I SA/Łd 1365/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski, Sędziowie J. Brolik (spr.), , Z. Kmieciak, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu wysokości karty podatkowej za 1998 rok oddala skargę W dniu [...] pan A. A. złożył w Urzędzie Skarbowym w P. deklarację w sprawie uzyskania karty podatkowej od dnia [...] dla działalności "transport bagażowy Taxi". Ponieważ podatnik nie zgłosił żadnych zmian na rok 1998, decyzją nr [...] z dnia [...]. Urząd Skarbowy w P. ustalił wysokość karty podatkowej na rok 1998 - wydanej dla działalności "usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków" prowadzonej przez A. A. (żam. P. ul. B). Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy w P. stwierdził wygaśnięcie decyzji ww. nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 1998 - wydanej dla działalności "usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków (...). Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie. Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. Na wymienioną decyzję ostateczną złożona została skarga do sądu administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego wnosi w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121, 122, 123, 124 i 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi podnosi się te same zarzuty, co w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego w P. , to jest: - bezpodstawne twierdzenie, że podane przez skarżącego dane w deklaracji PIT-16. były niezgodne ze stanem faktycznym, - organy podatkowe nie udowodniły, że w okresie objętym decyzją, pojazd nie posiadał oznakowania oraz urządzeń których brak zarzuca Urząd (taksometr), - prawo podatkowe, będące prawem autonomicznym, nie może być oceniane poprzez pryzmat innych przepisów, np. Kodeksu cywilnego czy Prawo o ruchu drogowym. Gdyby ustawodawca chciał, to taką delegację zawarł by w przepisach podatkowych. Według pełnomocnika, decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut podania nieprawdy jak i wprowadzenia Urzędu w błąd w zgłoszeniu o zastosowanie karty podatkowej jest nieprawdziwy. W ocenie pełnomocnika - zarzut w sprawie nie wynika z tego, że podatnik prowadził inną działalność, lecz że wykonywał działalność pojazdem nie oznaczonym numerami bocznymi. Innymi słowy, zarzut wprowadzenia w błąd oparty jest na całkowicie nieuprawnionej kwalifikacji działalności w oparciu o to, iż skarżący wykonywał działalność pojazdem nie oznaczonym zgodnie z odrębnymi przepisami, wyłącznie dla celów określonych w tych przepisach. Również nieuprawnione jest w ocenie strony twierdzenie organów podatkowych, iż ,, warunki jakim powinien odpowiadać samochód, aby mógł być wykorzystywany w działalności ,,taksówka bagażowa" określa art. 2 pkt 43 lit. b) ustawy (...) prawo o ruchu drogowym... ", bowiem prawo o podatku ryczałtowym takiego odesłania nie zawiera. Wskazywanie na cytowany przepis, tj. jakie oznaczenia powinna posiadać taksówka ma dla omawianej sprawy znaczenie marginalne, bowiem pojęcie "taksówka bagażowa" zawarte w art. 2 pkt 43 lit. b) ustawy prawo o ruchu drogowym, zostało wprowadzone na potrzeby tylko i wyłącznie tej ustawy. Według pełnomocnika, gdyby ustawodawca chciał, to w przepisach podatkowych zawarł by definicję "usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków". Istotą zagadnienia pozostaje w tej sytuacji kryterium faktycznego zachowania się podmiotu -bez względu na to czy dopełnił on wymogów rejestracyjnych, formalnych, itp. A zatem jedynym kryterium oceniającym rodzaj prowadzonej działalności jest faktyczne wykonywanie działalności jako "taxi bagażowe'' - przez cały czas prowadzonej działalności. W dalszej kolejności pełnomocnik zarzuca organom podatkowym naruszenie art. 123 § l i art. 210 § l pkt 6 w związku z § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, na skutek braku ustosunkowania się do wyjaśnień składanych w postępowaniu przez pana A. A.. Według pełnomocnika, Izba Skarbowa wyjaśnienia te całkowicie zlekceważyła, w ogóle się w decyzji do nich nie odnosząc. Zgodnie z doktryną postępowania podatkowego, organ odwoławczy winien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie pełnomocnika w analizowanym przypadku tych przesłanek nie wykazano. Nie odniesiono się do składanych dotychczas wyjaśnień. Sprawia to, w ocenie pełnomocnika, że wynikający z art. 123 § l Ordynacji podatkowej obowiązek umożliwienia stronie czynnego udziału w każdym etapie postępowania staje się wyłącznie teoretyczny. Ponadto, wedle strony, zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej analizy prawnej dlaczego w toczącym się postępowaniu stosuje przepisy innych aktów bez odpowiedniej delegacji ustawowej i wywodzi z tego negatywne konsekwencje dla podatnika. Zdaniem organów podatkowych. Decyzją z dnia [...] nr [...], Urząd Skarbowy w P. stwierdził wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 1998 - wydanej dla działalności "usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków". Powyższe było następstwem przeprowadzonych czynności kontrolnych (w okresie 28.08-17.12.2002r.) a dotyczących prowadzonej przez skarżącego działalności. W wyniku w/w, postępowania stwierdzono, co następuje: W dniu [...] pan A. A. złożył deklarację w sprawie uzyskania karty podatkowej dla działalności "transport bagażowy - taxi". Ponieważ do końca roku 1997 (jak również w roku 1998) podatnik nie zgłosił zmiany warunków prowadzonej działalności określonych w deklaracji, stosownie do § 18 ust. l pkt l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. Nr 151. poz. 717) - Urząd Skarbowy wydał w dniu [...] decyzję w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 1998. W następstwie przeprowadzonych czynności kontrolnych Urząd Skarbowy stwierdził, że wykorzystywany przez skarżącego do działalności w tym okresie samochód nie posiadał oznakowania ,,TAXI", numeru bocznego oraz taksometru. Przepis art. 2 pkt 43 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), określa warunki jakim powinien odpowiadać samochód, aby mógł być wykorzystywany w działalności "taksówka bagażowa". Przepis ten stanowi, że "taksówka - pojazd samochodowy" to samochód (m-in.) odpowiednio oznaczony, przeznaczony do przewozu ładunków za ustaloną na podstawie taksometru opłatą. W tym stanie faktycznym Urząd stwierdził, że wykorzystywany samochód nie spełniał wymogów "taksówki bagażowej", stąd świadcząc takim pojazdem usługi w zakresie przewozu ładunków nie mógł pan A. korzystać z opodatkowania w formie karty podatkowej. Uznano, że złożona deklaracja z dnia [...] zawierała dane powodujące nieuzasadnione zastosowanie w roku 1998 tej formy opodatkowania. Z uwagi na powyższe Urząd wydał decyzję z dnia [...] nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 1998 - wydanej dla działalności "przewóz ładunków taksówkami bagażowymi (...)". W kwestii zarzutów wobec decyzji, tj. naruszenia art. 123 § l i art. 210 § l pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie w decyzji stanowiska skarżącego przedstawianego w trakcie postępowania - zarzut jest bezpodstawny. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej warunki określone w cytowanych przepisach zostały spełnione. Uzasadnienie decyzji zawiera bowiem elementy wymagane przepisami prawa. Ustosunkowano się w decyzji do wyjaśnień strony oraz do prezentowanego przez pełnomocnika stanowiska w sprawie. Inna zaś ocena zgromadzonych dowodów nie oznacza, iż stanowisko skarżącego w sprawie zostało pominięte. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] pan A. A. złożył dodatkowe wyjaśnienia (do protokołów kontroli z dnia [...]). Działając zgodnie z art. 121, a w szczególności § 2 tegoż przepisu oraz art. art. 122 i 123 § l ustawy Ordynacja podatkowa. Urząd Skarbowy w P. jeszcze w trakcie postępowania kontrolnego odpowiedział skarżącemu, przedstawiając stanowisko organu podatkowego w przedmiotowych sprawach oraz wskazując podstawy prawne uzasadniające stanowisko Urzędu. Został ponadto spełniony wymóg procesowy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym stanie faktycznym Dyrektor Izby Skarbowej stoi na stanowisku, iż zarówno skarżącemu jak i jego pełnomocnikowi w trakcie postępowania zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 123 § l ustawy Ordynacja podatkowa. Strona twierdzi, że zarzut o podaniu danych w złożonym oświadczeniu o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, do usług "taksówkowych w zakresie przewozu ładunków", niezgodnych ze stanem faktycznym - jest niezgodny z prawem, jak również nieuprawnione jest posługiwanie się przez organy podatkowe i stosowanie na gruncie przepisów podatkowych pojęć obowiązujących w innych przepisach. Zdaniem organów należy wskazać, iż załączniki do cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. Nr 151, poz. 717), zawierają kilkaset pojęć (wyrobów i usług), które podlegają definiowaniu w celu ich zaklasyfikowania do danej tabeli. W bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuję się, że przytaczane zakresy pojęć są wynikiem nie tylko ich literalnego brzmienia, ale także ich potocznego rozumienia, definicji encyklopedycznych oraz rozwiązań stosowanych w prawie. Prawo podatkowe jest prawem ingerencyjnym, które powołuje do życia stosunki społeczne nieistniejące poza nim. Jego spełnienie wymagałoby znacznej precyzji przepisów prawa podatkowego, a także wyeliminowania z nich elementów ocennych i wartościujących, tak aby pojęcie prawa podatkowego było co najmniej tak zobiektywizowane, jak w przypadku nauk ekonomicznych. Określanie zjawisk gospodarczych w języku właściwym dla prawa, wymaga jednak pewnej schematyzacji i standaryzacji, co powoduje, że przepisy prawa podatkowego dalekie są od precyzji i jasności, zaś przy ich stosowaniu nie da się uniknąć elementów subiektywnych. Związki prawa podatkowego z prawem cywilnym dotyczące zjawisk życia gospodarczego prowadzą do wniosku, że prawo podatkowe jest także w pewnym stopniu prawem życia codziennego. Nakazuje to, aby przy jego interpretacji uwzględnić nie tylko moment powstania aktu normatywnego, lecz także moment, w jakim dokonuje się wykładni, a więc także elementy dynamiczne wykładni. Wykładnia prawa powinna zatem wiązać znaczenie przepisu z wolą aktualnego prawodawcy przy daleko idącym uwzględnieniu zmieniającej się rzeczywistości (R.Mastalski, Prawo podatkowe I (część ogólna, Wydawnictwo C.H.Beck, W-wa 1998r.). Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie wskazywał, że organy podatkowe w ramach posiadanych uprawnień mogą oceniać, czy czynności podatnika nie naruszają prawa (w tym przypadku podatkowego). Wynika z tego, że są one upoważnione do przeprowadzania postępowania, którego celem jest weryfikacja działań podatnika. Istotą wątpliwości pełnomocnika w przedmiotowej sprawie jest fakt przytoczenia i wykorzystania dla celów prawa podatkowego definicji "taksówki" wynikającej z art. 2 pkt. 43 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty podniesione w tym zakresie są całkowicie niezasadne albowiem: - opodatkowanie w formie karty podatkowej - czyli opodatkowanie ze względu na rodzaj działalności, stanowi odstępstwo do ogólnie obowiązującej zasady opodatkowania dochodów osób fizycznych. Jako że ta forma opodatkowania nie wymaga prowadzenia dokumentacji dla celów podatku dochodowego, ustawodawca prawo do jej zastosowania obwarował warunkami, które musi spełniać tak podatnik ubiegający się o przyznanie "karty podatkowej", jak i sam rodzaj działalności która będzie prowadzona - musi się znajdować w tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stanowiącej w tym przypadku załącznik nr 3 cz. V do cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. Nr 151, poz. 717), - ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej następuje w drodze decyzji Urzędu Skarbowego na wniosek podatnika po spełnieniu przez niego warunków określonych w cytowanych przepisach. Podane przez skarżącego dane w deklaracji złożonej w dniu [...] . w sprawie uzyskania karty podatkowej, stanowiły jedyną podstawę do przyznania "karty podatkowej". Z akt sprawy wynika, że w cytowanej deklaracji skarżący zadeklarował, że od dnia [...] będzie prowadził działalność transport bagażowy ,,Taxi". W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że podatnik wykonywał usługi transportowe