I SA/Ka 2934/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...],[...], [...] w przedmiocie zwrotu akt organowi pierwszej instancji do uzupełnienia oraz na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarżący J. C. wystąpił [...] r. ze skargą do tut. Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...],[...],[...]. Zaskarżone postanowienie wydano w toku postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz odsetek za zwlokę z tytułu nieuregulowanych należnych ryczałtów. Postanowieniem tym Dyrektor Izby Skarbowej, na mocy art. 229 i art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 923 ze zm.) zlecił Naczelnikowi tego urzędu przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w ww. sprawie. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił skarżącego, iż w związku z koniecznością przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego rozpatrzenie odwołania ulegnie zwłoce i wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Tą samą skargą J. C. zaskarżył pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]. Powyższym pismem, będącym odpowiedzią na ponaglenie za bezzasadne, albowiem dwukrotne przesunięcie terminu załatwienia sprawy, zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] r. [...], następowało zgodnie z art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej i nie było spowodowanie działaniem organu podatkowego, a koniecznością uzupełnienia braków formalnych złożonego przez skarżącego J. C. wniosku o przyznanie ulgi płatniczej. W piśmie z dnia [...] 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał nadto, iż wydanie decyzji kończącej postępowanie podatkowe, nie pozwala na uznanie za zasadne ponaglenia skarżącego dotyczącego zakończonego już postępowania. Sąd zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego pod rządami przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – zwana dalej ustawą P.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Analogiczne unormowanie w zakresie dopuszczalności wniesienia skargi przewidywał art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA, obowiązującej do 31 grudnia 2003 roku. Pismo Dyrektora Izby Skarbowej uznające za bezzasadne ponaglenie, złożone przez skarżącego w toku postępowania podatkowego, nie mieści się w powołanym wyżej katalogu spraw, podlegających rozpoznaniu przez Sąd. Nie istnieje również żaden inny przepis szczególny przewidujący sądową kontrolę nad tego rodzaju pismem organu podatkowego, zatem niedopuszczalne jest jego zaskarżenie do sądu administracyjnego. Z kolei odnosząc się do zaskarżenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, wydane w toku postępowania odwoławczego, prowadzonego wskutek odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga też jej co do istoty, albowiem postępowanie odwoławcze jest prowadzone nadal i zostanie zakończone decyzją administracyjną. Postanowieniem tym Dyrektor Izby Skarbowej nakazał jedynie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R., aby przeprowadził we wskazanym zakresie dodatkowe postępowanie, umożliwiające wyjaśnienie wskazanych wątpliwości i uzupełnienie zgromadzonych dowodów, na podstawie których rozstrzygnie sprawę. Do takiego działania organ odwoławczy jest nie tylko uprawniony na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej, ale również zobowiązany na podstawie art. 122 ww. ustawy, który nakazuje organom podatkowym (zatem również organom odwoławczym) podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Ponieważ w przedmiotowej sprawie wątpliwości organu odwoławczego dotyczyły stanu faktycznego sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy Dyrektor Izby Skarbowej uznał za niewystarczający dla ich usunięcia, trafnie postanowił o zleceniu dodatkowego postępowania organowi podatkowemu I instancji. Na wydanie w toku postępowania odwoławczego postanowienie o zleceniu przeprowadzenia postępowania uzupełniającego – w myśl art. 236 i art. 229 Ordynacji podatkowej – zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to – jak wskazano wyżej – nie kończy również postępowania w sprawie i nie rozstrzyga jej co do istoty. W konsekwencji należy zatem uznać, iż skarga zarówno co do pisma w sprawie ponaglenia, jak i postanowienia jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.