VII SA/Wa 1179/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do art. 52 § 2 cyt. ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Kultury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2003 r. zezwalającej na ustawienie tymczasowych kiosków handlowych. Zgodnie z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071) od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący nie wystąpił do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz -na skutek błędnego pouczenia - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 kpa). Istnieje możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności określonej w art. 127 § 3 kpa w terminie wskazanym w art. 58 § 2 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).