II SAB/Op 7/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz - spr. po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Ś. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych POSTANAWIA odrzucić skargę. L. Ś. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...]. Wskazał w niej, że w dniu 18 marca 2004 r. skierował do Wojewody, w trybie art. 37 kpa, zażalenie na bezczynność Prezydenta [...], polegającą na niewydaniu decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Bezczynność Wojewody polega, jego zdaniem, na braku odpowiedzi na zażalenie, mimo upływu miesięcznego terminu od dnia wniesienia zażalenia. Jednocześnie skarżący wniósł do Sądu skargę na bezczynność Prezydenta [...], która jest przedmiotem odrębnego postępowania toczącego się przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skargę na bezczynność Wojewody [...] należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. W niniejszej sprawie bezczynność miałaby polegać na niewydaniu postanowienia. Stanowisko bowiem organu wyższego stopnia, wyrażone w trybie art. 37 § 1 i 2 kpa powinno mieć formę postanowienia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 527/99, ONSA 2002/3/116). Postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w tym trybie nie podlega zażaleniu, nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie należy zatem do postanowień, których katalog zawarty jest w art. 3 § 2 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla jasności dodać można, że w niniejszej sprawie nie chodzi o przypadki określone w art. 3 § 2 pkt 1, 3 i 4. Podzielić należy pogląd wyrażony w cyt. wyroku NSA z dnia 24 maja 2001 r., iż strona może podważyć stanowisko organu wyższego stopnia w ewentualnej skardze na bezczynność organu I instancji. W konsekwencji przyjdzie stwierdzić, ze skarga na bezczynność organu wyższego stopnia, polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa, jest niedopuszczalna. Wobec powyższego należało, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.