II SA/Ka 3309/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA del. Łucja Franiczek, sędzia WSA Włodzimierz Kubik, asesor WSA Iwona Bogucka (sprawozdawca), Protokolant ref. Beata Malcharek, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki przyłącza energetycznego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe W piśmie z dnia [...], skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący B.J., wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., nakazującą likwidację kablowego przyłącza energetycznego, doprowadzonego do pawilonu handlowego przy ul. M. w S. W dniu [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, decyzją nr [...], uwzględnił w całości skargę skarżącego i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na decyzję tę, pismem z dnia [...], skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A.M.. Na rozprawie w dniu 6 lutego 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej A.M. cofnął skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], wobec czego Sąd postanowieniem z dnia 6 lutego 2004 r. w sprawie o sygn. II SA/Ka 251/02 umorzył postępowanie ze skargi A.M. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Skarga została wniesiona w dacie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wyżej cytowana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240 , poz. 2052). Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Kierując się wskazanymi wyżej okolicznościami faktycznymi i prawnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wobec skutecznego uwzględnienia przez organ odwoławczy w całości skargi strony, spełniona została przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, stanowiąca warunek jego umorzenia i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Strona, pouczona o prawie żądania zwrotu kosztów, nie wniosła o ich zasądzenie do czasu zakończenia rozprawy, wobec czego na podstawie art. 210 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.