II SA/Lu 1208/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Witold Falczyński (spr.), Sędziowie Grażyna Pawlos-Janusz, Bogusław Wiśniewski/asesor WSA/, Protokolant Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi T. i M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].Nr [...] II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących T. i M. S. kwotę 10/dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...]. wydanym z upoważnienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia T. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. wstrzymujące na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ prowadzenie robót budowlanych związanych z utwardzeniem części działki Nr [...] położonej w Ł. przy ul. [...], wykonywanych przez E. G. bez wymaganego pozwolenia na budowę – utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 19 czerwca 2002 r. na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] organ I instancji stwierdził, iż E. G. prowadzi roboty budowlane związane z utwardzeniem części nieruchomości od strony działki T. i M. S. bez wymaganego pozwolenia. Wykonanie robót rozpoczęto wiosną 2002 r. i do dnia oględzin wykonano odcinek długości 23,30 m, szerokości 2,5 m podsypki piaskowej grubości 10-15 cm, na której częściowo została ułożona trylinka oraz odcinek długości 35 m i szerokości 2 m z piasku i pospółki na podłożu gruzobetonowym. Zarówno inwestorka jak i odwołująca się twierdzą, że utwardzenie to będzie stanowić dojazd i dojście do istniejących na działce budynków. Żądanie T. S. nakazania rozbiórki przedmiotowej drogi utwardzonej organ odwoławczy uznał za niezasadne. W myśl obowiązującego Prawa budowlanego drogę stanowiącą dojazd i dojście do użytkowanego budynku mieszkalnego i istniejących budynków inwentarskich należy zaliczyć do grupy tzw. urządzeń budowlanych, które podlegają regulacji zawartej w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie, nie sprecyzowaną co do wniosków, złożyli M. i T. S.. Skarżący zaprzeczyli, by przedmiotowa utwardzona droga miała stanowić dojazd i dojście do budynków, gdyż na działce Nr [...] znajduje się tylko budynek drewniany w odległości 10 m od krawędzi jezdni ul. [...], który w połowie jest własnością E. G.j. Dlatego też błędne jest stanowisko organów nadzoru budowlanego, że droga ta jest urządzeniem ułatwiającym użytkowanie istniejących budynków. Ponadto niedopuszczalne jest sytuowanie drogi w odległości 2 m od domu skarżących, gdyż stanowiłaby ona dla nich uciążliwość i byłaby zagrożeniem dla istniejącego budynku mieszkalnego. Zdaniem M. i T. S., E. G. budowała drogę z zamiarem, by służyła ona dojazdowi do dalszej części działki Nr [...], która ma długości 200 m, po podzieleniu jej na działki budowlane i odsprzedaniu innym osobom. W związku z tym złożyła ona /E. G./ wniosek o zmianę przeznaczenia całej działki Nr [...]. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego podlegała ona rozpoznaniu na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia wydawane jest "w przypadkach innych niż określone w art. 48". Dla oceny dopuszczalności wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. należy więc przede wszystkim rozważyć, czy w sprawie nie ma zastosowania art. 48. W myśl tego ostatniego przepisu /w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia/, "Właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź tez pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ". Stanowisko organów nadzoru budowlanego, według których w sprawie niniejszej ten przepis nie ma zastosowania, oparte jest na założeniu, że nie mamy tu do czynienia z obiektem budowlanym, lecz z tzw. urządzeniem budowlanym. Założenie to jest jednak błędne. Stosownie do treści art. 3 pkt 9 Pr. bud. pod pojęciem urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym należy rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przykładowo wymieniono tu przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Ustalenie organów rozpatrujących sprawę, że wykonywane utwardzenie części działki będzie stanowić dojazd i dojście do istniejących na działce budynków nie znajduje jednak potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Skarżący zaprzeczyli, by przedmiotowa utwardzona droga miała pełnić taką funkcję, gdyż na działce inwestorki nie ma żadnych budynków oprócz jednego budynku drewnianego usytuowanego w odległości 10 m od ulicy [...]. W takiej sytuacji utwardzenie gruntu na długości ponad 58 m od tej ulicy nie miałoby związku z żadnym obiektem budowlanym. Związek taki jest zaś niezbędny dla przyjęcia, że mamy do czynienia z urządzeniem budowlanym. Z protokołu oględzin z dnia 19 czerwca 2002 r. jak też ze szkicu stanowiącego doń załącznik również nie wynika, by na działce inwestorki znajdowały się jakieś budynki. Okoliczność ta nie jest jednak decydująca w sprawie. Niezależnie od powyższego należy bowiem stwierdzić, że sam przejazd bądź droga w świetle dyspozycji art. 3 pkt 1 i 3 Pr. bud. same w sobie są obiektami budowlanymi /budowlami/, a charakter urządzenia budowlanego zyskują tylko przez funkcjonalne związanie z innym obiektem budowlanym. Skoro tak, to nie można w stosunku do nich wyłączyć stosowania art. 48. W tym stanie Sąd uznał, że wydane w niniejszej sprawie postanowienia organów obu instancji naruszają przepis art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji winny ją rozstrzygnąć w oparciu o przepis art. 48 Pr. bud. Z powyższych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. jp