I GSK 530/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędziowie Cezary Pryca NSA Jerzy Sulimierski Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Spółki z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 31 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Lu 461/07 w sprawie ze skargi J. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L.; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B.P. na rzecz J. Spółki z o.o. w Z. kwotę 3700 (trzy tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 461/07 oddalił skargę J. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu cła. Sąd orzekał w oparciu o następujący stan faktyczny w sprawie: W dniu [...] stycznia 2007 r. według dokumentu SAD nr [...] Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzoną z C. tkaninę z włókien ciągłych syntetycznych (100% poliester), z zastosowaniem kodu TARIC 5407 61 30 00 - obejmującym pozostałe tkaniny zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, barwionych - ze stawką celną 8% i stawką cła antydumpingowego 56,2%. Do zgłoszenia celnego załączono fakturę i świadectwo pochodzenia towaru. Agent celny reprezentujący Spółkę oświadczył, że taryfikacja tkaniny została dokonana na podstawie sprawozdania Centralnego Laboratorium Celnego nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. Spółka wniosła o zmianę klasyfikacji taryfowej towaru i zwrot należności celno-podatkowych (domagając się uwzględnienia kodu 5407930000). Do wniosku dołączyła n. Wiążące Informacje Taryfowe nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. i nr [...] z dnia [...] września 2005 r., wraz z tłumaczeniami, wydane firmie W.J. GmbH & Co na podobną, jej zdaniem, tkaninę. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] odmówił zwrotu pobranego cła z tytułu importu, stwierdzając, że klasyfikacja wynikająca ze zgłoszenia celnego jest prawidłowa, co potwierdzają wyniki badań laboratoryjnych próbki towaru pobranej przy wcześniejszym zgłoszeniu celnym tej tkaniny. Po wydaniu decyzji I instancji, w dniu [...] maja 2007 r. Spółka dołączyła kolejną Wiążącą Informację Taryfową [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., wystawioną tym razem na jej rzecz. Po rozpoznaniu odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w B.P. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że klasyfikacji dokonano prawidłowo, zgodnie z regułą 1 Nomenklatury Scalonej, to jest zgodnie z brzmieniem pozycji Taryfy celnej. Z brzmienia pozycji 5407 61 30 wynika, że tkanina klasyfikowana do tego kodu powinna być wykonana z włókna ciągłego poliestrowego nieteksturowanego i zawierać w masie 85% lub więcej tego włókna i być barwiona. Organ uznał za bezsporny fakt, iż importowana tkanina została wykonana w 100% z włókna poliestrowego, co wynika z załączonych do zgłoszenia celnego dokumentów, jak też z badań laboratoryjnych pobranej próbki towaru. Na załączonej do zgłoszenia fakturze z dnia [...] grudnia 2006 r. podano skład tkaniny - 100% PES, co oznacza, że tkanina zawiera 100% poliestru; w polu 31 dokumentu SAD umieszczono natomiast zapis "tkanina z włókien ciętych syntetycznych - 100% poliester ARARA". Stanowisko organu celnego potwierdziły badania laboratoryjne próbki towaru pobranej w trakcie zgłoszenia celnego. Ze sprawozdania Centralnego Laboratorium Celnego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. wynikało, że badaną próbkę stanowił wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się z barwionej tkaniny powierzchniowej wykonanej z ciągłych, nieteksturowanych włókien chemicznych zmieszanych z włóknami chemicznymi o znacznie mniejszej grubości i sklejonej z bieloną dzianiną z włókien chemicznych ciągłych teksturowanych. Zdaniem organu odwoławczego, towaru nie można było zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00, wnioskowanego przez stronę, ponieważ pozycja ta obejmuje pozostałe tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego o różnych barwach, a więc niewymienione wcześniej w pozycji 5407 taryfy celnej i niewyszczególnione w innych pozycjach taryfy celnej. Skoro zatem analizowane parametry tkaniny odpowiadają opisowi pozycji wcześniejszej, pozycja obejmująca "pozostałe" nie powinna być brana pod uwagę. Ponadto organ uznał, że przedłożone przez Spółkę w toku postępowania wiążące informacje taryfowe nie miały w sprawie zastosowania. Podniesiono też brak możliwości dokonania porównania towaru opisanego w WIT-ach z towarem zgłoszonym przez stronę, a w przypadku WITu z dnia [...] kwietnia 2007 r. - wydanie go po dniu zgłoszenia celnego. