III SA 265/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie: NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie dniu 10 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – D. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2002 r. cofającej pozwolenie na broń palną gazową utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji uznał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest zasadna. Wskazano, że zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z póź.zm.) właściwy organ Policji zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Organ ustalił, że przeciwko skarżącemu toczy się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowanie karne o czyn z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk, (przestępstwo z użyciem przemocy i groźby bezprawnej). Ponadto ustalono, że skarżący przechowuje broń u swojego ojca a więc udostępnił posiadanie broni osobie nieuprawnionej. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniósł skarżący wnosząc o jej uchylenie. Podnosił, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię przepisu i przyjęcie, że zachowanie skarżącego wyczerpuje znamiona bezprawności i powoduje istnienie uzasadnionych obaw, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Takie założenie zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący podniósł, że zostały naruszone przepisy postępowania poprzez brak analizy całokształtu materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania krzywdzącej decyzji. Wskazał, że wyciąganie wniosków i powoływanie się na toczące się postępowanie karne narusza zasadę domniemania niewinności i jako takie jest niezgodne z konstytucją. Wskazał, że dotychczasowy przebieg postępowania karnego nie uzasadnia twierdzenia, że miał zamiar użyć bądź groził użyciem broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko wskazując, że w jego ocenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń m.in. osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto wskazano, że nie ulega wątpliwości kwestia przechowywania broni niezgodnie z przepisem art. 32 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz.1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.s.a (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z art.l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę orzekania regulują przepisy art. 18 ust.l pkt.2 w zw. z art. 15 ust.l pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z póź.zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust.l pkt.2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt.6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt.6 uznaje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis art. 18 ust.l pkt.2 ustawy o broni i amunicji obliguje organ policji do cofnięcia pozwolenia na broń jeżeli wobec osoby uprawnionej toczy się postępowanie karne opisane w art. 15 ust. 1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji tj. o przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Wobec skarżącego w dacie wszczęcia i wydania decyzji toczyło się postępowanie karne o czyn z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk. tj. o czyny opisane w powołanym wyżej art. 15 ustawy o broni i amunicji. Na rozprawie w dniu 10 sierpnia skarżący oświadczył, że został skazany nieprawomocnym wyrokiem za czyn z art. 157§ 2 i 207§ 1 k.k. (zapis w protokole rozprawy). W ocenie Sądu zaistnienie jednej z opisanych w art. 15 ust.l pkt.6 przesłanek obliguje organy policji, zgodnie z art. 18 ust.l pkt.2 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia pozwolenia na broń. Zastosowana w przepisie art. 15 ust.l pkt.6 ustawy o broni i amunicji alternatywa rozłączna w postaci użycia spójnika "albo" obliguje organ do rozważenia czy zachodzi przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń w związku ze skazaniem osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo w związku z wszczęciem wobec osoby postępowania karnego o popełnienie opisanego tam przestępstwa. Należy zauważyć, iż zgodnie z zasadami logiki w przypadku zaistnienia pierwszej przesłanki a więc cofnięcia przez organ pozwolenia na broń w związku ze skazaniem osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, nie ma możliwości skorzystania z przesłanki opisanej w dalszej części tego przepisu, a mianowicie powołania się w decyzji na wszczęcie wobec osoby postępowania karnego o popełnienie opisanego wyżej przestępstwa i odwrotnie. Sąd, biorąc pod uwagę fakt, iż przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne o czyny z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk. tj. o czyny opisane w powołanym art. 15 ustawy o broni i amunicji, a w dacie orzeczenia skarżący został skazany nieprawomocnym wyrokiem za czyn z art. 157§ 2 i 207§ 1 k.k. uznał, że brak było podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia procedury nie znajdują w ocenie Sądu uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.