II SA/Po 4265/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Włodzimierz Zygmont Protokolant sekr. sąd.: Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2004r. sprawy ze skargi P.Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zameldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz P.Ś. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych-Olszanowska /-/ M. Skwierzyńska Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 i art. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz.U. z 1984r. Nr 32, poz. 174) odmówił zameldowania P.S. w budynku położonym w S., działka [...] gmina S. na pobyt stały. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wykazał, ze przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że P.S. złożył wniosek o zameldowanie go na pobyt stały w budynku letniskowym zbudowanym na działce położonej na terenie przeznaczonym na zabudowę letniskową. W budynku tym wnioskodawca zamieszkuje od dwóch lat wraz z rodziną Zgodnie z planami zagospodarowania przestrzennego dla gminy S. uchwalonymi przez Radę Gminy uchwałą z dnia [...]r. należąca do P.S. działka Nr [...] znajduje się na terenie "istniejącego kompleksu zabudowy letniskowej". Strona w chwili nabycia działki miała świadomość tego stanu rzeczy oraz, że zbudowany przez nią dom jest domem letniskowym, przeznaczonym do wypoczynku, a nie stałego pobytu. Przeznaczenie działki przesadza więc o tym, że uprawnia P.S. jedynie do zameldowania go na pobyt czasowy. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy. Ponadto stwierdził, że w sytuacji, gdy między organem administracji, a stroną zaistnieje spór co do uprawnienia osoby dążącej do zameldowania do uprawnienia do przebywania w określonym lokalu, spór ten, który ma charakter cywilnoprawny, winien być rozstrzygnięty przez sąd, zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 11.II.1993r. sygn. akt AZP 28/92 (OSWCP Nr 7-8/93, poz. 117). W związku z tym, że P.S. nie przedstawił dowodu potwierdzającego uprawnienia do stałego przebywania w lokalu, w którym chce być zameldowany ( art. 9 ustawy) zasadnie odmówiono mu zameldowania na pobyt stały. Decyzję tę P.S. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podnosi on, że dom wybudowany przez niego na działce w S., której jest właścicielem, spełnia wszelkie wymogi budynku mieszkalnego, o czym przesadza fakt, że wraz z rodziną mieszka w nim od [...]r. Wobec spełniania przez skarżącego warunków zameldowania na pobyt stały tj. posiadania uprawnień do przebywania w swoim budynku i faktyczne zamieszkiwanie w nim, uważa on zaskarżaną decyzję za niezgodną z prawem. Skarżący podkreśla też, że w prawie budowlanym nie występuje pojęcie "dom letniskowy". Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę zgodnie z postanowieniem przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ), zważył, co następuje: Kluczowa dla wyjaśnienia rozpatrywanej sprawy jest kwestia, czy organ administracji samorządowej winien zameldować określoną osobę na pobyt stały w budynku letniskowym. Odpowiedzi na powyższe pytanie nie dostarcza tekst ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz.U. z 1984r. Nr 32, poz. 174 ze zm.). Jednakże z przepisu art. 6 ust. 1 tejże ustawy wynika, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. Niesporny w sprawie jest fakt, że P.S. od [...]r. wraz z rodziną zamieszkuje w budynku zbudowanym na należącej do niego nieruchomości położonej w S., a także, że w planie zagospodarowania przestrzennego teren, na którym położona jest ta nieruchomość przeznaczony jest na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Tym samym skarżący spełnia kryteria przewidziane w powołanym przepisie art. 6 ust. 1, co skutkuje - w myśl art. 10 ust. 1 w.w. ustawy - powstanie po jego stronie obowiązku meldunkowego. Zdaniem składu orzekającego stanowisko organu tak I jak i II instancji, odmawiające skarżącemu zameldowania w należącym do niego domu w S. jest nieuzasadnione. Skarżący może bowiem korzystać z przedmiotu swej własności w sposób przez siebie określony tym bardziej, że dom określony jako letniskowy przystosowany jest do całorocznego zamieszkiwania w nim. W związku z tym, skoro żaden przepis prawa nie zakazuje zamieszkiwania w domu letniskowym przez cały rok, brak podstaw do przyjęcia, że organ administracji zasadnie może odmówić zainteresowanemu zameldowania na pobyt stały, powołując się na plan zagospodarowania przestrzennego, skoro centrum życiowe skarżącego i jego rodziny znajduje się właśnie w tym domu (vide wyrok NSA z dnia 14 maja 2001r. sygn. akt V SA 1496/00 i z dnia 6 sierpnia 1999r. sygn. akt V SA 3/99). Podkreślić należy, że nie jest rzeczą organu właściwego w sprawach ewidencji ludności dokonywanie oceny, czy określony obiekt budowlany nadaje się do zamieszkiwania przez ludzi również w aspekcie planu zagospodarowania przestrzennego, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2002r. sygn. akt II SA /Łd 1963/00. Stanowisko to zostało zaaprobowane w glosie B.A. ( OSP 2003/5/69). Organ administracyjny dokonując zameldowania, które ma charakter czynności materialno-technicznej winien jedynie badać prawidłowość i kompletność dokumentacji oraz pochodzenie od osób upoważnionych. Rozstrzyganie o odmowie zameldowania li tylko z tego powodu, że budynek w którym skarżący mieszka posadowiony jest na działce przeznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego na cele rekreacyjne i że budynek ten jest tzw. domem letniskowym nie może stanowić przeszkody do dokonania zameldowania. Z tych względów uznając skargę za zasadną na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. /-/ W. Zygmont /-/ M. Lorych – Olszanowska /-/ M. Skwierzyńska