II SA/Ka 806/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Włodzimierz Kubik Asesor WSA Iwona Bogucka (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...]r. J.P. zwrócił się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zagrody rolniczej w W. przy ul. [...], na parceli nr [...]. Do wniosku dołączone zostały: mapa ewidencyjna, mapa sytuacyjno-wysokościowa oraz wypis z rejestru gruntów. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Burmistrz Miasta W. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę zagrody rolniczej na działce nr [...] w W. Jako podstawa prawna podany został art.40 i 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz.139 ze zm.). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., uchwalonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w B.-B. Nr [...] z dnia [...]r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa B. z [...]r. nr [...], poz. [...], zmienionego uchwałą Rady Miasta W. z dnia [...]r., nr [...] (opubl. w Dz. Urzęd. Woj. B. z [...]r. nr [...], poz. [...]) wynika, że objęta wnioskiem nieruchomość usytuowana jest w jednostce strukturalnej C 2 RZ c – "Tereny łąk i pastwisk". Nadto nieruchomość ta położona jest na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Ś. utworzonego rozporządzeniem Wojewody B. nr [...] z dnia [...]r., opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa B. z [...]r. nr [...]. Rozporządzenie to dla zamierzeń inwestycyjnych w granicach Parku i Otuliny wprowadza obowiązek zasięgnięcia opinii Dyrektora Parku, który pismami z dnia [...]r. i [...]r. wypowiedział się negatywnie co do zamierzeń inwestycyjnych planowanych przez inwestora. W złożonym odwołaniu J.P. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, zarzucając podjęcie jej w oparciu o nieprawdziwe przesłanki. Na potwierdzenie tej tezy przytoczony został zapis planu, dotyczący dopuszczalności na terenie gruntów ornych i pastwisk realizacji budynków mieszkalnych i gospodarczych w ramach uzupełnienia i wymiany kubatury dla zabudowy zagrodowej w wypadkach uzasadnionych wielkością gospodarstw rolnych oraz możliwości modernizacji obiektów dla rozproszonej zabudowy jednorodzinnej. W odniesieniu do opinii Dyrektora Parku Krajobrazowego stwierdzono, że w decyzji przywołano stanowisko "spreparowane" dla potrzeb udzielonej odmowy i analogiczne do zajmowanego przez organ opiniodawczy w poprzednich postępowaniach, dotyczących tej samej nieruchomości. Zaskarżoną decyzję z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko co do sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem przewidują one jedynie możliwość uzupełnienia ewentualnie wymiany kubatury istniejącej już zabudowy zagrodowej, natomiast uniemożliwiają realizację inwestycji nowych. Wskazano również na negatywne stanowisko wyrażone przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Ś. W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.P. wyraził swój sprzeciw wobec podjętych rozstrzygnięć przez organy obu instancji, uznając je za krzywdzące. Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy, zadowalając się uogólnieniami podsuniętymi przez Burmistrza Miasta, jak również brak zrozumienia zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie w skardze stwierdzono, iż wolą i zamiarem skarżącego jest prowadzenie produkcji rolnej na przedmiotowej działce. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Podkreślono równocześnie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób korzystania z rzeczy i wpływają ograniczająco na uprawnienia właścicielskie. Skarżący J.P. w piśmie procesowym z dnia [...]r. ustosunkował się negatywnie do udzielonej odpowiedzi na skargę i zawnioskował o jej "odrzucenie" jako nieuzasadnionej. W trakcie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach zostało ustalone, że oprócz wniosku z dnia [...]r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zrealizowania zagrody rolniczej, skarżący składał analogiczne wnioski, dotyczące lokalizacji na tej samej działce gospodarstwa agroturystycznego z farmą wiatrową, a następnie zagrody leśnej z budynkiem pracowni badawczej i schroniskiem dla turystów. Oba wnioski zostały rozpoznane negatywnie. W sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla gospodarstwa agroturystycznego, organ II instancji postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś odmowna decyzja Burmistrza Miasta W. z dnia [...]r. nr [...] dotycząca zagrody leśnej została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...]r. nr [...]. Ostateczne rozstrzygnięcia wydane w obu sprawach nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Jak wynika z dołączonego do akt wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., działka o nr [...] usytuowana jest w jednostce strukturalnej C 2 RZ c – Tereny łąk i pastwisk. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art.38 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, mającej zastosowanie w dacie wniesienia skargi, Sąd po otrzymaniu skargi przesyłał jej odpis organowi, którego działanie zaskarżono, zobowiązując go do udzielenia odpowiedzi na skargę. Również w aktualnie obowiązującym stanie prawnym art.54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), zwanej dalej PoPPSA., mającej zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz.1271 ze zm.), przewiduje udzielenie przez organ odpowiedzi na skargę. Odpowiedź ta jest pismem procesowym w sprawie i przepisy prawa nie znają instytucji jej odrzucenia przez Sąd ze względów merytorycznych. Z tego powodu wniosek skarżącego o odrzucenie odpowiedzi na skargę należało uznać za pozbawiony zasadności. Oceniając natomiast legalność rozstrzygnięć wydanych w sprawie przez organy administracji publicznej, Sąd stwierdził iż zarzuty skarżącego nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ odwoławczy, działając jako organ II instancji, dokonał merytorycznego rozpoznania sprawy, ustalając zarówno stan faktyczny, jak i dokonując interpretacji zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, która nie narusza ich brzmienia i którą należy ocenić jako prawidłową. Z art.40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) wynika, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu skorelowanie warunków podejmowanego przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, jeżeli został on uchwalony dla danego obszaru. Warunkiem koniecznym zatem, aczkolwiek niewystarczającym, dla wydania takiej decyzji dla konkretnego zamierzenia, jest jego zgodność z zapisami planu zagospodarowania. Przepis art.43 ustawy stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zapis ustaleń szczegółowych planu dla terenów objętych symbolem C 2 RZ c ustala przeznaczenie gruntów nimi objętych pod teren łąk i pastwisk. Jak wynika natomiast z wypisu tekstu planu, "w obrębie terenów użytków rolnych (gruntów ornych oraz łąk i pastwisk) dopuszcza się możliwość realizacji budynków mieszkalnych i gospodarczych w ramach uzupełniania i wymiany kubatury dla zabudowy zagrodowej w wypadkach uzasadnionych wielkością gospodarstw rolnych. Dla rozproszonej zabudowy jednorodzinnej zakłada się możliwość modernizacji obiektów". Uwzględniając literalne brzmienie przytoczonego zapisu, jako uzasadniony i prawidłowy należy ocenić wniosek Kolegium, iż plan nie dopuszcza realizacji na obszarze łąk i pastwisk całkowicie nowych zagród, zakładając jedynie możliwości wymiany obiektów już istniejących oraz uzupełniania istniejących obiektów zabudowy zagrodowej o nowe. Również w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej mowa jest o jej "modernizacji", co zakłada unowocześnianie obiektów już istniejących. Planowana przez skarżącego inwestycja jest natomiast obiektem w całości nowym i dotyczy zabudowania działki do tej pory wolnej od zabudowy. W takim stanie rzeczy, ustalenie w formie decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem, niewątpliwie doprowadziłoby do spełnienia przesłanki jej nieważności, przewidzianej w art.46a ust.1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględniając przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.