II SAB/Wr 120/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A S. A. w L. na bezczynność Sejmiku Województwa D. w sprawie wydania rozporządzenia lub podjęcia uchwały w przedmiocie zmiany formy gospodarki finansowej Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S. Ś. postanawia: odrzucić skargę. Spółka Akcyjna A w L. wniosła skargę na bezczynność Sejmiku Województwa D., która miałaby polegać nie wydaniu rozporządzenia lub na nie podjęciu uchwały w przedmiocie zmiany formy gospodarki finansowej Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S. Ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: W związku z reformą sądownictwa administracyjnego wypada w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r., podlegają już od tej daty rozpoznaniu - zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 przytoczonych przepisów wprowadzających - przez wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej - w skrócie -jako p.s.a. Stosownie do przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotowy zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne został określony w art. 3 § 2 i 3 p.s.a. Zgodnie z § 2, sądy orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto, zgodnie z § 3 przywołanego wcześniej artykułu 3 p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi, określonym jako "nie wydanie rozporządzenia ani nie podjęcie uchwały w przedmiocie zmiany formy gospodarki finansowej Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w S. Ś.", jest bezczynność organu województwa samorządowego. Bezczynność organów może być jednak skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy dotyczy aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.s.a. Tymczasem akt, którego wydania domaga się strona skarżąca należałoby zaliczyć do aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 p.s.a. Ustawodawca nie dopuścił zaś skargi na bezczynność organu w wydaniu takiego aktu. W sprawie nie mogą też znaleźć zastosowania przepisy art. 90 i 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (jednolity tekst - Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Pierwszy z tych przepisów dotyczy bowiem aktów prawa miejscowego. Rozporządzenie lub uchwała, które miałyby być wydane na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.), nie mogą być zaś uznane za posiadające powszechnie obowiązującą moc na obszarze województwa. Jako akty regulujące jednostkową kwestię konkretnego zakładu opieki publicznej, powinny być zaliczone do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.s.a., o czym wcześniej już wspomniano. Przepis art. 90 ustawy o samorządzie województwa dotyczy ponadto sytuacji naruszenia interesu prawnego wydaniem aktu prawa miejscowego, a w okolicznościach sprawy bezspornym jest, że akt, którego wydania domaga się strona skarżąca, nie został wydany. Przepis art. 91 tej samej ustawy może być natomiast wykorzystany wtedy, gdy organ samorządu województwa nie wykona czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Ze sformułowania całego tego przypisu wynika jednoznacznie, że może on dotyczyć jedynie takich czynności (lub zaniechania ich dokonania), których nie można zaliczyć do kategorii aktów. Z odrębnego uregulowania kwestii aktów (prawa miejscowego) i czynności w obu przywołanych przepisach ustawy o samorządzie wojewódzkim wynika niedwuznacznie zamiar rozróżnienia obu kategorii przez ustawodawcę. Kategorie te są też precyzyjnie rozdzielane przez legislatora na gruncie wcześniej analizowanego art. 3 § 2 i 3 p.s.a., w którym to przepisie osobno mowa o "aktach" i "czynnościach". W konsekwencji stwierdzenia niedopuszczalności skargi spółki A, której przedmiot nie został objęty przepisem art. 3 § 2 i 3 p.s.a., skargę tę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.