II SA/Sz 607/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego według właściwości o d d a l a skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...]r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 i 65 § 1 kpa, art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia M. P. , na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]. o przekazaniu Staroście [...] według właściwości sprawy związanej z nieusunięciem wybudowanej wiaty drewnianej z pomieszczeniem socjalnym, usytuowanej na działce nr [...] w [...], na okres 120 dni, na podstawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po stwierdzeniu, że na działce nr [...] w [...], znajduje się wiata drewniana z pomieszczeniem socjalnym (zaplecze), usytuowana na okres 120 dni, na podstawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych w Starostwie [...] w dniu [...]r., która po okresie określonym w zgłoszeniu nie została rozebrana, wydał w dniu [...]r. postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości Staroście [...], na podstawie art. 20 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na to postanowienie zażalenie złożył M. P, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, że chciał zalegalizować przedmiotową wiatę jako obiekt stały, ale nie mógł tego uczynić z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Wiata służąca eksponowaniu towaru sprzedawanego w sklepie odzieżowym (budynku murowanym) do niej przylegającym, została wykonana w sposób precyzyjny, co uniemożliwia jej rozebranie bez znacznych strat finansowych. Poza tym skarżący wniósł o umożliwienie mu zalegalizowania przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] otrzymał wniosek Wójta Gminy [...] o podjecie stosownych działań w celu usunięcia obiektów budowlanych, stanowiących samowolę budowlaną. Wniosek ten dotyczył m.in. nieruchomości nr [...], przy ul. [...] w [...], stanowiącej własność J. L. W związku z tym organ I instancji dokonał wizji lokalnej i ustalił, że na wskazanej nieruchomości, przy jednokondygnacyjnym budynku murowanym, znajduje się wiata drewniana, o wymiarach [...]m, wykonana w konstrukcji drewnianej słupowo – ryglowej, kryta blachą falistą, stalową ocynkowaną. Do wiaty dobudowano zaplecze (z pomieszczeniem socjalnym) o wymiarach w rzucie [...] m ze ścianami z płyty wiórowej krytym blachą falistą. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...]. w Starostwie [...], M. P, dokonał zgłoszenia zamiaru wybudowania przedmiotowej wiaty na okres 120 dni, co zostało przyjęte przez właściwy organ bez sprzeciwu w dniu [...]. Według oświadczenia inwestora wiata została wybudowana w [...]r. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zadania administracji architektoniczno – budowlanej, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, które nie mają w sprawie zastosowania, wykonuje starosta. Natomiast w myśl art. 20 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu w administracji, organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydawanych przez samorządowe jednostki organizacyjne, tj. w tym przypadku również starosta. Na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów tymczasowych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dnia od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W rozpatrywanym przypadku właściwy organ nie zgłosił sprzeciwu po otrzymaniu zgłoszenia. Budowę rozpoczęto w [...]r., zatem termin rozebrania obiektu upłynął we [...]r. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki do wszczęcia postępowania w oparciu o przepisy art. 48, 49b bądź 50 Prawa budowlanego, ponieważ przepisy te dotyczą sytuacji, w których obiekt budowlany wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, co nie miało miejsca. W związku z tym organ I instancji zasadnie przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Staroście [...], który jest właściwy do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył M.P., wnosząc o jego uchylenie, ponieważ zostało wydane z naruszeniem prawa i nie uwzględnia sytuacji życiowej skarżącego i jego rodziny. Przedmiotowa wiata zabezpiecza wyeksponowany towar branży odzieżowej, a działalność handlowa stanowi źródło utrzymania. Rozbiórka wiaty spowoduje nieodwracalne skutki finansowe i w znacznym stopniu pogorszy egzystencję rodziny skarżącego zwłaszcza, że ma na utrzymaniu [...] dzieci. Jest to więc sytuacja wyjątkowa, co przemawia za zaniechaniem rozbiórki. Skarżący opisał nadto starania, jakie podejmował w celu legalizacji swojej inwestycji, podkreślając, że wiata jest obiektem estetycznym i profesjonalnie wykonanym i miał podstawy przypuszczać, iż będzie obiektem stałym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze zakres kompetencji sądu oraz stan faktyczny i prawny sprawy należało stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Niezależnie od ustawowo określonego zakresu kompetencji zakres kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny w konkretnej sprawie wyznacza jej przedmiot. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego, a mianowicie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] działając na podstawie art. 65 § 1 kpa uznał, że nie jest właściwy do jej rozpatrzenia i przekazał sprawę Staroście [...] jako organowi właściwemu. Organ odwoławczy uznał to rozstrzygnięcie za prawidłowe i rozbudowując argumentację prawną wskazał, że w sprawie brak przesłanek do wszczęcia postępowania w oparciu o przepisy art. 48, 49b bądź 50 Prawa budowlanego, które dotyczą sytuacji, gdy obiekt budowlany wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a więc gdy dochodzi do samowoli budowlanej. W rozpoznawanej sprawie właściwy organ nie zgłosił sprzeciwu po otrzymania zgłoszenia, a zatem przedmiotowa wiata została postawiona zgodnie z prawem jako obiekt tymczasowy na czas do 120 dni. Stanowisko organu odwoławczego jest słuszne. Przede wszystkim należy wskazać, że ustawodawca w sposób jednoznaczny określił kompetencje organów nadzór budowlanego i organów administracji architektoniczno – budowlanej, przyjmując ogólną regułę, że nadzór budowlany jest właściwy w sprawach enumeratywnie wskazanych w ustawie – art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), natomiast do właściwości organów administracji architektoniczno – budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów – art. 82 Prawa budowlanego. Skoro przedmiotowy obiekt powstał zgodnie z przepisami prawa, a obecnie, po ustawowo określonym czasie jego użytkowania, powstaje potrzeba usunięcia obiektu w innym trybie postępowania, w oparciu o przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to orzeczenie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu tj. Staroście [...] jest prawidłowe. W tym też kontekście należy ocenić zarzuty podniesione w skardze, które nie odnoszą się do treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego tzn. przekazania sprawy innemu organowi, lecz dotyczą kwestii nie mających wpływu na prawidłowość zaskarżonego orzeczenia. W związku z tym Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.