II SA/Kr 1865/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Piotr Lechowski Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2004r na rozprawie sprawy ze skargi Starosty Powiatu w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 czerwca 2000r Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia samochodu postanawia skargę odrzucić Decyzją z dnia [...] 2000r. nr [...] Starosta [...] , po rozpatrzeniu wniosku Komendy Powiatowej Policji w [...] , odmówił przejęcia samochodu marki [...] , nr rej. [...] . W uzasadnieniu decyzji organ wskazał następującą podstawę prawną tj. art.183 kodeksu cywilnego oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 czerwca 1966r. w sprawie rzeczy znalezionych /Dz.U Nr 22, poz. 141 z późn.zm./ wydane na podstawie art.185 kc.. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki art.183 kc., samochód posiadał bowiem znamiona umożliwiające ustalenie osoby właściciela. Odwołanie od decyzji złożyła Komenda Powiatowa Policji podnosząc, iż przedmiotowy samochód nie został utracony w wyniku przestępstwa, nie jest dowodem rzeczowym w żadnym postępowaniu karnym, a nadto nie można ustalić osoby właściciela, tym samym jest rzeczą znalezioną w rozumieniu art.183 kc. Odwołujący się wniósł o uchylenie decyzji, albowiem organ przechowujący jakim jest Starosta nie może odmówić odebrania rzeczy znalezionej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 5 czerwca 2000r. znak [...] uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na zachodzącą bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem Kolegium przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 czerwca 1966r. w sprawie rzeczy znalezionych nie przewidują formy decyzji administracyjnej do orzekania w przedmiocie przechowania lub odmowy przechowania przez starostę tych rzeczy. Zgodnie z § 5 ust.1 cytowanego rozporządzenia, odebranie zawiadomienia o znalezieniu rzeczy oraz przyjęcie oddanej rzeczy powinno być stwierdzone w wydanym znalazcy poświadczeniu. Kolegium wskazał również, że art. 38 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym /Dz.U Nr 91, poz.578 z późn.zm./, zgodnie z którym starosta wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, nie może stanowić samoistnego upoważnienia dla starosty do wydawania w określonej sprawie decyzji administracyjnej, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy w tej formie prawnej nie jest przewidziane przez właściwy przepis prawa materialnego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył Starosta Powiatu w [...] , wnosząc o uchylenie decyzji . W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiot postępowania tj. samochód ciężarowy marki [...] nie nosił znamion porzucenia z zamiarem wyzbycia się jego własności. Przedmiotowy samochód posiadał dane identyfikacyjne pozwalające ustalić osobę właściciela, stąd też decyzja Starosty o odmowie przyjęcia samochodu była zgodna z treścią art. 1 i 104 kpa. Zdaniem Starosty stanowisko Kolegium Odwoławczego, stwierdzające brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie jest nietrafne i winno ulec uchyleniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji, a szczególności, iż wskazane przepisy, jak również art. 1 i 104 kpa nie powierzają Staroście załatwienia przedmiotowej sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1271, z późn.zm/ Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w przedmiotowej sprawie została odrzucona, albowiem została wniesiona przez organ, który orzekał jako organ I instancji. Jak wynika z art.50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. A zatem organ I instancji nie mieści się w kategorii podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego jest w tym zakresie jednoznaczne i ukształtowane jeszcze na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995r. o naczelnym Sądzie Administracyjnym. W postanowieniu z dnia 19 maja 1998r., sygn. I SA/Łd 78/98 NSA przyjął "zgodnie z treścią art.33 ust.1 ustawy o NSA sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. W myśl ust.2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz organy enumeratywnie wyliczone w tym przepisie. Nie mieści się w tej kategorii organ, który wydał orzeczenie w I instancji" /LEX nr 36198/. Nadto art.32 powołanej wyżej ustawy określa, że w postępowaniu w sprawie sądowoadmnistracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot i struktura tego postępowania jest jako spór prowadzony przed sądem przez dwa podmioty: podmiot żądający ochrony prawnej /skarżący/ i organ administracji publicznej, którego działanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być natomiast wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej, /postanowienie NSA z 3 listopada 1999r., sygn. akt ISA 1467/99, LEX nr 48666/. Z powyższego wynika, że Starosta Powiatu, który orzekał jako organ I instancji, nie ma legitymacji do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art.58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odrzucił skargę jako niedopuszczalną.