II SA/Wr 1849/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Andrzeja K. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 22 marca 2002 r. (...) w przedmiocie skargi na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 5 sierpnia 2002 r. Andrzej K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 22 marca 2002 r. nr XLVI/1665/02 podjętą po rozpoznaniu skargi na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Skarga na tego rodzaju uchwały jednakże jest niedopuszczalna. Postępowanie bowiem dotyczące składania skarg i wniosków reguluje dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Efekt rozpoznania skargi określonej w przepisach tego działu nie mieści się natomiast w kręgu aktów i czynności z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, które mogą być kwestionowane przed tym Sądem. Przepis ten stanowi, że Sąd orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Tymczasem z przepisów Kpa, dotyczących skarg, wynika że o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego /art. 237 par. 3 Kpa/. W przypadku, gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia uznana została za bezzasadną i jej bezzasadność wykluczono w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania innych okoliczności - organ właściwy do jej rozpatrzenia może, w odpowiedzi na tę skargę, podtrzymać, swoje stanowisko /art. 239 par. 1 Kpa/. Zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi w rozumieniu art. 238 par. 1 Kpa, nie można uznać za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa i to niezależnie od formy, w jakiej zostało wydane /w rozpatrywanym przypadku jest to uchwała rady gminy/. Zawiadomienie takie nie dotyczy bowiem przyznania ani stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających /podkr. Sądu/ z przepisów prawa. Z tych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.