II SA/Lu 593/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędzia NSA Maciej Kierek, Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., znak: [...] nakazującą R.T. rozbiórkę dobudowanej od strony północnej i wschodniej części budynku mieszkalnego przy ul. W., o powierzchni zabudowy 11,80 m2. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że R.T. rozebrała – dokonując uprzedniego zgłoszenia – drewniany budynek gospodarczy przylegający do budynku mieszkalnego. W miejsce rozebranego obiektu, w maju 2002 r. dokonała rozbudowy budynku mieszkalnego poprzez wykonanie dodatkowych ścian z bloczków betonu komórkowego w północnej granicy działki i ściany od strony wschodniej, od podwórka oraz dachu o konstrukcji drewnianej, pokrytego blachą. Rozbudowy dokonała bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tej sytuacji organ administracyjny miał obowiązek – na podstawie art. 48 Prawa budowlanego – nakazać jego rozbiórkę. Skargę do sądu administracyjnego wniosła R.T., domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej, działała ona zgodnie z prawem, w oparciu o złożony w tej sprawie odpowiedni wniosek, będąc w przekonaniu, że na dobudowę obiektu o powierzchni nie przekraczającej 30 m2 nie jest wymagane zezwolenie. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ administracji nie pouczył jej, iż na dobudowę budynku murowanego w miejsce rozebranego na podstawie zgłoszenia budynku drewnianego będzie wymagane pozwolenie na budowę. W jej ocenie dokonała ona jedynie remontu, a organ administracji naraża ją na zbędne koszty. Wymiana elementów drewnianych na murowane nie jest budową nowego obiektu. Ponadto skarżąca podniosła zarzut, zgłoszony uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że organ ten wbrew prawu odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii dotyczącej dokonanego remontu ściany osłonowej budynku mieszkalnego, który jest przedmiotem niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutu skarżącej, wyjaśnił, że art. 29 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zezwala na budowę bez pozwolenia właściwego organu parterowych obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej o pow. zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości nie większej niż 4,80 m2, ale zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy wymagane jest zgłoszenie, którego skarżąca nie dokonała. Poza tym skarżąca wybudowała budynek mieszkalny, a więc cytowany wyżej przepis nie ma tu zastosowania. Zdaniem organu II instancji, z dołączonego do skargi załącznika w postaci podania z dnia 5 lipca 2001 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wynika, by pismo to rzeczywiście zostało złożone u adresata, dlatego nie może być dowodem w sprawie i nie ma wpływu na jego rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawową zasadą wyrażoną w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ jest możliwość wykonywania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę albo dokonanego uprzednio zgłoszenia właściwemu organowi. Jednocześnie ustawa przez pojęcie "robót budowlanych" nakazuje rozumieć zarówno budowę obiektu, w tym jego rozbudowę, przebudowę, jak również rozbiórkę /art. 3 ust. 6/. Na dokonanie każdej z tych czynności wymagane jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi albo uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy ustawy enumeratywnie wyliczają przypadki, kiedy nie jest konieczne uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a wystarczy samo zgłoszenie. W świetle art. 31 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy rozbiórka budynków i budowli – nie wpisanych do rejestru zabytków oraz nie objętych opieką konserwatorską, o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości, nie wymaga pozwolenia, a tylko uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z powyższym wymogiem skarżąca dokonała w dniu 12 lipca 2001 r. zgłoszenia zamiaru rozbiórki drewnianego budynku gospodarczego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w miejscu rozebranego na podstawie zgłoszenia drewnianego budynku, wzniosła nowy budynek, przylegający do budynku mieszkalnego, poprzez wykonanie ścian z bloczków betonu komórkowego oraz dachu o konstrukcji drewnianej, pokrytego blachą. Wybudowanie w ten sposób nowego obiektu stanowi rozbudowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, na dokonanie której wymagane jest pozwolenie na budowę, a nie remont. Ponadto nawet remont obejmujący swym zakresem wymianę elementów konstrukcyjnych wymaga – w świetle art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy – uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wykonana przez skarżącą dobudowa nie mieści się w regulacji art. 29 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym nie wymaga pozwolenia na budowę budowa parterowych budynków gospodarczych, związanych z produkcją i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,8 m. Dobudowana przez skarżącą do budynku mieszkalnego część nie jest samodzielnym budynkiem gospodarczym, o jakim mowa w tym przepisie. W tej sytuacji organy administracyjne zobowiązane były treścią art. 48 ustawy do nakazania rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia. Mając powyższe na uwadze należało skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.