II SA/Op 120/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy Marta Wojciechowska – sprawozdawca po rozpoznaniu w dniu 6 lipca2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w O. z dnia [...] nr [...] w sprawie funkcjonariusza służby więziennej postanawia: umorzyć postępowanie. M. P. wniósł 16 marca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w O. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. z dnia [...] nr [...], dotyczącą wyrównania nagrody jubileuszowej. M. P. zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja są dotknięte wadą nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, które polegało na braku jego zgody na dokonanie zmiany decyzji Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. z dnia 3 grudnia 2001 r. nr [...] w sprawie przyznania nagrody jubileuszowej za 25 lat służby. Organ wydający zaskarżoną decyzję uznał, że zarzut naruszenia prawa jest słuszny, gdyż brak było zgody M. P. na zmianę decyzji ostatecznej i w związku z tym decyzją nr [...] z dnia 17 kwietnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. nr [...] z dnia [...] , jako nieważne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w O. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. z dnia [...] nr [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w O. wskazał, że skorzystał z uprawnień wynikających z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ i uwzględnił skargę w całości oraz wniósł o umorzenie postępowania. W myśl art. 54 § 3 wymienionej wyżej ustawy, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji, pod warunkiem uwzględnienia skargi w całości. W ramach dokonanej autokontroli dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jeżeli domagał się tego skarżący. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 5 lipca 1999 r. sygn. akt FPS 20/98, opublikowaną ONSA A99/4/120, decyzja stwierdzająca nieważność wydana w wyniku autokontroli, jest decyzją nową "zastępującą" decyzję zaskarżoną do sądu administracyjnego, wydaną w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu. W niniejszej sprawie organ II instancji uwzględnił zarzuty skargi i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, gdyż rażąco naruszała prawo. Naruszenie prawa polegało na braku zgody skarżącego na zmianę w trybie art. 155 kpa decyzji ostatecznej, na podstawie której skarżący nabył prawo. Zgodnie z art.155 kpa zgoda na wzruszenie decyzji w tym trybie, jest warunkiem koniecznym, musi być udzielona wprost i wyraźnie. Nie może to być zgoda dorozumiana ani domniemana. Brak takiej zgody stanowi przesłankę negatywną do wszczęcia postępowania w tym trybie. W niniejszej sprawie organy wydając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję nie uzyskały zgody M. P. na zmianę decyzji ostatecznej Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. nr [...] z dnia 3 grudnia 2001 r. przyznającej prawo do nagrody jubileuszowej za 25 lat służby. Zatem doszło przy wydaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji do rażącego naruszenia prawa, a w konsekwencji do stwierdzenia nieważności tych decyzji. Ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wyeliminowane z obrotu prawnego i przestały istnieć, niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadnym jest umorzenie niniejszego postępowania.