III SA 208/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Arkadiusz Zawada Sędziowie: Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r., sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku skarżącego J. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2002 r. dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającej pozwolenie na broń palną bojową, utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] kwietnia 1995 r. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną krótką. Decyzja ta wydana została na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 ze zm.). Podstawą wydania pozwolenia był wniosek skarżącego, z którego wynikało, że przedmiotowe zezwolenie jest potrzebne stronie z uwagi na pracę w agencji ochrony osób i mienia i wykonywanie w ramach obowiązków służbowych czynności polegających na konwojowaniu wartości pieniężnych. Pismem z dnia [...] stycznia 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] powiadomił stronę skarżącą, iż w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w/w ustawa z 1999 r. stworzyła przedsiębiorcom i jednostkom organizacyjnym, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorcom posiadającym koncesje na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia - warunki do ubiegania się o broń palną obiektową. Organ podniósł, iż cofnięcie skarżącemu w/w pozwolenia jest uzasadnione, albowiem broń obiektowa może być wykorzystywana przez licencjonowanych pracowników ochrony fizycznej do wykonywania zadań ochrony, po uzyskaniu legitymacji osoby dopuszczonej do pracy z bronią. Skarżący nie wniósł środka zaskarżenia od w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], lecz pismem z dnia [...] lipca 2002 r. złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek o stwierdzenie w trybie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. nieważności w/w decyzji KWP w [...], podnosząc w uzasadnieniu, że przedmiotowa decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń palną bojową zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa poprzez obrazę art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendant Główny Policji - działając na istawie przepisu art. 156 § 1 pkt 1 i art. 157 § 1 i 3 k.p.a. - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji KWP w [...], uznając, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji. W związku z powyższym skarżący w piśmie z dnia [...] października 2002 r. wniósł do Komendanta Głównego Policji, jako organu wyższego stopnia, wniosek oparty na przepisie art. 154 § 1 k.p.a., w którym zwrócił się z prośbą o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2001 r. W uzasadnieniu swego wniosku strona skarżąca podniosła, iż za uchyleniem wskazanej decyzji KWP w [...] przemawia zwłaszcza słuszny interes strony, jak również interes społeczny, gdyż organ I instancji nie powinien na gruncie obowiązujących przepisów prawa wydawać decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Skarżący stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a organ administracji zobligowany jest uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli, jeżeli tylko przepis prawa nie wyklucza takiego rozstrzygnięcia. Strona podniosła ponadto, iż ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która była podstawą wydania przedmiotowej decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną bojową, nie zawiera przepisu nakazującego cofanie tych pozwoleń wydanych uprzednio, a więc jej przepisy nie stanowią przeszkody do dalszego posiadania broni przez skarżącego. Zdaniem strony w/w decyzja KWP w [...] w sposób oczywisty przekroczyła granice uznania administracyjnego, a także rażąco naruszyła słuszny interes strony i interes społeczny. Po przeanalizowaniu złożonego wniosku i zawartych w nim argumentów Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] listopada 2002 r. decyzję nr [...], na podstawie której - działając w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. -odmówił uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2001 r. W uzasadnieniu organ administracji stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji KWP w [...]