II SAB/Gd 90/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Przepis art. 58 § 1 pkl 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że Sąd odrzuca skargę, gdy nic uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarżący został przez Sąd wezwany do usunięcia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - jej braków formalnych przez sprecyzowanie, czy skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta W., polegającej na niewydaniu decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, czy też na bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], polegającej na niewydaniu postanowienia w trybie art.37 k.p.a. Sąd zobowiązał również skarżącego do wyjaśnienia, czy Burmistrz Miasta W. wydał merytoryczną decyzję w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wezwanie z dnia 1 lipca 2004 r. doręczono skarżącemu w dniu 5 lipca 2004 r.. a zatem wyznaczony przez Sąd termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął z dniem 12 lipca 2004 r. W związku z jego bezskutecznym upływem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę — Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Nadto należy wskazać, że na niewydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia w trybie art.37§1 k.p.a. nie przysługuje skarga do Sądu administracyjnego na bezczynność tego organu w zakresie objętym art.37§1k.p.a. Postanowienie takie nie kończy bowiem postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art.3§2pkt2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zatem skarga na bezczynność organu polegającą na niewydaniu postanowienia w trybie art.37 k.p.a. nie przysługuje-zgodnie z przepisem art.3§2pkt8 tej ustawy i z tej przyczyny skarga podlegałaby także odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na marginesie należy poza tym wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu 2 sierpnia 2002r. postanowienie nakazujące organowi 1 instancji załatwienie sprawy w terminie 30dni, które to postanowienie doręczono skarżącemu 23 sierpnia 2002r. Sąd administracyjny nie jest powołany do sprawowania nadzoru nad organami administracji w zakresie opieszałego załatwiania przez nie spraw. Kontrolę taką Sąd sprawuje wyłącznie przez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów . zgodnie z przepisem art.3§2pkt8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sąd nie mógł rozpoznać skargi, jako skargi na bezczynność Burmistrza Miasta W. w zakresie niewydania decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ze względu na to, że skarżący jako organ pozostający w bezczynności wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] i stanowiska tego nie zmienił nie wypowiadając się w tej kwestii na wezwanie Sądu. Mając na uwadze wyżej wskazane względy należało orzec jak w sentencji postanowienia.