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. UE Nr L 302), dalej: WKC, w myśl którego po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia oraz art. 236 ust. 1 WKC, zgodnie z którym należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi, gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2. Prawnie należną nie jest przy tym kwota należności celnych uiszczona w związku z zastosowaniem wyższej wartości celnej towaru od wartości celnej przewidzianej przepisami prawa wspólnotowego. Przepisy te należy, zdaniem Sądu, interpretować w ten sposób, że po zwolnieniu towarów organy celne, do których wpłynął przedstawiony przez zgłaszającego wniosek o rewizję zgłoszenia celnego dotyczącego tych towarów, są zobowiązane albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem (na przykład, jeżeli weryfikowane elementy zgłoszenia wymagają przeprowadzenia kontroli fizycznej, a w związku ze zwolnieniem towarów niemożliwe jest ich ponowne przedstawienie organom celnym) albo dokonać żądanej rewizji, jeżeli niezbędna weryfikacja nie wymaga przedstawienia towarów (na przykład gdy wniosek o rewizję dotyczy jedynie zbadania dokumentacji księgowej lub kontraktowej). Sąd I instancji stwierdził, że w myśl reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), zamieszczonej w Części Pierwszej - Sekcja I Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1546/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz. Urz. UE Nr L 301 z 2006 r.), tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Spółka zgłosiła towar pierwotnie do kodu CN 5407 61 30 (kod TARIC 5407 61 30 00), który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych - - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych - - - Barwione". W ocenie organu była to prawidłowa klasyfikacja. Jednakże strona, składając wniosek o zwrot należności celnych, podniosła, że towar należy zaklasyfikować do kodu CN 5407 93 00 (kod TARIC 5407 93 00 00), który obejmuje "Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404 - Pozostałe tkaniny - - Z przędz o różnych barwach". Zdaniem Sądu I instancji było niesporne, że zaimportowany towar zawiera 100% poliestru. W badaniach laboratoryjnych pobranej próbki towaru (sprawozdanie z dnia [...] lutego 2007 r.) potwierdzono, że badaną próbkę stanowi wyrób włókienniczy dwuwarstwowy, składający się z barwionej tkaniny powierzchniowej wykonanej z ciągłych, nieteksturowanych włókien chemicznych zmieszanych z włóknami chemicznymi o znacznie mniejszej grubości i sklejonej z bieloną dzianiną z włókien chemicznych ciągłych nieteksturowanych; powierzchnia jest drapana w celu nadania faktury zamszu. Laboratorium stwierdziło, że klasyfikacja dokonana przez przedsiębiorcę w zgłoszeniu celnym była prawidłowa. Również z załączonego do zgłoszenia celnego sprawozdania Centralnego Laboratorium Celnego z dnia [...] października 2006 r., nr [...] wynika, zdaniem Sądu, że badaną próbkę stanowi wyrób włókienniczy dwuwarstwowy składający się z tkaniny barwionej z włókien chemicznych ciągłych nieteksturowanych z dodatkiem mikrowłókien odcinkowych, o powierzchni drapanej oraz z dzianiny z ciągłych włókien chemicznych bielonych nieteksturowanych. Należy wprawdzie zaznaczyć, że sprawozdanie to nie dotyczyło przedmiotowego zgłoszenia celnego, a zatem nie była badana w obu przypadkach ta sama próbka tkaniny. Stąd nie można poddać jednoznacznym rozważaniom różnic między treściami obu sprawozdań, jak np. zawartości mikrowłókien odcinkowych. Istotne znaczenie dla sprawy mają również wyniki badań zawarte w sprawozdaniu z dnia [...] lutego 2007 r. W konkluzji Sąd uznał, że nie budzi wątpliwości, iż importowany przez stronę towar - tkanina barwiona zawierająca 