. Komendant Główny Policji wskazał, iż organ I instancji cofnął stronie skarżącej pozwolenie na broń palną bojową, albowiem w ocenie tego organu ustały okoliczności faktyczne uzasadniające wydanie w przeszłości zezwolenia. Komendant Główny Policji wyraził pogląd, iż fakt, że skarżący w dalszym ciągu pracuje w firmie wykonującej działalność w zakresie ochrony osób i mienia nie jest jednoznaczny z koniecznością pozostawienia mu zezwolenia, albowiem zmianie uległy przepisy prawa, które w chwili obecnej dają firmom ochrony możliwość posiadania broni na tzw. świadectwo i tym samym brak jest - w ocenie organu - uzasadnienia do tego, aby ich pracownicy posiadali indywidualne zezwolenia na broń palną bojową. Komendant Główny Policji zwrócił również uwagę, że zastosowanie trybu nadzwyczajnego określonego w art. 154 k.p.a. jest uzależnione od tego, czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem organu w sprawie niniejszej przesłanki te nie występują, a więc brak jest podstaw do uchylenia w/w decyzji KWP w [...]. Skarżący J. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku którego Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] grudnia 2002 r. zaskarżoną decyzję nr [...], na mocy której organ utrzymał swą wcześniejszą decyzję odmawiającą uchylenia decyzji KWP w [...]. W uzasadnieniu organ podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko uznając, że w przedmiotowej sprawie brak jest interesu społecznego, aby skarżący posiadał nadal pozwolenie na broń palną, zaś sam zainteresowany również nie przekonał w toku prowadzonego postępowania , że zmiana decyzji leży w jego słusznym interesie. Komendant Główny Policji podniósł ponadto, iż wykonując zadania pracownika ochrony skarżący ma możliwość korzystania z broni posiadanej przez pracodawcę na tzw. świadectwo, natomiast jeżeli chciałby posiadać broń do ochrony osobistej może wystąpić o wydanie pozwolenia na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał ponadto, iż w przypadku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w [...] doszedł do wniosku, że zastosowanie przepisu art. 18 ust. 2 cyt. ustawy było w przypadku skarżącego zasadne. W dniu [...] stycznia 2003 r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2002 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji KGP z dnia [...] listopada 2002 r., skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, oraz naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 80 i art. 154 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący, powołując się na dyspozycję przepisu art. 18 ust. 2 cyt. ustawy, stwierdził, iż ustawodawca nie zobligował organów Policji do cofania pozwoleń na broń palną nawet w przypadku, gdy ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do ich wydania, a tym bardziej nie wolno cofać wydanych wcześniej uprawnień, jeżeli okoliczności faktyczne nie zmieniły się, a taka sytuacja zachodzi - zdaniem strony skarżącej - w niniejszej sprawie, albowiem skarżący nadal pracuje w agencji ochrony. Z tej przyczyny nie można uznać, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wskazane w art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W przedmiotowej sprawie- zdaniem skarżącego - nie ma też zastosowania nowy stan prawny w zakresie wyposażenia w broń pracowników ochrony wynikający wprost z przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, na który powołały się organy Policji. Skarżący uznał, że przepis ten określa wyłącznie sposób wyposażenia i przydziału broni w specjalistycznych uzbrojonych formacjach ochronnych. Nie ma jednak -zdaniem strony, żadnych przeszkód, by pracownik ochrony posiadał przy sobie broń na podstawie uprzednio uzyskanego pozwolenia, po zakończeniu pracy lub na stanowiskach nie wymagających wyposażenia w broń. Pracownik ochrony, podobnie jak funkcjonariusze innych formacji porządku publicznego ma - zdaniem skarżącego, prawo odczuwać większe zagrożenie, niż występuje powszechnie. Ponadto J. W. podniósł w uzasadnieniu swej skargi, iż organ Policji w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił słusznego interesu strony i nie zastosował się w tej mierze do obowiązków organów administracji publicznej określonych w przepisach art. 7 i art. 154 k.p.a. Skarżący stwierdził, że jeżeli przepis prawa nie wyklucza odmiennego sposobu załatwienia sprawy, to organ jest zobligowany uwzględnić interes społeczny i słuszny interes strony, czyniąc zadość żądaniom wnioskodawcy. Ponadto skarżący uznał, że organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Tym samym - w ocenie strony - Komendant Główny Policji przekroczył granice swobody decyzyjnej, stosując zupełnie dowolną interpretację prawną, nie bacząc na ustalenia faktyczne w sprawie. Skarżący załączył jednocześnie do swej skargi zaświadczenie o zatrudnieniu, z którego wynika, że jest on zatrudniony w Agencji Ochrony Mienia "[...] " z siedzibą w [...] i jako pracownik ochrony fizycznej II stopnia wykonuje czynności bezpośredniej ochrony fizycznej osób i mienia a także jest wykorzystywany w zespołach grup interwencyjnych w/w firmy. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] kwietnia 2003 r. Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu organ uznał, iż aktualne przepisy prawa nie zezwalają pracownikom ochrony na posługiwanie się własną bronią w celach służbowych, niezależnie więc od tego, czy skarżący J. W. nadal jest zatrudniony w agencji ochrony osób i mienia - jest oczywiste, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie wyczerpuje dyspozycję art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W tej sytuacji - zdaniem organu, wniosek skarżącego dotyczący uchylenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie może zostać rozpatrzony pozytywnie, albowiem nie mamy w tej sprawie do czynienia ze słusznym interesem strony, jak również za uchyleniem decyzji nie przemawia interes społeczny. Komendant Główny Policji podniósł ponadto, iż wziął pod uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że pozostawienie pozwolenia osobie w sytuacji, gdy ma ona prawo do korzystania z broni, którą firma może posiadać na tzw. świadectwo, kłóciłoby się z zasadą ograniczonego dostępu do broni (organ przykładowo powołał wyroki NSA w Warszawie wydane w sprawach: sygn. akt III SA 1430/01, III SA 1843/01 i III SA 2218/00). Organ Policji stwierdził także, iż argumenty podnoszone przez skarżącego dotyczące zagrożenia jego osoby mogłyby mieć znaczenie przy rozpatrywaniu jego wniosku o wydanie pozwolenia na broń, natomiast nie mogły być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] stycznia 2003 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga p. J. W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2002 r. narusza prawo. Przedmiotowa decyzja organu, jak również poprzedzająca ją decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2002 r. narusza stanowiący podstawę obu zaskarżonych decyzji - przepis art. 154 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną zaskarżonych decyzji administracyjnych wydanych przez Komendanta Głównego Policji był przepis art. 154 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zastosowanie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. wymaga łącznego spełnienia następujących przesłanek: - decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania, oraz, - za uchyleniem i zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie istniały - wbrew stanowisku organu - przesłanki do zastosowania cyt. przepisu k.p.a. Zdaniem Sądu ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 in fine k.p.a. Pojęcie "interes społeczny" jest pojęciem niedookreślonym, które powinno być skonkretyzowane przez organ administracji publicznej w procesie stosowania prawa proceduralnego, w szczególności zaś organ jest obowiązany wyjaśnić treść tego pojęcia w konkretnym przypadku i udowodnić, iż taki interes przemawia przeciwko rozstrzygnięciu zgodnie z wnioskiem strony skarżącej. Ponadto organ nieprawidłowo - zdaniem Sądu - przyjął, że skarżący nie wskazał słusznego interesu strony dającego podstawę do zastosowania przepisu art. 154 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu skarżący J. W. w toku postępowania administracyjnego trafnie wykazał, iż jego interes godny jest ochrony prawnej, albowiem nie stoi on w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym, ani zasadami współżycia społecznego. Strona właściwie wskazała przyczyny, dla których wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2001 r. jest zgodne z jej słusznym interesem indywidualnym, zaś organ nie wykazał należycie, dlaczego przyjął brak wspomnianej przesłanki zastosowania przepisu art. 154 § 1 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego, a następnie w postępowaniu przed sądem administracyjnym Komendant Główny Policji niezmiennie stał na stanowisku, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofając skarżącemu w 2001 r. posiadane przez niego pozwolenie na broń właściwie zastosował przepis prawa materialnego wskazany w art. 18 ust. 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Zdaniem Sądu Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydając w/w decyzję z dnia [...] lutego 2001 r. dopuścił się naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołany w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak również cytowany w obydwu zaskarżonych decyzjach Komendanta Głównego Policji przepis art. 18 ust. 2 w/w ustawy uprawnia te organy, lecz ich nie obliguje do cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Tymi okolicznościami w sprawie niniejszej było zatrudnienie skarżącego w podmiocie gospodarczym wykonującym ochronę osób i mienia. Jak wynika z akt sprawy oraz ze skargi J. W., skarżący w chwili wydania przez KWP w [...] decyzji takie czynności