V SA/Wa 951/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Rysz, , po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich; postanawia: uznać się niewłaściwym i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, zgodnie z właściwością miejscową M. K. złożył skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie pozbawienia go uprawnień kombatanckich. Zgodnie z § 2 artykułu 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z § 3 tegoż artykułu wynika natomiast, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. Korzystając z tej delegacji ustawowej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003r. ( Dz. U. nr 72 poz. 653) Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej przekazał rozpoznawanie spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w których stroną skarżącą są osoby zamieszkałe poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie- wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości osoby te zamieszkują. M. K. zamieszkuje na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Dlatego też na podstawie art. 59 w zw. z art. 13 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 1 cytowanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, należało orzec jak w sentencji postanowienia.