100% poliestru, składająca się z włókien ciągłych nieteksturowanych - stanowił tkaninę wymienioną w podpozycji CN 5407 61 30, a zatem należało podzielić stanowisko organów celnych, że importowany towar spełnia wymagania klasyfikacji do podpozycji 5407 61 30. Sąd I instancji uznał również, że organy dokonały prawidłowej oceny mocy dowodowej przedłożonych przez Spółkę dwóch n. Wiążących Informacji Taryfowych wystawionych firmie W.J. GmbH & Co, stwierdzając, że zgodnie z art. 12 ust. 2 WKC, wiążąca informacja taryfowa lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru, a wiążąca informacja lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. Ponadto, w myśl art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. wprowadzającego Przepisy Wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 1993 r.), na wiążącą informację taryfową może się powoływać tylko jej posiadacz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że z porównania treści przedłożonych WIT-ów i sprawozdania z [...] lutego 2007 r. nie można jednoznacznie stwierdzić, że importowany towar i towar opisany w WIT są tożsame. Sąd podkreślił, że organ celny I instancji zwrócił się do Celnego Laboratorium Celnego o dokonanie analizy WIT pod względem tożsamości opisywanego w nich towaru z tkaniną opisaną w sprawozdaniach ([...] października 2006 r. i [...] lutego 2007 r.) tego laboratorium. W odpowiedzi uzyskał jednak informację, że zajęcie jednoznacznego stanowiska nie jest możliwe. Odnosząc się do przedłożonego organowi tłumaczenia przysięgłego z języka n. wiążącej informacji taryfowej z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że została wydana po dniu zgłoszenia celnego i z uwagi na to nie może być brana przez organy pod uwagę. Wynika to z art. 12 ust. 2 zd. 2 WKC, zgodnie z którym wiążąca informacja taryfowa lub informacja dotycząca pochodzenia zobowiązują organy jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana. W niniejszej sprawie organ poinformował Spółkę o możliwości składania wniosków dowodowych, jednakże poza WIT-ami strona nie złożyła innych dowodów. Organy zebrały i oceniły materiał dowodowy w prawidłowy sposób, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Bezpodstawny jest zarzut co do pozbawienia strony prawa do wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. Udział strony przy badaniach, prowadzonych przez zespół ekspertów za pomocą stosownej aparatury, gdy strona ma możliwość późniejszego zapoznania się z efektem prac, należy bowiem uznać za zbędny. W skardze kasacyjnej J. Spółka z o.o. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Powołując się na podstawę z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, Spółka zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 141 § 4 p.p.s.a. w części dotyczącej przedstawienia stanu sprawy poprzez przyjęcie, że w sprawie zaistniały okoliczności określone w art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 145 § 2 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuznanie przez Sąd, iż uchybienie art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a w związku z tym art. 62, art. 78 ust. 1 i art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, miało miejsce, a więc również w związku z tym naruszenie art. 151 p.p.s.a.; a ponieważ sądy administracyjne sprawują - zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a. - wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta na zasadzie art. 1 § 2 p.u.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, w konsekwencji ww. okoliczności, ze względu na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wykonał w zakresie wskazanym wyżej funkcję kontrolną niewłaściwie, również naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła w szczególności, że Sąd w opisie stanu faktycznego nie przytoczył m.in. okoliczności, iż zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kod TARIC 5407 61 30 00 nie wynikał z dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego, gdyż Spółka wnioskowała o zastosowanie kodu 5407 93 00, jednakże to organ zasugerował, że właściwy jest pierwszy z wymienionych kodów. Aby nie opóźniać