II SA/Lu 1374/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędziowie NSA Leszek Leszczyński, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozytywnej opinii do proponowanego podziału działek oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2002 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia A.M. na postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...]lipca 2002 r., znak: [...] w przedmiocie wyrażenia pozytywnej opinii do proponowanego podziału działek nr [...] i [...] /obręb [...] – S.-S./ położonych przy ul. Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa i art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543/, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, po rozpatrzeniu wniosku Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego zaopiniował pozytywnie proponowany podział działek nr [...] i nr [...] /obręb [...] – S.-S., ark. 4/, położonych przy ul. Z. – jak na załączniku graficznym. W uzasadnieniu wskazał, że proponowany podział działki jest zgodny z przeznaczeniem w planie miejscowym i niezbędny do realizacji projektowanej ulicy J. Na to postanowienie zażalenie złożyła A.M., podnosząc, że w jej ocenie projektowana droga powinna obejmować grunt z dwóch nieruchomości, tj. również z działki sąsiada, a nie tylko z działki, której jest właścicielką. Uważa, że przeznaczenie pod pas zieleni 2/3 gruntu tylko z jednej posiadłości jest sprzeczne z prawem i powszechnym poczuciem sprawiedliwości. Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz z przepisami szczególnymi. Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego oraz z przepisami szczególnymi opiniuje /w przedmiotowej sprawie/ prezydent miasta w formie postanowienia /art. 93 ust. 4 i 5/. Dla obszaru, na którym położona jest działka objęta projektem podziału obowiązuje uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy jednorodzinnej w rejonie "S.-D." zatwierdzony uchwałą Nr 53/VI/94 Rady Miejskiej z dnia 3 listopada 1994 r. /Dz.Urz.Woj.Lub. Nr 17, poz. 86 z dnia 12 grudnia 1994 r./. Z tekstu i rysunku planu wynika, że części działek nr [...] i [...] przy ul. Z. projektowane do wydzielenia pod realizację drogi położone są w obszarach oznaczonych symbolami: - 06 KD ½ /dz. nr [...] i dz. nr [...]/ przeznaczonym pod ulicę układu obsługującego ulicę dojazdową "D"; /realizacja ulicy w kategorii "D ½" o dwóch pasach ruchu szerokości 6,0 m; linie rozgraniczające 12,0 m; linie zabudowy dla budynków mieszkalnych 8,0 m od krawędzi jezdni/; - 013 KD 1/1 /dz. nr [...] i dz. nr [...]/, przeznaczonym pod ulicę układu obsługującego, ulica dojazdowa D; /realizacja ulicy w kategorii D 1/1 z placykiem nawrotowym z uwagi na brak widoczności na odcinku ok. 2,5 m; od ulicy 06 KD ½ dwa pasy ruchu szerokości 5,5 m, na pozostałym odcinku szerokości 4,0 m; linie rozgraniczające 9,0 m, linie zabudowy dla budynków mieszkalnych 8,0 m od krawędzi jezdni. W ocenie organu odwoławczego projektowany podział działki jest zatem zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Argumenty skarżącej nie są zasadne i sprowadzają się w istocie do kwestionowania ustaleń planu dotyczących przeznaczenia terenu /szczególnie działki sąsiedniej/ i nie mają odniesienia do przedmiotu objętego zaskarżonym postanowieniem. Na postanowienie to A.M. wniosła skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, podnosząc, że projektowana droga powinna przebiegać nie tylko przez jej nieruchomość, ale również przez nieruchomość sąsiada. W ocenie skarżącej, wydane przez organy administracyjne decyzje są dla niej krzywdzące, ponieważ 2/3 jej działki o powierzchni 1,47 ha zaplanowano na pas zieleni, podczas gdy obszar 0,57 ha należący do innych właścicieli przeznaczono na 7 działek budowlanych, a także budowę sieci wodociągowej, gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej. W przekonaniu skarżącej, potraktowano ją w sposób szczególny, krzywdzący, tym bardziej, że inne działki planowane na pas zieleni zostały zlikwidowane, a u sąsiada pas zieleni został zagospodarowany pod budynek mieszkalny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpatrując złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm./. W myśl tego przepisu podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami szczególnymi. Podziału nieruchomości poprzez zatwierdzenie projektu podziału dokonuje się w formie decyzji. Ten proces decyzyjny poprzedza opinia prezydenta miasta w tej konkretnej sprawie wydana w formie postanowienia. Wydane na tej podstawie postanowienia określa czy projekt podziału nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z obowiązującego planu obejmującego teren zabudowy jednorodzinnej "S.-D." wynika, że część działek nr [...] i [...] przy ul. Z. są projektowane do wydzielania drogi. Plan określa parametry tej drogi. W związku z powyższym projektowany podział działki jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu jako prawa miejscowego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i wiążą zarówno organ administracyjny jak i sąd. Zarzuty skargi nie mogą być uwzględnione, ponieważ w gruncie rzeczy dotyczą one ustaleń planu i mają tylko pośredni związek z rozpatrywaną sprawą. Postępowanie opiniodawcze jest pierwszym etapem postępowania w sprawie podziału nieruchomości i argumenty skarżącej będą także rozpatrywane w drugiej decyzyjnej fazie postępowania. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa i skargę od niego oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.