II SA/Ka 792/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek /spr./ Sędzia NSA Ewa Krawczyk Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant sekr.sąd. Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2004r. sprawy ze skargi D. N. i A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], 2/ orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości, 3/ zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] /[...] / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją podjętą z up. Starosty [...] w dniu [...] r. nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T. K. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego i bezodpływowego osadnika ścieków na działce nr [...] w N. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art.28, art.32, art.33 ust.1, art.34 ust.4, art.36, art.37 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz.1126/. W uzasadnieniu podano, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem organu, lokalizacja domu jednorodzinnego oraz osadnika ścieków spełnia też wymogi § 12 rozp. MGPiB z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999r. nr 15, poz.140/. Nadto, inwestorka spełniła warunki, nałożone decyzją wzizt Wójta Gminy T. oraz wykazała się prawem współwłasności działki nr [...] - dojazdowej. W odwołaniu od decyzji – D.N. i A.N. jako współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej zarzucili, iż inwestycja nie spełnia wymogów decyzji o warunkach zabudowy. Przez teren działki nr [...] przebiega bowiem rów melioracyjny, który nie został zagospodarowany zgodnie z przepisami prawa wodnego. Droga dojazdowa do nieruchomości nie ma też szerokości 5 m, co stwarza zagrożenie dla jej użytkowników i uniemożliwia przejazd służb komunalnych. Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. Wojewody [...] utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, iż projekt budowlany nie obejmuje przebudowy istniejącego systemu melioracyjnego, a usytuowanie projektowanych obiektów nie pokrywa się z trasą rowu melioracyjnego. Zdaniem organu, inwestycja nie wpłynie zatem na zmianę stosunków wodnych na działce nr [...]. Za nieuzasadniony uznano także zarzut co do drogi dojazdowej. Status prawny tej drogi jest bowiem uregulowany i w ocenie organu, spełnione zostały przepisy rozdziału 2 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wymogi, wynikające z decyzji wzizt. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego oraz dalszych pismach procesowych D. N. i A.N. ponowili twierdzenia, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji co do niezagospodarowania rowu melioracyjnego i nieuregulowania stanu drogi dojazdowej dla potrzeb budowy. Na tej podstawie skarżący ostatecznie wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Nadto, w toku rozprawy sądowej skarżąca D. N. podała, iż działka nr [...] /dojazdowa/ ma szerokość 3 m, zaś działka nr [...] /dojazdowa/ - 4 m. Zainteresowana T. K. potwierdzając dane co do szerokości drogi dojazdowej wniosła o oddalenie skargi i podała, że zrealizowała inwestycję. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga musiała odnieść skutek, bowiem decyzje organów obydwu instancji zapadły bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na jej wynik. W pierwszym rzędzie podnieść należy, iż projekt zagospodarowania działki nie został sporządzony na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jest poza sporem, iż działka nr [...], objęta zamierzeniem inwestycyjnym, nie przylega do drogi publicznej, aczkolwiek w planie zagospodarowania przestrzennego droga taka o szerokościach w liniach rozgraniczających 10 m, była przewidziana /vide: załącznik do decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu/. Stąd też dla rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...]r. istotne było ustalenie, czy do działki budowlanej zapewniono dojście i dojazd od drogi publicznej – ulicy [...], odpowiednie do jej przeznaczenia i sposobu użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej. Wymogi w tym względzie wynikały z rozdziału 2 rozp. MGPiB z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz.140 ze zm./ Złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło bowiem przed 16 grudnia 2002r. jako dniem wejścia w życie rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych.../Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm./. Zatem zgodnie z treścią § 330 pkt 1 tegoż rozp. rozpoznanie wniosku winno nastąpić na gruncie przepisów dotychczasowych. Wyjaśnić jednak przyjdzie, iż w zakresie wymogów dojazdu i dojścia, warunki techniczne przewidują identyczne regulacje. Zgodnie z treścią § 14 rozp. z 1994r., szerokość jezdni nie mogła być mniejsza niż 3 m w sytuacji, gdy oprócz jezdni zapewniono dojście od drogi publicznej. Natomiast w zespole budynków jednorodzinnych dopuszczało się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m /§ 14 ust.2 cyt. rozp. z 1994r./. Tymczasem przedłożony projekt budowlany nie zawierał danych co do szerokości działek nr [...] /stanowiącej współwłasność inwestorki w [...] części/ i działki nr [...] /obciążonej służebnością przejazdu i przechodu na jej rzecz/, przez które to działki miał nastąpić dostęp do ulicy [...] jako drogi publicznej. Zgodnie z pkt VII ppkt 5, decyzji wzizt, dojazd do nieruchomości miał się odbywać przez te działki pod warunkiem uregulowania stanu prawnego z właścicielami tych działek. Warunek ten został spełniony przez inwestora, jako że T.K. jest współwłaścicielką działki nr [...], zaś na działce nr [...] ustanowiono na jej rzecz służebność, co udokumentowano odpisami ksiąg wieczystych. Nie oznacza to jednak wykazania, iż dojazd i dojście do działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym spełnia warunki techniczno-budowlane. Mimo zarzutu ze strony skarżących co do szerokości działki nr [...], stanowiącej także ich współwłasność, organy obydwu instancji nie wyjaśniły tej kwestii czym naruszono obowiązek badania projektu budowlanego w aspekcie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi /art.35 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane – obecnie Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz.2016 ze zm. – w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji/. Tymczasem w toku rozprawy sądowej skarżąca i zainteresowana zgodnie podały, iż działki te mają szerokość 3 i 4 m, przy czym wydaje się, oczywiste iż chodzi o ciąg pieszo-jezdny, bez wydzielenia jezdni. W takiej zaś sytuacji nie zostały spełnione wymogi § 14 ust.1 i 2 rozp. z 1994r., co oznacza, iż nie było dopuszczalne udzielenie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego. Już z tych względów decyzje organów obydwu instancji nie mogły się ostać jako wydane z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Nadto, działając z urzędu Sąd stwierdził, iż udzielenie pozwolenia na budowę zbiornika ścieków nastąpiło z naruszeniem art.32 ust.4 pkt 1 Prawa budowlanego – w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy obydwu instancji. Inwestor nie przedłożył bowiem wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jako że decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] r. dotyczyła jedynie zamierzenia obejmującego budynek mieszkalny. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skarżących co do naruszenia wymogu, zawartego w pkt V - 2 decyzji wzizt. Mianowicie, trafnie podał organ odwoławczy, iż sporne zamierzenie nie obejmowało przebudowy istniejącego systemu melioracyjnego, ani nie pokrywa się z trasą rowu melioracyjnego. Stąd też nie było podstawy prawnej do nałożenia na inwestora obowiązku zagospodarowania rowu melioracyjnego w niniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę. Kwestia naruszenia stosunków wodnych była zaś przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, którego wynik nie miał znaczenia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, stwierdzone naruszenie prawa materialnego nie miało też cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 kpa, stąd też brak przesłanek ustawowych do stwierdzenia nieważności decyzji organów obydwu instancji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/ w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparto na przepisie art.152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, rozstrzygnięto po myśli art.200, art.205 § 1 i art.209 tej ustawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszym rzędzie wyjaśnienia wymagać będzie kwestia, czy doszło już do realizacji spornej inwestycji. W takiej sytuacji dalsze postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę stanie się bezprzedmiotowe.