wykonywał, a zatem okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę dla wydania skarżącemu pozwolenia na broń nie uległy zmianie. Brak było zatem, w świetle powołanego art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, podstaw do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palna bojową. Wskazywanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], a także przez Komendanta Głównego Policji w niniejszej sprawie, na zmianę sytuacji prawnej w zakresie posługiwania się bronią przy wykonywaniu czynności ochronnych nie można uznać za tożsame ze zmianą okoliczności faktycznych, od czego ustawodawca uzależnia cofnięcie pozwolenia. Podstawę decyzji wydanej przez KWP w [...] stanowił pogląd, że treść art. 40 ustawy o ochronie osób i mienia wyklucza możliwość stosowania do celów związanych z zatrudnieniem w agencji ochrony własnej broni, posiadanej przez pracownika ochrony na podstawie indywidualnego pozwolenia na broń. Zdaniem Sądu cytowany przepis zakazu takiego jednak nie formułuje, albowiem określa jedynie sytuacje, w których dopuszcza się noszenie broni palnej przez pracowników ochrony, a nie zasady przydzielania broni bądź udzielania pozwoleń na broń. Z tej przyczyny nie można podzielić poglądów prezentowanych przez organy Policji, gdyż ani ustawa o broni i amunicji, ani ustawa o ochronie osób i mienia nie wykluczają dopuszczalności posiadania przez pracowników ochrony broni na podstawie indywidualnych pozwoleń. Nie wyklucza tego także stworzenie możliwości ubiegania się przez firmy ochroniarskie o tzw. broń obiektową, którą firma może przydzielać swoim pracownikom. Naruszenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przepisu art. 18 ust. 2 cyt. ustawy nastąpiło poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w stosunku do osoby skarżącego, gdyż nie jest "ustaniem okoliczności faktycznych" w rozumieniu powołanego przepisu ustawy zmiana stanu prawnego. Pogląd powyższy znalazł potwierdzenie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyrokach z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1914/01, z dnia 17 kwietnia 2003 r" sygn. akt III SA 1997/01, z dnia 5 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 2048/01, z dnia 13 czerwca 2003 r., z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt III SA 2412/01, czy też w wyroku z dnia 3 grudnia 2003 r., sygn. akt III SA 196/02. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Niemniej zasadne w ocenie Sądu w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż brak było uzasadnionych podstaw, aby cofnąć skarżącemu J. W. pozwolenie na broń palną bojową. Tym samym KWP w [...] wydając w 2001 r. przedmiotową decyzję naruszył prawa strony skarżącej wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji. Powołując się na okoliczność nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 18 ust. 2 cyt. ustawy oraz przedstawiając swoją sytuację faktyczną i związane z tym niebezpieczeństwo dalszego wykonywania obowiązków służbowych w agencji ochrony osób i mienia, skarżący dostatecznie - zdaniem Sądu, wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzi słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...]. Użycie przez prawodawcę w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. tzw. wyrażeń nieostrych ("słuszny interes strony", oraz "interes społeczny") zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności - zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] grudnia 2002 r. zaskarżoną decyzję naruszył wspomniane zasady, tj. przekroczył granice uznania wyznaczone przesłankami określonymi w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. Wydana przez organ decyzja nie znajduje oparcia w powołanym przepisie k.p.a., a przytoczone argumenty materialnoprawne stoją w sprzeczności z przepisami ustawy o broni i amunicji, jak również pozostają w niezgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący powoływał się w toku postępowania na przesłanki uzasadniające konieczność posiadania przez niego pozwolenia na broń palną. Z tej przyczyny organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Organy Policji w niniejszej sprawie, dokonując oceny materiału dowodowego oraz stanu prawnego, podjęły decyzje kierując się wadliwie zastosowanym przepisem cyt. ustawy, przedkładając niezasadnie interes społeczny nad interesem strony skarżącej. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję w sprawie utrzymania w mocy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji KWP w [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową dopuścił się naruszenia przepisu art. 154 § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.