IV SA/Gl 13/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA (del.) Zofia Borowicz ( spr.) Sędzia NSA (del.) Wiesław Morys Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant Agnieszka Janecka po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R.C. na pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...]r. Nr [...] z dnia [...]r. Nr [...] postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sprecyzowanej w piśmie procesowym z dnia [...]r. R.C. zaskarżył pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. – B. z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] wydane w jego ocenie w sprawie odmowy informacji publicznej w kwestii nie wpuszczania na salę sesji Rady Miejskiej w B. – B. oraz na posiedzenia Komisji Rady Miejskiej. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący nie uzyskał mimo wezwań decyzji odmownej zabraniającej mu wstępu na salę posiedzeń w.w. organów kolegialnych władzy samorządowej mimo, że strażnicy Straży Miejskiej w rzeczywistości zabraniali mu wstępu na takie posiedzenia. Skarżący wskazał, że także Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wydało w tej sprawie decyzji mimo, że zwracał się ze stosowną interwencją pisemną. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco : R.C. pismem z dnia [...]r. zatytułowanym "odwołanie" zwrócił się do SKO w B.– B. o interwencję w sprawie "bezprawnych czynności łącznie z naruszeniem nietykalności cielesnej wywołanych przez Straż Miejską i osobiście sekretarza Urzędu Miasta sprowadzających się do uzyskania celu nie wpuszczania go ( oraz innych mieszkańców B.– B.) do gmachu Urzędu Miasta, a szczególnie na obrady samorządowych władz pochodzących z wyboru". Wyjaśnił, że pismo to stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta i Sekretarza Urzędu Miasta zakazującej wstępu na posiedzenia Rady Miejskiej jak też wszystkich komisji Rady oraz, że jest to odwołanie od stawiania na straży tychże pomieszczeń gmachu Urzędu Miasta Straży Miejskiej, aby przy użyciu siły fizycznej i zbrojnej usuwali osoby usiłujące uczestniczyć w formie obserwatorów oraz po uzyskaniu zgody – zabierania głosu i wypowiadania się w sprawach miasta. W kolejnym piśmie datowanym na [...]r. skarżący sprecyzował uprzednio wniesione odwołanie żądając, aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało wyrok zakazujący Prezydentowi Miasta oraz przewodniczącemu Rady Miejskiej zabraniania mieszkańcom B. – B. w tym skarżącemu wchodzenia na sesje Rady Miejskiej, zakazującego Prezydentowi Miasta ustawiania funkcjonariuszy Straży Miejskiej przed drzwiami sal obrad Komisji Rady Miejskiej zakazującego przewodniczącemu Komisji Samorządności i Bezpieczeństwa wydawania poleceń skarżącemu zabraniających prowadzenia notatek, a przewodniczącemu Komisji Rewizyjnej zakazania utajniania części posiedzenia bez dostatecznego umotywowania tej decyzji i wypraszania skarżącego z obrad Komisji. W uzasadnieniu w.w. pism skarżący szczegółowego opisał kiedy i w jakiej formie wymienione przez niego podmioty dopuściły się przedstawionych naruszeń prawa. Przy tak sformułowanych przez skarżącego zarzutach pisemnych, Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismem z dnia [...]r. nr [...] zwrócił się do Prezydenta Miasta B. – B. z zawiadomieniem o wniesieniu przez R.C. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., wnosząc o nadesłanie akt przedmiotowej sprawy. Pismo to zostało przesłane do wiadomości skarżącego i zostało przez niego zaskarżone do Sądu Administracyjnego w skardze sprecyzowanej w dniu [...]r. Z uwagi na fakt, że Prezydent Miasta B. – B. w sprawie zakazu wstępu na posiedzenia Rady Miejskiej nie wydał żadnej decyzji, ani też w tej sprawie nie było przez ten organ prowadzone żadne postępowanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pismem z dnia [...]r. udzieliło skarżącemu stosownej odpowiedzi, wyjaśniając, że w tej sytuacji faktycznej jego pisma z [...] i [...]r. nie stanowią ani odwołania ani zażalenia i nie może być to przedmiotem postępowania przed organem odwoławczym. Nadto SKO poinformowało skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia Komisji, a nadto możliwości złożenia skargi w trybie art. 229 kpa wskazując właściwe w tej sprawie organy władzy publicznej. Pismo to zostało zaskarżone przez R.C. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika ze stanowiska skarżącego zawartego w jego piśmie z dnia [...]r. stanowiącym odpowiedź na pytanie Sądu w przedmiocie sprecyzowania skargi z dnia [...]r. ( vide karty [...] akt sprawy ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone. Zatem zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawa ta podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – zwanej dalej p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty , 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Z treści art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Udostępnianie tego rodzaju informacji następuje w drodze wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia ( art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy ). Dostęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów jest jawny, jednakże przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 18 ust. 2 tej ustawy. Odbywa się on bez wniosku, zgodnie z art. 18 i 19 omawianej ustawy. Natomiast odmowa wstępu na tego typu posiedzenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej. Przemawia za tym treść art. 10 cyt. ustawy oraz wykładnia systemowa. Przepis art. 16 dotyczący decyzji znajduje się po artykułach dotyczących udzielenia informacji na wniosek, a przed art. 18 i 19 odnoszącym się do dostępu na posiedzenia. Nie wyklucza to kontroli Sądu dokonywanej ewentualnie w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. W kontekście powyższych rozważań oraz treści pism SKO z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] będących przedmiotem skargi stwierdzić należało, iż nie stanowią one żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.s.a., a w szczególności pisma te nie stanowią aktów, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1 lub pkt 4 p.s.a. Pismo z dnia [...]r. nie jest niczym innym jak pisemną informacją o sposobie podjęcia działań przez SKO w celu wyjaśnienia, czy pismo skarżącego z dnia [...]r. stanowi odwołanie w rozumieniu art. 129 kpa. Z kolei pismo SKO z dnia [...]r. w istocie rzeczy stanowi zawiadomienie o jakim mowa w art. 238 § 1 kpa, a na tego rodzaju czynności organów nie służy skarga do sądu administracyjnego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 lipca 1983 r. ( II SA 983/83 – opubl. ONSA 1983, Nr 2, poz. 57, s.90 ) zawiadomienie może być jedynie kwestionowane nową skargą, która ma za przedmiot – w rozumieniu art. 227 kpa właściwość organu do załatwienia skargi, wskazanie sposobu jej załatwienia oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli było zamieszczone w zawiadomieniu. W ocenie Sądu brak też podstaw do przyjęcia, że tak sformułowana skarga jak to wynika ze stanowiska skarżącego sprecyzowanego w piśmie procesowym z dnia [...]r. mogła być uznana przez Sąd jako skarga na bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. Przede wszystkim podkreślić należy, iż skarżący wyraźnie sprecyzował podmiot którego skarga dotyczy oraz pisma będące przedmiotem zaskarżenia ( karta [...] akt sądowych ). Aczkolwiek skarżący na rozprawie sądowej w dniu 3.02.2004 r. wyjaśnił, że do przewodniczącego rady miejskiej jak i do Prezydium Rady kierował pisma w przedmiocie zabraniania wstępu na posiedzenia rady i komisji, to podkreślił, że skarga dotyczy wyłącznie pism SKO. Mając zaś na uwadze treść pism skierowanych przez skarżącego do SKO z dnia [...]r. i z dnia [...]r., a następnie treść skargi i stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego na rozprawie nie sposób było uznać, że skarga ta ewentualnie stanowi skargę na bezczynność Rady Miejskiej bądź też innych bliżej nie sprecyzowanych przez skarżącego organów władzy samorządowej. Skarżący nie zarzucił też aby zakaz wstępu na posiedzenia organów kolegialnych odnosił się do SKO. Z tych zatem przyczyn skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 psa. Na marginesie sprawy można zauważyć, że w przypadku utrudniania wstępu na posiedzenia organów o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy skarżący może skorzystać z regulacji zawartej w art. 23 tej ustawy. su.