II SA/Wr 1909/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia NSA Krystyna Anna Stec, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. G. decyzją z [...], wydaną na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. S. choroby zawodowej: obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G.nr [...]otrzymanego w dniu [...] i uzupełnionego dnia [...]oraz orzeczenia lekarskiego Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...]otrzymanego w dniu [...], dotyczących Z. S., zatrudnionego w Zakładzie Handlowo-Usługowym "A s.c. W. B., A.A. P. w K. ul. R. [...]na stanowisku mechanika samochodowego, blacharza samochodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. G. dokonał oceny narażenia zawodowego Z. S. i przeprowadził postępowanie administracyjne. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono następujące fakty. Z. S. zatrudniony był w okresie od [...]do [...]w B w J. G. na stanowisku montera samochodowego w Brygadzie Obsługi Codziennej. Do obowiązków montera samochodowego należało: sprawdzanie stanu technicznego podwozia, nadwozia i kół, sprawdzanie stanu oleju i płynów w układzie hamulcowym, chłodniczym, wspomagania oraz w miarę potrzeb ich uzupełnianie. Wykonywał również drobne naprawy podzespołów i elementów. Powyższe prace wykonywane były przy użyciu narzędzi ręcznych (młotki, klucze, wiertarki) oraz podnośników hydraulicznych. W okresie od [...]. do [...]pełnił funkcję brygadzisty pracującego. Z. S. pracował od [...]. do [...]w C w J. G. jako mechanik samochodowy. Wykonywał prace związane z naprawą pojazdów samochodowych (wymiana silnika, zawieszenia przedniego, resorów, naprawa hamulców, skrzyni ładunkowej, kabiny kierowcy) oraz blacharstwem (prostowanie, klepanie nadające kształt naprawianego elementu karoserii, spawanie, szlifowanie) używając narzędzi ręcznych jak młotek, przecinak, szlifierka kątowa, piłka do metalu, wiertarka, klucze. Od [...]do [...]. pracował w D w J. G. jako mechanik samochodowy, wykonywał prace związane z blacharstwem tj. prostowanie, klepanie (nadające kształt naprawianego elementu karoserii), spawanie i szlifowanie. Powyższe prace wykonywał przy użyciu narzędzi tj. młotek, przecinak, szlifierka kątowa, piłka do metalu, wiertarka. Od [...]do [...]. Z. S. zatrudniony był w E w K. jako mechanik-blacharz samochodowy, gdzie wykonywał naprawy samochodów powypadkowych oraz naprawy mechaniczne. Podstawowe czynności to: demontaż i montaż osprzętu oraz naprawa lub wymiana uszkodzonych elementów. Powyższe prace (w szczególności prostowanie/klepanie elementów nadwozi samochodowych powypadkowych) wykonywane były przy użyciu narzędzi ręcznych tj.; wkrętaki, zestaw kluczy, zestaw narzędzi blacharskich oraz elektronarzędzi: wiertarka, nożyce do cięcia blach, zgrzewarka, szlifierka kątowa i słupowa. Ponadto w zależności od potrzeb wykonywał łączenie blach nadwozia za pomocą zgrzewarki i palnika tlenowo-acetylenowego. Od [...]do [...]pracował w F w K.G. jako mechanik samochodowy, wykonywał prace związane z blacharstwem tj. prostowanie, klepanie (nadające kształt naprawianego elementu karoserii), spawanie i szlifowanie. Powyższe prace wykonywał przy użyciu narzędzi tj. młotek, przecinak, szlifierka kątowa, piłka do metalu, wiertarka. Z okresu zatrudnienia Z. S. w latach 1971 - 1990 brak danych o wykonywaniu pomiarów hałasu. Od [...]do nadal pracuje w Zakładzie Handlowo-Usługowym A" s.c. W. B. A.A. P. w K. jako mechanik samochodowy, blacharz samochodowy. Prace przy naprawie środków transportu (w szczególności prostowanie/klepanie elementów nadwozi samochodowych powypadkowych) wykonuje przy użyciu szlifierki kątowej, wiertarki elektrycznej ręcznej, nożyc do cięcia blachy oraz narzędzi prostych w postaci przecinaka i młotka. Ponadto w zależności od potrzeb wykonuje prace spawalnicze i zgrzewanie migomatem ok. 1 godziny na zmianę roboczą. Pomiary hałasu przeprowadzone w maju 1998r. na stanowisku prac blacharskich (cięcie blach, młotkowanie, prace mechaniczne) przy N-85 dBA wykazały 92 dBA, w lutym 1999r. na stanowisku prac blacharskich (młotkowanie, szlifierka ręczna, montaż i demontaż, badanie komputerowe) przy N-85 dBA wykazały 79 dBA, w czerwcu 2002r. na stanowisku prac blacharskich (montaż i demontaż samochodu, rozkręcanie blacharki, zdejmowanie błotnika) przy N-85 dBA wykazały 64,1 dBA. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J.G. w dniu [...] i uzupełnione [...]oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dniu [...]dokonały oceny zdrowia Z. S. i wydały orzeczenia lekarskie nr [...] i nr [...]o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W przedstawionych orzeczeniach lekarskich nie rozpoznano jednostki chorobowej wymienionej w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym narażeniem zawodowym. Podjęcie zaś decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej następuje, zgodnie z § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach w wyniku postępowania administracyjnego opartego o orzeczenie lekarskie wydane przez jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych, która rozpoznała chorobę zawodową wskazaną w załączniku do powołanego rozporządzenia oraz w oparciu o ocenę narażenia zawodowego pracownika. Orzeczenia lekarskie nr [...]z dnia [...]i uzupełnione [...]oraz nr [...]z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania u Z. S. choroby zawodowej: obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz mimo stwierdzenia w dochodzeniu epidemiologicznym faktu wykonywania przez niego pracy w narażeniu na działanie hałasu, uzasadnia podjęcie decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej stanowiącej pozycję 21 wykazu chorób zawodowych. Z. S. wniósł od decyzji odwołanie. Wywodził, że w orzeczeniu lekarskim w J. G. stwierdzono niedosłuch obustronny odbiorczy typu ślimakowego, gdzie średni ubytek słuchu wynosi 36 dB w uchu prawym i 33 dB w uchu lewym. W instytucie Medycyny Pracy w S. stwierdza się obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany działaniem hałasu – niedosłuch 32 dB dla ucha prawego i 27 dB dla ucha lewego. Powołuje się na stanowisko Sądu Najwyższego, które nie zostało uwzględnione. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z [...]Nr [...], wydaną na podstawie § 8, ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jak również art. 138, § 1, pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że Z. S. pracował kolejno: - od [...]do [...]. jako uczeń w G w S., Oddział Towarowo-Osobowy w G. - od [...]do [...]. jako uczeń ZSZ H we W., Oddział Terenowy w J. G., - od [...]. do [...] jako monter samochodowy w B w J.G.; zainteresowany był narażony na hałas. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że w w/w zakładzie pomiary natężenia dźwięku nie były wykonywane, - od [...]. do [...] jako mechanik samochodowy w C w J.G. (zakład został zlikwidowany); zainteresowany był narażony na hałas. Z karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] wynika, że w w/w zakładzie pomiary natężenia dźwięku wykonywane, - od [...]. do [...]jako mechanik samochodowy w D w J. G. (zakład został zlikwidowany); zainteresowany był narażony na hałas. Z karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...]wynika, że w w/w zakładzie pomiary natężenia dźwięku nie były wykonywane, - od [...]do [...]jako mechanik-blacharz samochodowy w E w K.; zainteresowany był narażony na hałas. Z karty oceny narażenia zawodowego z dn. [...]wynika, że w w/w zakładzie pomiary natężenia dźwięku nie były wykonywane, - od [...][...]. jako mechanik samochodowy w F w K. G. (zakład został zlikwidowany); zainteresowany był narażony na hałas. Z karty oceny narażenia zawodowego z dn. [...]wynika, że w w/w zakładzie pomiary natężenia dźwięku nie były wykonywane, - od [...]do nadal jako mechanik samochodowy i blacharz samochodowy w Zakładzie Handlowo-Usługowym "A s.c. W. B., A. A. P. w K.; zainteresowany był narażony na działanie hałasu. Z karty oceny narażenia zawodowego i charakterystyki stanowiska pracy z dn. [...]wynika, iż Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w J. G. przeprowadzała pomiary natężenia dźwięku na stanowisku prac blacharskich: • [...]natężenie dźwięku wynosiło 92 dB(A) przy NDN=85 dB(A) • [...]. natężenie dźwięku wynosiło 79 dB(A) przy NDN=85 dB(A) • [...]. natężenie dźwięku wynosiło 64,1 dB(A) przy NDN=85 dB(A). Reasumując udokumentowane narażenie na hałas w środowisku pracy zainteresowanego jest prowadzone od 1990r. W D.Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. - Oddziale w J. G. zainteresowany był badany dnia [...]., gdzie wydano orzeczenie o braku podstaw do rozpoznawania choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21) u Z. S. Placówka służby zdrowia upoważniona do rozpoznawania chorób zawodowych uzasadniła swoje stanowisko tym, iż wykonane badania, tj. badanie laryngologiczne wykazało "obie błony bębenkowe perłowo-szare z zachowanym refleksem. Szept słyszy: u.p. - 1,5 m, u.l. - 2,0 m. Tympanometria: krzywa typu A obustronnie spłaszczona. Audiogram: ubytek słuchu obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz nie osiąga wielkości minimum 45 dB w uchu lepiej słyszącym". W trybie odwoławczym Z. S. był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Dnia [...]Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego (hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz (poz. 21) u Z. S. uzasadniając swoje stanowisko tym, iż "w obecnym badaniu otoskopowym stwierdzono w obu uszach błony bębenkowe baldoszare, z refleksem. Wykonane aktualnie pogłębione badania stanu narządu słuchu, w tym audiometria tonalna i impedancyjna (obiektywna) wykazały u badanego obustronny niedosłuch odbiorczy typu ślimakowego. Przesunięcie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1000, 2000 i 3000 Hz wynosi dla ucha prawego 32 dB, dla ucha lewego 27 dB. Wielkość ubytku słuchu nie spełnia kryteriów upoważniających do rozpoznania choroby zawodowej (obustronnie poniżej 45 dB). Słuch jest społecznie wydolny". Na podstawie w/w orzeczeń lekarskich i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. G. dn. [...]. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21) u Z. S. Do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, dwa warunki; 1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, 2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W przypadku Z. S. obie placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych – D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W.- Oddział w J. G. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - stwierdziły, iż określona na podstawie badań audiologicznych wielkość uszkodzenia słuchu poniżej 45 dB, nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu u Z. S. Z. S. był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w dn. [...]-[...].Po przeprowadzeniu szerokiej diagnostyki audiologicznej (audiometria tonalna i impedancyjna) placówka służby zdrowia wyższego szczebla diagnostycznego upoważniona do rozpoznawania chorób zawodowych nie rozpoznała u zainteresowanego choroby zawodowej narządu słuchu. Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu należy podkreślić, iż w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121) określono wzory formularzy stosowanych w postępowaniu dotyczącym m.in. rozpoznawania chorób zawodowych, tj. wzory orzeczeń lekarskich, w których upoważniona placówka służby zdrowia orzeka o rozpoznaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, opierając się na wykazie chorób zawodowych, który jest załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Wydane przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. - Oddział w J. G. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. orzeczenia poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia zainteresowanego. Powyższe badania wykazały, iż stopień uszkodzenia słuchu wynosi poniżej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, co wyklucza rozpoznanie choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu u zainteresowanego. Z. S. wniósł na decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając, że jest niezgodna z prawem. W uzasadnieniu wywodził, że przyczyną odmowy stwierdzenia choroby zawodowej jest wielkość ubytku słuchu (ucho prawe 32 dB, ucho lewe 27 dB), co w ocenie uznane jest za nie powodujące upośledzenia funkcji narządu słuchu. Ubytek poniżej 45 dB nie odpowiada pojęciu choroby zawodowej. Jest to niezgodne z orzeczeniem Naczelnego Sadu Administracyjnego i Sądu Najwyższego. Powołuje wyrok z 7 kwietnia 1982r. II SA 372/82 (ONSA 1983/1/33) oraz Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy z 18 stycznia 2002r. "zwrócił uwagę iż choroba zawodowa jest pojęciem prawnym a nie medycznym. Lekarz nie orzeka zatem o jej uznaniu, lecz stwierdza tylko stan choroby i jego przyczynę. Nawet niewielkie uszkodzenie słuchu kwalifikuje się jako choroba zawodowa. Sąd Najwyższy podkreślił ponadto, iż biegły lekarz nie jest od interpretacji prawa Należy do niego ocena związku między schorzeniem a rodzajem pracy" (sygn. III RN 192). Wywodził, że ubytek słuchu powstał w związku z warunkami pracy w E. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd administracyjny kontroluje zgodność z przepisami prawa obowiązującymi w dniu wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej, oraz prawidłowość ustalenia stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Podstawą materialnoprawną rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy było obowiązujące w dniu wszczęcia postępowania rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Rozporządzenie stanowi w § 1 "Ustala się wykaz chorób zawodowych, stanowiący załącznik do rozporządzenia". W punkcie 21 Wykazu Chorób Zawodowych stanowiących załącznik do powołanego rozporządzenia stanowi się, że chorobą zawodową jest: "Obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz". Wprowadzone rozwiązanie prawne w powołanym rozporządzeniu różni się w sposób zasadniczy od rozwiązania przyjętego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.), które w Wykazie Chorób Zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia w punkcie 15 przyjmowało, że chorobą zawodową jest "Uszkodzenie słuchu wywołane hałasem". Rozporządzenie Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych przyjmując, że chorobą zawodową jest "Uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu", nie określało wysokości ubytku słuchu. Pozwoliło to na przyjęcie w orzecznictwie sądowym wykładni, że powołane rozporządzenie z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych nie uzależnia stwierdzenia choroby zawodowej od wysokości ubytku słuchu. Obowiązujące rozporządzenie z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, w Wykazie Chorób Zawodowych uzależnia ustalenie choroby zawodowej od wielkości ubytku słuchu. W sprawie zostało ustalone przez jednostki orzecznicze I i II stopnia, że u skarżącego Z. S. nie występuje ubytek słuchu w wielkości co najmniej 45 dB. W postępowaniu przed jednostką orzeczniczą II stopnia ustalono, że przesunięcie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna wynosi dla ucha prawego 32 dB. dla ucha lewego 27 dB. Brak podstaw prawnych do zarzucenia wadliwego ustalenia przez powołane jednostki orzecznicze. Skarżący nie przedstawił dowodów, które podważyłyby te ustalenia. Późniejsze badania dotyczące wysokości ubytku słuchu nie mogą stanowić podstaw do podważenia mocy obowiązującej orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych, które były podstawą do ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym. Nowe dowody w sprawie, jak i nowe okoliczności faktyczne są podstawą do rozpoznania i rozstrzygnięcia nowej sprawy administracyjnej w postępowaniu administracyjnym, a nie do podważenia mocy obowiązującej decyzji. Przesądza o tym przyjęta konstrukcja wyroku sądu administracyjnego w ar. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd uwzględni skargę i uchyli decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Według art. 145 § 1 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego "W sprawie zaskarżonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję". Tylko zatem ujawnienie nowych dowodów, nowych okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej, jest podstawą do uchylenia decyzji. W aktach sprawy brak jest dowodów, które dałyby podstawę do podważenia mocy dowodowej jednostek właściwych do orzekania w rozpoznaniu choroby zawodowej (§ 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia z 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach). W tym stanie rzeczy nie można uznać zarzutów skargi za zasadne. Organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa, które dałyby podstawę do uwzględnienia skargi. Z tego powodu, na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.