realizacji kontraktu związanego z importowanym towarem, Spółka dokonała zgłoszenia w sposób żądany przez organ, posiłkujący się ekspertyzą Centralnego Laboratorium Celnego. Skarżąca Spółka wskazała nadto, że przedstawienie przez nią wiążących informacji taryfowych wystawionych dla n. firmy wynikało z faktu, że strona należy do tej grupy n. spółek, zajmujących się importem towarów na teren Unii Europejskiej. Podnosiła też, że nie powoływała się na n. WIT-y w rozumieniu WKC, ale jedynie jako dokumenty urzędowe w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej (art. 194 O.p.). Skarga kasacyjna podniosła brak precyzyjności sprawozdania CLC z dnia [...] lutego 2007 r. i różnice (sprzeczności) w opisie towaru, wynikające z porównania części III i IV omawianego sprawozdania. Wg skarżącej Spółki profesjonalizm CLC budzi zastrzeżenia i nie spełnia ono standardów unijnych w zakresie przeprowadzania badań materiałów włókienniczych. Metody przeprowadzania badań w CLC są przestarzałe (rozpoznawanie włókien przeprowadza się przez spalenie - co wyklucza możliwość późniejszego wnoszenia uwag przez stronę nieuczestniczącą w badaniach). Błędne było zatem stwierdzenie Sądu I instancji, iż organom celnym nie można postawić zarzutu naruszenia art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Za gołosłowne uznano wywodzenie w zaskarżonym wyroku, iż badania przeprowadzono przez zespół ekspertów posiadających wiadomości specjalne z zakresu chemii i fizyki, w laboratoriach z odpowiednią do tego celu aparaturą i użyciem różnego rodzaju środków chemicznych. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2009 r. skarżąca Spółka podniosła, że konkretna sprawa była jedną z 11 dotyczących klasyfikacji celnej tkaniny ARARA importowanej w C., w której toczyło się postępowanie celne. W czterech z nich złożono skargi do sądu administracyjnego, a następnie skargi kasacyjne. W pozostałych 7 sprawach Dyrektor Izby Celnej w B.P. wydał korzystne dla strony decyzje - po uwzględnieniu badań omawianej tkaniny przeprowadzonych w Laboratorium Badania Surowców i Wyrobów Włókienniczych Instytutu Włókiennictwa w Ł.. Wyniki tych badań potwierdziły klasyfikację ujętą w n. WIT-ach. Próbki tkanin zostały zabezpieczone. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B.P. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty uznać można za zasadne. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała, należało zatem poprzestać na ustosunkowaniu się do treści skargi kasacyjnej. Na wstępie zauważyć trzeba, że przedmiotową skargę kasacyjną sformułowano w sposób daleki od doskonałości, tym niemniej zawarte w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania prowadzą do podważenia zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi kasacyjnej podnoszący brak dokonania przez Sąd I instancji w sposób zadawalający kontroli legalności przestrzegania w postępowaniu celnym wymogow art. 187 § 1 O.p. oraz art. 191 O.p. Strona skarżąca słusznie podnosi brak wyczerpującego zanalizowania przez rozstrzygające w sprawie organy celne treści sprawozdania CLC z dnia [...] lutego 2007 r. Zgodzić się należy, iż części III i IV tego sprawozdania różnią się w zakresie opisu badanego towaru. W szczególności w części III podano, iż badany wyrób włókienniczy składa się z tkaniny i dzianiny, a gdy chodzi o tkaninę to wykonana jest ona z ciągłych nieteksturowanych włókien chemicznych "zmieszanych z włóknami chemicznymi o znacznie mniejszej grubości". Co do tych drugich ("zmieszanych" z pierwszymi) włókien wiadomo tylko (z tej części sprawozdania), że są one chemiczne i o znacznie mniejszej grubości. Nie ma natomiast informacji, że są one nieteksturowane. W przeciwieństwie do tego w części IV mowa jest o tym, że tkanina składała się z "mieszaniny tkanin chemicznych ciągłych o różnej grubości nieteksturowanych". Te różnice w opisie towaru zawarte w poszczególnych częściach sprawozdania były być może efektem niestaranności i braku precyzji w formułowaniu sprawozdania. Nie mogły być one jednak pominięte w ocenie tego dowodu przeprowadzonej przez organy celne ani też niezauważone przez Sąd I instancji