III SAB/Wa 2/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu w dniu 15.06. 2004 r. na rozprawie sprawy ze skarg I. i K. L. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 1995 i 1996 p o s t a n a w i a odrzucić skargi 1. Przedmiotem skarg K. i I. L. jest bezczynność Izby Skarbowej w W. uchylającej się od doręczenia im decyzji wydanych po wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30.11.2001r. (III SA 2314/00) oraz z dnia 5.02.2002r. (III SA 3143/00) uchylających decyzje Izby Skarbowej w W. z dnia [...].07.2000r. Nr [...] oraz z dnia [...].09.2000r. Nr [...]. W uzasadnieniu skarg podano, że w powyższych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyroki z dnia 27.05.2003r. (III SAB 27/03 oraz III SAB 28/03) oddalając skargi. Jednocześnie skarżący podnoszą, iż wyroki te wydano po dopuszczeniu się przez funkcjonariuszy publicznych NSA w Warszawie kradzieży z akt sądowych pisma procesowego z dnia 23.05.2003r., zatem ten wniosek dowodowy nie był uwzględniony w tym postępowaniu sądowym. Jednocześnie skarżący przywołują fragment wyroku NSA w Warszawie z dnia 12.03.2003r. (VS 753/00) o wznowieniu postępowania w sytuacji, gdy nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie zostały ujawnione w momencie orzekania. Zdaniem skarżących powyższe okoliczności mają miejsce w niniejszej sprawie. Wprawdzie Izba Skarbowa w W. wydała decyzje z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...] lecz doręczyła je jedynie radcy prawnemu K. K. na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa z dnia 1.04.1995r., gdy tymczasem pełnomocnictwo to zostało wycofane w dniu 28.08.1998r. zawiadomieniem do Izby Skarbowej w dniu 28.08.1998r. 2. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zgadza się z zarzutami zawartymi w skargach uznając je za nieuzasadnione. Wyjaśnia ona, iż wyrokami NSA z dnia 30.11.2001r. (III SA 2314/00) oraz z dnia 5.02.2002r. (III SA 3143/00) uchylone zostały decyzje Izby Skarbowej w W. z dnia [...].07.2000r. Nr [...] oraz z dnia [...].09.2000r. Nr [...] określające dla K. i I. L., przy nie uznaniu za dowód prowadzonych odpowiednio w 1995r. i 1996r. ksiąg przychodów i rozchodów, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za te lata. Izba Skarbowa w W. zwraca uwagę, iż po ponownym rozpatrzeniu odwołań oraz po uwzględnieniu ww. wyroków NSA stwierdziła, że rozstrzygnięcie spraw wymaga w znacznej części przeprowadzenia postępowań wyjaśniających. W związku z powyższym Izba Skarbowa decyzjami z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...] uchyliła decyzje organu I instancji w całości i orzekając określiła dla K. i I. L., przy nie uznaniu za dowód prowadzonych w 1995r. i 1996r. ksiąg rachunkowych i rozchodów, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za odpowiednio 1995 i 1996r. Podatkowy organ odwoławczy wyjaśnia, iż wydane w ten sposób decyzje podatkowe zostały doręczone pełnomocnikowi skarżących tj. K. K. w trybie art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ akta [...] Urzędu Skarbowego w R. dotyczące sprawy określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1995 i 1996r. zawierają pełnomocnictwo z dnia 1.04.1996r. udzielone przez K. i I. L. tej osobie, do reprezentowania ich we wszystkich sprawach związanych z prowadzoną przez nich w ramach spółki działalnością gospodarczą. Pełnomocnictwo obejmuje w szczególności prawo reprezentowania K. i I. L. w postępowaniu przed organami administracji państwowej. W świetle powyższego, zdaniem Izby Skarbowej w W., twierdzenie skarżących, że nie ustanawiali pełnomocnika w sprawach określenia zobowiązania podatkowego za 1995 i 1996r. nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. W związku z tym, że w dacie wydania decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...] istniało nadal pełnomocnictwo udzielone K. K. decyzje te, zdaniem podatkowego organu odwoławczego, zostały skutecznie doręczone stronom zgodnie z treścią art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Izba Skarbowa zwraca uwagę, iż K. i I. L. reprezentowani przez K. K. złożyli skargi z dnia 16.04.2002r. oraz z dnia 25.07.2002r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...], co w przekonaniu organu odwoławczego, świadczy o tym, iż znana im była treść decyzji, których doręczenia żądają. Również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 27.05.2003r. (III SAB 27/03 oraz III SAB 28/03) oddalających skargi podatników na bezczynność Izby Skarbowej w W. uchylającej się od doręczenia skarżącym decyzji w przedmiocie podatku dochodowego za 1995r. i 1996r. orzekł, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Izby Skarbowej z dnia [...].03.2000r. oraz z dnia [...].06.2002r., a tym samym nie zachodzi przypadek bezczynności tego organu. Izba Skarbowa zwraca ponadto uwagę, iż pismo procesowe z dnia 23.05.2003r., w którym podatnicy wskazują na wycofanie pełnomocnictwa z dnia 1.04.1995r. udzielonego K. K. nie ma znaczenia w sprawie podatkowej zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...].03.2002r. Nr [...] oraz z dnia [...].06.2002r. Nr [...]. Powyższe decyzje zostały bowiem doręczone pełnomocnikowi K. K. w oparciu o udzielone pełnomocnictwo z dnia 1.04.1996r. a w aktach sprawy nie ma dokumentu stwierdzającego, że pełnomocnictwo to zostało cofnięte. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Doręczenie wydanej w postępowaniu podatkowym decyzji nie mieści się w tych kategoriach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 ustawy. Wobec tego brak jest w ocenie Sądu, podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o ten przepis i nakazania Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. doręczenie skarżącemu decyzji. Obowiązek doręczenia pisemnie wydanego aktu administracyjnego jest czynnością procesową i prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny oceny legalności danego aktu i wywołanych przez niego skutków prawnych. Ocenę taką dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27.05.2003r. (III SAB 27/03 oraz III SAB 28/03) uznając, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2002r. oraz z dnia [...].06.2002r. Skoro doręczenie decyzji nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Skargę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.