II SA/Bk 259/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Anna Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 09 września 2004r. sprawy ze skargi W. Ch. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę, 2. przyznaje na rzecz adw. M. G.-T. od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 240zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego sprawowanego z urzędu.- Wójt Gminy w K. decyzją z dnia [...]02.2004r. nr [...], na podstawie art. 104 kpa i art. 47 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. nr 87, poz. 960 z 2001r. z późn.zmianami) orzekł o wymeldowaniu Pana W. Ch. z miejsca pobytu stałego – R. [...]. Na skutek odwołania Pana W. Ch. Wojewoda P. decyzją z dnia [...]03.2004r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, iż zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem organu, wywiódł Pan W. Ch., zarzucając błędną interpretację stanu faktycznego i nie przesłuchanie wszystkich świadków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. nr 87, poz. 960 z 2001r. z późn. zmianami), zmodyfikowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002r. sygn. akt K/20/01 (OTK-A2002/3/34). W praktyce oznacza to, że dla wymeldowania danej osoby z pobytu stałego niezbędne jest spełnienie wyłącznie wymogu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Tak więc ewidencja ludności polega aktualnie na rejestracji danych o miejscu pobytu – czyli rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. W konkretnej sprawie w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ prawidłowo ustalił, że skarżący dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal. Zabrał wszystkie swoje rzeczy i nie wnosił żadnej sprawy o przywrócenie posiadania. W licznych zaś pismach podkreślał, że nigdy nie wróci do przedmiotowego domu – jedynie chodzi mu o pozostanie "honorowym obywatelem swojej rodzinnej miejscowości". W świetle powyższych stwierdzeń należy przyznać, że także zarzut skarżącego o nie przesłuchanie dalszych świadków jest niezasadny, skoro 5 z nich potwierdziło fakt niezamieszkiwania przez Pana W. Ch. w przedmiotowym lokalu i on sam potwierdził wyżej wymieniona okoliczność. Należy dodatkowo podkreślić, że podnoszone przez skarżącego zarzuty, dotyczące kwestii złego traktowania przez siostrę lub niewłaściwego, zdaniem jego, podziału masy spadkowej po zmarłych rodzicach – nie należy do oceny organów administracji państwowej, ani też sądownictwa administracyjnego, bowiem leży to w zakresie kognicji sądów cywilnych. Dlatego też, mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002r.). O kosztach zaś rozstrzygnął w myśl art. 250 cytowanej powyżej ustawy.