niezgodnie z danymi podanymi w przedmiotowej deklaracji. Zauważyć należy również, ze uprzedzony o odpowiedzialności karnej skarżący podpisał w dniu [...] oświadczenie, iż "zobowiązuje się zawiadomić o zajściu okoliczności, które powodowałyby utratę warunków do opłacania podatków w formie karty podatkowej ...", jednak takiego zawiadomienia nigdy nie złożył, - w części V załącznika do ww. rozporządzenia - "Usługi transportowe", wymieniony został rodzaj usług, których prowadzenie uprawnia do zastosowania opodatkowania w formie karty podatkowej, a mianowicie - cyt. "Usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków". W tym stanie rzeczy jest ewidentnym, a nawet wręcz wymaganym i niezbędnym ustalenie, co należy rozumieć pod tym pojęciem. W sytuacji bowiem, gdy przepisy podatkowe nie zawierają takowej definicji - zasadnym jest oparcie się o definicje zawarte w innych aktach prawnych, słownictwie fachowym bądź nawet na ogólnie przyjętym definiowaniu w języku potocznym. Nie jest zatem niczym odbiegającym od ogólnie przyjętych zasad postępowania, popartych orzecznictwem NSA, przytaczanie definicji z ustaw, zakresem których jest właśnie definiowanie (m.in.), np. tego rodzaju działalność (świadczenia usług). Reasumując, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zasadnie dla celów podatkowych przyjęto definicję "taksówki bagażowej" wynikającą z ww. ustawy Prawo o ruchy drogowym, w myśl której "taksówka - pojazd samochodowy" to samochód (m.in.) odpowiednio oznaczony, przeznaczony do przewozu ładunków za ustalona na podstawie taksometru opłata. Stąd, zarówno Urząd Skarbowy jak i Izba Skarbowa uznały, że samochód wykorzystywany do świadczenia usług przewozowych nie był "taksówką bagażową". Dyrektor Izby Skarbowej zgadza się z pełnomocnikiem, iż o rodzaju prowadzonej działalności nie przesądzają np. różnego rodzaju definicje, ale faktyczny rodzaj wykonywanej działalności, co znalazło również odzwierciedlenie w tej konkretnej sprawie. Należy jednak zwrócić uwagę, że organy podatkowe, nigdy nie twierdziły, że pan A. nie świadczył usług transportowych bagażowych. Stwierdziły natomiast, co w ich ocenie jest istotne i zasadne, że usług tych nie można zaliczyć do usług taksówkowych. W dniu [...] w postępowaniu uzupełniającym - skarżący został przesłuchany w charakterze strony. Zeznał, że samochody wykorzystywane do działalności w latach 1998 - 2002 (do maja 2000r. "Volkswagen Transporter", do października 2002r. "Polonez Truck", a następnie "Volkswagen Caddy") posiadały oznaczenia zewnętrzne, tj. nr boczny i oznaczenie "TAXI" oraz taksometr (niezalegalizowany, kupiony na rynku od osoby nieznanej). Z całokształtu materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wynika jednak, że żaden z tych samochodów nie posiadał oznaczeń właściwych dla uznania takiego pojazdu za "Taxi" bagażowe. Jeśli nawet samochody formalnie posiadały ww. elementy (nie jest kwestionowanym fakt nadania numeru bocznego - "76"), to skarżący nie udowodnił: że taki numer rzeczywiście znajdował się na samochodzie oraz, że dokonał cyt. "zakupu na rynku od nieznanych osób taksometru i oznaczenia "TAXI". W przypadku taksometru, taksometr "niezalegalizowany" nie może być legalnie używany. Całością dowodów w tej sprawie dysponuje skarżący. On to zatem, zgodnie z art. 6 kodeksu cywilnego, winien swoje wyjaśnienia poprzeć dowodami. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W ocenie Izby Skarbowej, wyjaśnienia z dnia [...] nie były wiarygodne i nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem m.in. do protokołu kontroli z dnia [...] podatnik oświadczył, że wykorzystywany do działalności samochód nie posiadał przedmiotowych oznaczeń oraz taksometru. Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, iż prowadząc działalność gospodarczą podatnik winien być świadom praw i obowiązków wynikających z przepisów regulujących prowadzenie działalności gospodarczej oraz zasad opodatkowania. Prowadzenie działalności to nie tylko obowiązek przechowywania dowodów (dokumentów) wymaganych przepisami prawa podatkowego, ale również wymaganych dla innych celów (np. dla celów procesowych). W sytuacji bowiem wymagającej udowodnienia - to on winien przedstawić dowody i udowodnić, że spełniał określone przepisami prawa warunki dla zastosowania dla prowadzonej działalności opodatkowania w formie "karty podatkowej". W tym stanie faktycznym ustalenie przez organy podatkowe, że samochód wykorzystywany do świadczenia przedmiotowych usług, nigdy nie spełniał warunków dla świadczenia "usług taksówkowych" w rozumieniu art. 2 pkt 43 lit. b) cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym (brak oznaczenia zewnętrznego, nr bocznego i taksometru), świadczy jednoznacznie, że podatnik nie dopełnił obowiązków wynikających ze wskazanych wyżej przepisów dla przyznania opodatkowania w formie karty podatkowej. Świadczenie usług transportowych - co faktycznie miało miejsce w niniejszej sprawie, wykonywane w ramach działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych, a jedynie przy spełnieniu warunków określonych we wskazanych przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996r. w sprawie karty podatkowej (Dz. U. Nr 151, poz. 717) (wykonywanie "usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków"), umożliwia przyznanie opodatkowania formie karty podatkowej. W tym stanie faktycznym zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 1998 - wydanej dla działalności "przewóz ładunków taksówkami bagażowymi' {...}. W dniu [...] powiadomiono pełnomocnika w trybie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz o prawie do wypowiedzenia się co do tych materiałów. Z przysługującego mu prawa pełnomocnik jednak nie skorzystał. W tym stanie rzeczy, Izba Skarbowa w Ł. wydała decyzję, w której oceniła, że postępowanie organu podatkowego pierwszej instancji było prawidłowe, a decyzja Urzędu Skarbowego w P. wydana została zgodnie z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarżący uzyskał a następnie realizował opodatkowanie w szczególnej formie karty podatkowej, które stanowi, z uwagi na uproszczony i faktycznie uprzywilejowany charakter, prawny wyjątek od powszechności i równości opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie znajdujących w tym przedmiocie zastosowanie, przywołanych w decyzjach przepisów prawa i odpowiednio do deklaracji skarżącego, przedmiotem opodatkowania w formie kart podatkowej miało i powinno być wykonywanie usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków. Szczególnego podkreślenia wymaga, że to właśnie wykonywanie usług przewozowych taksówką wyróżnia i kwalifikuje te z pośród usług transportowych, co do których prawodawca podatkowy przewidział i umożliwił korzystanie ze szczególnej formy opodatkowania w ramach unormowania karty podatkowej. Zagadnieniem zasadniczym dla sprawy była więc uzasadniona odpowiedź na pytanie, czy, w rozważanym okresie podatkowym, skarżący rzeczywiście, zgodnie z prawem, własną deklarację, zakresem i przedmiotem decyzji o ustaleniu wysokości karty podatkowej, realizował jako taksówkarz działalność taksówki, czy też, nie powiadamiając organów podatkowych, prowadził inny rodzaj działalności transportowej, który nie podlega opodatkowaniu w szczególnej formie karty podatkowej. W stosowanych w sprawie i przywoływanych przez strony niniejszego postępowania sądowego przepisach prawa nie została sformułowana definicja taksówki. Tego rodzaju prawodawcze posłużenie się określonym terminem, wyrażeniem, zwrotem itp. wymaga przede wszystkim wykładni językowej w obszarze naturalnego języka etnicznego twórcy i adresatów podlegającego interpretacji unormowania. Powołując się na autorytet Słownika poprawnej polszczyzny pod redakcją prof. W. Doroszewskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1973, str. 774) przytoczyć należy, że "taksówka to samochód osobowy albo niewielki bagażowy do przewożenia ludzi lub towarów za opłatą według taryfy". W rozważanym przedmiocie możliwa i dopuszczalna jest także przeprowadzona przez organy podatkowe wykładnia systemowa przywołująca definicję taksówki z ustawy prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którą – taksówka