przy przeprowadzaniu kontroli legalności stosowania art. 187 § 1 O.p. i 191 O.p. Zważyć należy, iż kwestia zawartości w tkaninie (procentowego udziału) włókien chemicznych - "ciągłych" i "nieteksturowanych" - ma zasadnicze znaczenie dla stosowania klasyfikacji, za którą opowiedziały się organy celne. Zgodzić się też należy ze skargą kasacyjną, że zupełnie gołosłowny jest wywód Sądu I instancji we fragmencie podnoszącym przeprowadzanie badań w CLC przez "zespół ekspertów posiadających wiadomości specjalne z zakresu chemii i fizyki w laboratoriach z odpowiednią do tego celu aparaturą i z użyciem różnego rodzaju środków chemicznych" (str. ostatnia uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wywód ten nie uwzględnia też, że w niniejszej sprawie konieczne było dysponowanie wiadomościami specjalnymi z zakresu znajomości wyrobów włókienniczych i metod ich badania, a nie tylko ogólne z zakresu fizyki i chemii. Nie wiadomo również na jakiej podstawie stwierdzono dysponowanie przez konkretne laboratorium odpowiednią aparaturą. Nie ulega wątpliwości, iż również organy celne zlecając badania objętego zgłoszeniem towaru, winny dążyć do przeprowadzania badań przez laboratoria najbardziej przygotowane do dokonania analizy danego towaru. Wymóg ten jest szczególnie ważny przy towarach o złożonym charakterze. Rzeczą Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem powtórne rozważenie, czy organy celne w sposób zadawalający dokonały wyboru laboratorium gwarantującego pewność wyników badań towaru o jaki chodzi w niniejszej sprawie, uwzględniając też potrzebę rozprawienia się z podniesionymi już różnicami poszczególnych części sprawozdania z badań przeprowadzonych w CLC. W dotychczasowym kształcie wywody zawarte w zaskarżonym wyroku uznać należy za niezadawalające, na tle wymogów ciążących na organach celnych z mocy art. 187 § 1 i 191 O.p. i z racji niedostatecznej kontroli stosowania tych przepisów wydanie wyroku w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. było co najmniej przedwczesne. Podstawą do wnioskowania o poprawności klasyfikacji towaru jest zawsze najpierw skrupulatne i pewne ustalenie w postępowaniu dowodowym stanu towaru w dacie dokonywania zgłoszenia (cech istotnych towaru). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym obszarze Sąd I instancji nie wykazał jeszcze dostatecznych podstaw do zaakceptowania stanowiska zaprezentowanego przez organ celny i jego rozważania będą musiały być pogłębione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skoro jednak powodem uchylenia zaskarżonego wyroku były omówione dotąd naruszenia przepisów postępowania, to nie można jednocześnie zgodzić się ze skargą kasacyjną, iż doszło do naruszenia również prawa materialnego (art. 62, 78 ust. 1 i art. 236 ust. 1 WKC). O naruszeniu prawa materialnego może być bowiem mowa co do zasady tylko wtedy, gdy stan faktyczny w sprawie jest niewadliwie ustalony. Z tych powodów za chybione uznać trzeba było powoływanie się kasatora na naruszenie przez zaskarżony wyrok art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji przeprowadzi bowiem kontrolę zaskarżonej decyzji, badając jej zgodność z prawem. Fakt natomiast, iż skarga kasacyjna kwestionuje wynik kontroli legalności zawarty w zaskarżonym wyroku nie świadczy jeszcze o naruszeniu wymienionych wyżej przepisów. Nie można też za ważący o wyniku sprawy uznać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Co do przedstawienia stanu faktycznego w sprawie, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji ma bowiem pewne braki (chodzi o okoliczności uwzględnienia przez stronę w zgłoszeniu zwalczanego następnie przez nią kodu towaru), ale skarga kasacyjna nie wykazała, aby mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy - jak tego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W pozostałym zaś zakresie powoływanie się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zupełnie nieadekwatne do znaczenia i roli tego przepisu. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz (co do kosztów postępowania kasacyjnego) na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).