II SA/Po 4505/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; oddala skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ G. Radzicka /-/ A. Łaskarzewska Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] sierpnia 2001r. nr [...] nakazał R. B. rozbiórkę ustawionego bez pozwolenia na budowę kontenera – naczepy samochodowej pogotowia technicznego wraz z obudowanym zadaszeniem na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...], położonej nad jeziorem L. gmina B.. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny podniósł, że na wniosek Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w P. wszczęto postępowanie dotyczące samowolnie wzniesionych obiektów nad jeziorem L.. W śród obiektów znajdowała się również opisana wyżej naczepa o wymiarach 6x4m oraz blaszane zadaszenie na konstrukcji metalowej o wymiarach 6x1,70m. Naczepa jest posadowiona na podbudowie betonowej w odległości nie większej niż 100m od brzegów jeziora. Do przyczepy doprowadzona jest instalacja elektryczna od zagrody Z. I.. Organ ustalił w oparciu o zgromadzone dokumenty, że nieruchomość została nabyta aktem notarialnym Rep nr [...] dnia [...] września 1994r., z tym że do nieformalnego nabycia działki doszło faktycznie w 1992 i w tym też roku obiekt budowlany został postawiony, a działka zagospodarowana. Zarówno w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości stanowiącej własność Z. I., działki nr [...] w wyniku której nastąpiło wydzielenie działki [...] (vide decyzja z [...].04.1994r. [...]) jak i w zaświadczeniu wydanym przez Urząd Gminy B. dla Z. I. (vide zaświadczenie z [...].07.1994 [...]) organy stwierdzały, że działka [...] ma przeznaczenie rekreacyjne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ustalił jednak, że w dacie realizacji inwestycji obowiązywał na terenie gminy B. plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą nr 30/VI/85 Gminnej Rady Narodowej w Babiaku z dnia 12 czerwca 1985 ogłoszony w Dzienniku Urzędowym WRN w Koninie nr 8 poz. 133, z którego wynika, że obiekt wzniesiono na terenie upraw rolnych i ogrodniczych. Natomiast jedynym terenem rekreacyjnym według planu było kąpielisko w Lubotyniu, oznaczone na planie symbolem 3.5 US. Stosując więc przepisy art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974r. "Prawo budowlane" (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 8 poz. 414 ze zm.) organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę obiektu. W odwołaniu od decyzji R. B. zarzucił, że realizując inwestycję miał zapewnienie organów gminy B., że nieruchomość – działka [...] jest terenem rekreacyjnym. W ocenie odwołującego obiekt, który funkcjonuje 10 lat nie szkodzi środowisku. Uznając decyzję za niesprawiedliwą odwołujący żądał uchylenia decyzji. W wyniku rozpoznania odwołania Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z [...].10.2001r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i podzielił jego argumentację. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. B. poza powtórzeniem zarzutów podniesionych w odwołaniu zarzucił nadto, że przez okres kiedy postawił obiekt opłaca za niego podatki, powiadomił też Urząd Gminy o postawieniu obiektu. Zarzucając, że obiekt powoduje mniejszą degradację środowiska niż tereny upraw rolnych, wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Jest niespornym, że zarówno skarżący jak i organy administracyjne nie kwestionują ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a mianowicie, że obiekt został wzniesiony w 1992r. po nieformalnym nabyciu działki i jeszcze przed zatwierdzeniem projektu podziału działki [...]. Taka sytuacja zobowiązywała organ do stosowania art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 nr 207 poz. 2016), który stanowi, że "przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepisem, który więc w sprawie podlegał rozważeniu był art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm.). Również pod rządami starego prawa budowlanego roboty budowlane można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę (art. 28 ust 1), a cytowany wyżej art. 37 ust 1 pkt 1 wyjaśnia, że obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce jeżeli organ stwierdzi, że obiekt lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. W dacie posadowienia obiektu przez skarżącego działka [...] położona była na terenie upraw rolnych i ogrodniczych. Jedynym gruntem rekreacyjnym w gminie B. wg planu z dnia 12 czerwca 1985 było kąpielisko w Lubotyniu oznaczone 3.5.US o powierzchni 2 ha. Jest niespornym także, że zarówno przy zatwierdzeniu projektu podziału w decyzji z [...].07.1994r. jak i w zaświadczeniu z [...].07.1994r. ówczesne organy gminy stwierdziły, że działka [...] którą wydzielono z działki [...], a której właścicielem został skarżący, przeznaczona jest na cele rekreacyjne. Jednak powyższe stwierdzenie jest sprzeczne z prawem miejscowym jakim był plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 12 czerwca 1985, przy czym wg zapisu planu gleby klasy I – IV były elementem środowiska przyrodniczego podlegającego ochronie. Tak więc jakkolwiek zrozumiałym jest zarzut skarżącego, że władze gminy B. wprowadziły go w błąd co do przeznaczenia działki, to jednak organy nadzoru budowlanego kontrolując funkcjonowanie obiektu musiały się odnieść do obowiązującego w 1992 roku prawa miejscowego, które dla inwestora było również w dacie posadowienia obiektu dostępne i w związku z brzmieniem art. 3 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane, który stanowił, że obiektu budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, winny być bezwzględnie przestrzegane. Z tych względów organ administracyjny nie mógł się odnieść do eksponowanych w skardze zasad słuszności i nie mógł też wbrew sugestiom skarżącego legalizować posadowionego przez skarżącego obiektu i to bez pozwolenia na budowę. Należy jednak zauważyć, że zasady słuszności odnoszące się do wydanych zaświadczeń o przeznaczeniu działki należy oceniać w kontekście tego, że zaświadczenia zostały wydane już po posadowieniu obiektu tak więc skarżący nie może zarzucać, że błędne zaświadczenia naraziły go na szkodę, czy też miały istotny wpływ na fakt nabycia działki. W powyższych okolicznościach na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/G.Radzicka /-/A.Łaskarzewska KK