to (m. in.) samochód odpowiednio oznaczony przeznaczony do przewozu ładunków za ustaloną na podstawie taksometru opłatą. Zauważyć należy, że przytoczone prawne określenie taksówki ma charakter na tyle ogólny, że nie wskazuje na możliwość stosowania wyłącznie do prawa o ruchu drogowym; jest też zasadniczo zgodne z powszechnym znaczeniem i wykorzystaniem tego terminu w języku polskim nie modyfikowanym w żaden sposób dla szczególnych potrzeb prawa. Ponadto z przepisów normujących opodatkowanie kartą podatkową nie wynika jakakolwiek przeszkoda – a tym bardziej i zakaz – posłużenia się w funkcjonalnej interpretacji prawnie znaczącego słowa "taksówka" przytoczonym określeniem z prawa o ruchu lądowym. Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przypomnieć należy, że w postępowaniu kontrolnym nie tylko stwierdzono brak oznaczeń i taksometru w samochodzie skarżącego; z protokołów kontroli wynika także, że skarżący dwukrotnie przyznał, że nie posiada oznakowania taksi i numeru bocznego taksówki oraz nie ma w samochodzie taksometru. W tym stanie rzeczy organy podatkowe miały dostateczne podstawy aby w granicach swobodnej oceny dowodów odmówić wiarygodności odmiennym twierdzeniom skarżącego – z dnia [...]. Ponadto zauważyć i podkreślić należy, że w rzeczonych wyjaśnieniach z dnia [...] skarżący twierdził wprawdzie, że posiada taksometr i oznaczenia dla taksówki – nie wyjaśnił jednakże nigdy, że taksometr ów i oznaczenia taksówki używał. Analizując materiały sprawy a także uzasadnienia wydanych w niej decyzji (jak również argumentację odpowiedzi na skargę) ocenić w sposób uzasadniony można, że organy podatkowe na podstawie całości materiału dowodowego, w ramach i bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów mogły legalnie ustalić i ocenić, że w prowadzonej działalności transportowej skarżący nie używał oznaczeń taksówki i taksometru znamionujących, wyróżniających i odróżniających prawnie znaczącą dla opodatkowania w formie karty podatkowej działalność przewozową taksówki. Podnieść także należy, że w przywołanych wyjaśnieniach z dnia [...] skarżący zeznał (cyt.): "nigdy nie świadczyłem usług taksówką bagażową oraz nie stałem na postoju przeznaczonym dla tych taksówek". Według skarżącego prowadzona przez niego działalność transportowa sprowadzać się miała do wykonywania stałych umów z wymienionymi przez niego firmami, między innymi z przedsiębiorstwem "C" S.A. W aktach sprawy znajduje się umowa na którą powołuje się skarżący. Wynikają z niej jednoznacznie nie tylko właściwe dla działalności taksówki przewozy ale także: zbieranie zamówień na dostawy towarów i przekazywanie tych zamówień zleceniodawcy, odbiór i przewóz należności oraz rozliczanie się z tych należności i "inne zadania zlecone przez zleceniodawcę". Z umowy tej nie wynika posługiwanie się taksometrem dla określenia opłat za usługi na które wystawiane być miały w okresach miesięcznych rachunki (faktury). Ponadto elementem wynagrodzenia była premia transportowa – a więc wartość nie stanowiąca opłaty według taryfy i wskazań taksometru. Działalność na którą dosłownie powołuje się skarżący na tyle przekraczała cechy i czynności usług taksówki świadczącej usługi przewozu osób i/lub ładunków za opłatą według taryfy wynikającej z wykorzystywanego taksometru, że działalnością tą (co najmniej już) nie była - wskazując na inną aniżeli taksówkowa działalność gospodarcza. Z tych wszystkich powodów rozpatrując sprawę i wniesioną w niej skargę Sąd doszedł do wniosku, że organy podatkowe w rozważanym postępowaniu nie naruszyły prawa, w szczególności w sposób mogący mieć realny wpływ na rozstrzygnięcie ad meritum. Podkreślić należy, że organom podatkowym nie można zasadnie przypisać naruszenia granic i zasad swobodnej oceny dowodów natomiast uzasadnienia wydanych decyzji jak również argumentacja odpowiedzi na skargę wskazują na poprawnie przeprowadzony i umotywowany proces (za)stosowania prawa. Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przede sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uprawniony był do orzeczenia o oddaleniu skargi.