II SA/Rz 458/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak NSA Małgorzata Wolska Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2004 r. w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji II SA/Rz 458/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzję z dnia [...] III 2004 r. Komenda Wojewódzka Policji po rozpatrzeniu odwołania S. S. od rozkazu personalnego nr [...] z [...] stycznia 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji powołując przepis art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 IV 1990 r. o Policji /t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm./. Z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji wynika, że S. S. w okresie od 28 VIII 2000 r. do 9 V 2003 r. odbywał szkolenie w Wyższej Szkole Policji w S. jako słuchacz Studiów Zawodowych. W trakcie studiów rozkazem personalnym nr [...] Komendanta tejże Szkoły został zawieszony w prawach słuchaczy II-go roku 3-letnich wyższych studiów zawodowych z dniem 18 lutego 2002 r. w związku z rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2002 r. Komendanta Powiatowego Policji o zawieszeniu w czynnościach służbowych w skutek tego, że w dniu 15 lutego 2002 r. do Komendanta Powiatowego Policji wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej w D. informujące o przedstawieniu S. S. zarzutów o przestępstwo z art. 231 § 1 K.k. Wobec powyższego zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzucono mu bezpodstawne zatrzymanie osoby, a prowadzone postępowanie dyscyplinarne uniemożliwiło mianowanie go na pierwszy stopień oficerski pomimo ukończenia studiów w V 2003 r. Z uwagi na prowadzone wobec S. S. śledztwo, postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego. Świadkami w sprawie karnej byli bezpośredni przełożeni a to: naczelnik Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KPP oraz jego zastępca, a prokuratorem prowadzącym śledztwo jest prokurator Prokuratury Rejonowej w D. Z tych względów naczelnik Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KPP zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z prośbą o przeniesienie go ze stanowiska zajmowanego w sekcji Dochodzeniowo-Śledczej na równorzędne stanowisko w sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego w KPP Policji. Raport motywuje tym, iż przed Sądem Rejonowym w D. toczy się sprawa przeciwko niemu z art. 231 § 1 Kk. Każdy policjant w sekcji Dochodzeniowo-Śledczej zobligowany jest do współpracy z prokuratorami Prokuratury Rejonowej w D. Fakt ten uzasadnia konieczność odsunięcia S. S. do prowadzenia postępowań przygotowawczych. Sugestię taką zawarł również w swym piśmie z dnia 10 XII 2003 r. Prokurator Rejonowy w D. skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji. Nie budzi wątpliwości, iż uzasadnieniem rozkazu personalnego mianującego go na inne równorzędne stanowisko służbowe był interes służby. W odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] I 2004 r. S. S. podniósł, iż nie wykazano w jakim zakresie jego praca ujemnie wpływa na wizerunek sekcji dochodzeniowo-śledczej przed prokuratura rejonową. Jego zdaniem współpraca z prokuraturą układała mu się bardzo dobrze, tym samym uzasadnienie rozkazu jest nieprawdziwe. Uważa, że rozkaz personalny jest dowodem na to, że jest szykanowany. Po rozpatrzeniu odwołania Komenda Wojewódzka Policji utrzymała w mocy stanowisko organu I instancji. Nie dopatrzył się uchybień, rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] I 2004 r. został wydany w oparciu o przepis art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o policji, które określają podległość służbową policjantów w poszczególnych jednostkach a także wyznaczają osoby kompetentne do przenoszenia i mianowania podległych policjantów na stanowiska służbowe. Mianowanie odwołującego się na równorzędne stanowisko odbyło się z jego udziałem i z zastosowaniem obowiązujących przepisów. Decyzję tą zaskarżył do WSA S. S. wnosząc o jej uchylenie z przyczyn podniesionych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż podnosi skarżący S. S. Zgodnie z przepisami art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że obowiązany jest z urzędu stosować właściwy sposób rozstrzygnięcia niezależnie od zarzutów podniesionych i wniosków sformułowanych w skardze. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Kontrola ta jednak nie może być przeprowadzona dowolnie lecz wprost przeciwnie, powinna przebiegać w określonej kolejności. Podstawą w tym zakresie jest bez wątpienia kontrola z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność zaskarżonej decyzji. Ustalenie bowiem którejkolwiek z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną ale i niedopuszczalną. W następnej kolejności Sąd przechodzi do oceny ewentualnego istnienia innych wad tj. niezachowania przepisów postępowania administracyjnego a następnie naruszenia przepisów prawa materialnego. Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej kontroli Sąd doszedł do wniosku, iż decyzje Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] III 2004 r. bez numeru, w której po rozpoznaniu odwołania S. S. od rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] I 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Nie budzi wątpliwości fakt, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji otrzymał skarżący w dniu 23 I 2004 r., a odbiór potwierdził osobiście w dniu 23 stycznia 2004 r. W aktach znajdują się dwa jego pisma zatytułowane skargi, z tym że adresatem jednej z nich był Komendant Główny Policji i ona nosi datę sporządzenia 20 I 2004 r. /brak dowodu kiedy była wysłana/ natomiast druga adresowana jest do Komendanta Wojewódzkiego Policji i sporządzona została 25 II 2004 r. /również brak dowodu potwierdzającego jej nadanie/. Zarówno ze skargi z dnia 25 II 2004 r. jak i stanowiska S. S. wyrażonego na rozprawie wynika, iż intencją skarżącego było skierowanie skargi z dnia 30 I 2004 r. do Komendanta Głównego Policji albowiem waga spraw była taka, iż należało zawiadomić o tym Komendanta Głównego albowiem upoważnia go do tego przepis art. 58 § 2 ustawy z dnia 6 IV 1990 r. o Policji /Dz. U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r./. Wprawdzie Komendant Główny przekazał skargę KPP traktując ją jako odwołanie od rozkazu personalnego lecz to pismo zgodnie z wolą skarżącego było skierowane do Komendanta Głównego w trybie art. 58 § 2 cyt. ustawy. Zaś odwołanie od decyzji S. S. złożył w dniu 25 II 2004 r. pomimo prawidłowego pouczenia w orzeczeniu organu I instancji. Zatem organ odwoławczy rozpoznał odwołanie złożone po upływie terminu, a skarżący nie składał wniosku o jego przywrócenie. "Rażące naruszenie prawa powoduje bezwzględną eliminację decyzji z obrotu prawnego, podczas gdy inne naruszenia prawa są pod tym względem stopniowalne. Istotę rażącego naruszenia prawa trzeba upatrywać w tym, iż powoduje ono zaprzeczenie któregoś z elementów normy prawnej oraz w tym, iż nie jest ono stopniowalne" /Z. Cieślak, "o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu administracyjnym", PiP 1986 r., Nr 11, s. 109-111/. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd uwzględnił skargę. Nie orzeczono o treści przepisu art. 152 cyt. ustawy albowiem decyzje została wykonana z dniem 26 I 2004 r.