III SA/Łd 170/04

Dnia 09 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, p. o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant sekretarz sądowy Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi G. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. III SA/ Łd 170 / 04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u G. W. choroby zawodowej. Decyzja ta podjęta została w oparciu o § 1 ust. 1 i § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65 , poz. 294 ze zm. ) . Zdaniem organu I instancji orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] nie pozwalają na stwierdzenie , że występujący u G. W. ubytek słuchu może być uznany za chorobę zawodową . Po rozpoznaniu odwołania G. W.- [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . Decyzja ta podjęta została na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja znajduje oparcie w prawie . Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 maja 2003 r. uwzględniając skargę G. W. uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przywołał utrwalony w orzecznictwie pogląd , że wykonywanie pracy w warunkach narażających na powstanie schorzenia i wystąpienie schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych rodzą domniemanie istnienia związku przyczynowego między chorobą a warunkami pracy . Domniemanie to może być obalone jedynie poprzez wykazanie , że czynniki szkodliwe występujące w środowisku nie mogły wywołać stwierdzonego u pracownika schorzenia a choroba została spowodowana czynnikami pozazawodowymi . W uzasadnieniu wyroku podniesiono , iż orzeczenia lekarskie będące podstawą wydania kwestionowanych decyzji ograniczały się jedynie do konkluzji . Każde takie orzeczenie winno być należycie uzasadnione , tak by było zrozumiałe dla organu wydającego decyzję , stron a także sądu , który dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji . Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. ponownie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u G. W. choroby zawodowej. Decyzja ta podjęta została w oparciu o § 1 ust. 1 i § 10 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 roku w sprawie chorób zawodowych ( Dz.U. Nr 65 , poz. 294 ze zm. ) . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł , że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy Instytut Medycyny Pracy w Ł. uzupełnił swoje orzeczenie poprzez załączenie uzasadnienia . Tak uzupełnione orzeczenie wskazuje na pozazawodową etiologię uszkodzenia słuchu . Narażenie na hałas powoduje obustronny symetryczny ubytek słuchu o lokalizacji ślimakowej tymczasem u G. W. nie stwierdzono cech uszkodzeń ślimaka w zakresie obu uszu a ubytek słuchu nie jest symetryczny . Po rozpoznaniu kolejnego odwołania G. W.- Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . Decyzja ta podjęta została na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja znajduje oparcie w prawie . W skardze z dnia 15 stycznia 2004 r. G. W. podnosi , że przepracował wiele lat w narażeniu na hałas a ubytek słuchu został u niego rozpoznany tuż po ustaniu zatrudnienia . Uzasadnia to , w jego ocenie , stwierdzenie , że uszkodzenie słuchu jest efektem pracy w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia . Zdaniem G. W. domniemanie to nie zostało w toku postępowania obalone . Nadto skarżący zarzuca organom obu instancji , iż nie zastosowały się do zaleceń zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego . Skarżący kwestionuje też przyjęte przez organy kryteria , od spełnienia których uzależnia się stwierdzenie choroby zawodowej ( wielkość ubytku słuchu ) . W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej ustawy ). W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia , czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne . Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić , że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania a decyzja znajduje oparcie w obowiązującym prawie materialnym . Organ I instancji , z uwagi na treść wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego , wezwał Instytut Medycyny Pracy w Ł. do rzetelnego uzasadnienia opinii . Orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego. Opinia taka nie może ograniczać się jedynie do samej konkluzji. Winna ona również zawierać przekonujące uzasadnienie, które pozwoli organom administracji publicznej na sprawdzenie, na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję i tym samym skontrolować prawidłowość rozumowania biegłego. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lakonicznej lub sprzecznej z przepisami prawa . W ocenie sądu orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy ( po uzupełnieniu o uzasadnienie ) stanowiło wystarczającą podstawę do rozstrzygnięcia sprawy . W uzasadnieniu orzeczenia jednoznacznie stwierdzono , że należy wykluczyć zawodową etiologię uszkodzenia słuchu . Testy audiologiczne w uchu lewym i prawym nie wykazały cech uszkodzenia ślimaka. Dla obrazu klinicznego zawodowego uszkodzenia słuchu charakterystyczny jest natomiast ubytek słuchu o lokalizacji ślimakowej . Nadto uszkodzenie słuchu wywołane narażeniem na hałas powoduje obustronny , symetryczny ubytek słuchu . U skarżącego stwierdzono znaczną asymetrię ubytku słuchu . Wykluczając zawodowe pochodzenie uszkodzenia słuchu Instytut Medycyny Pracy wskazał jednocześnie , że ubytek słuchu w uchu lewym jest efektem czynnika zapalno-infekcyjnego . W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż stwierdzenie choroby objętej wykazem oznacza, że jej powstanie, rozwój lub nawrót pozostaje w związku z pracą wykonywaną przez poszkodowanego narażającą na taką chorobę. Odmowa uznania choroby zawodowej jest uzasadniona jedynie wówczas , gdy wszystkie czynniki oceny wymienione w § 1 ust. 2 rozporządzenia dają podstawę do negatywnego wnioskowania dla zainteresowanej strony, tj. stanowią dostateczną podstawę do wyłączenia związku przyczynowego pomiędzy zachorowaniem a działaniem czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy (orzecz. SN z dnia 14.X.1988 r. III PRN 6/88). W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie wykluczyło zawodową etiologię uszkodzenia słuchu a zatem obalone zostało domniemanie związku przyczynowego między warunkami pracy a powstaniem schorzenia . Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 maja 2003 r. nie wykluczył możliwości obalenia takiego domniemania a zatem zarzut naruszenia wytycznych zawartych w tym wyroku nie może być uznany za zasadny . Nie może się ostać również zarzut , iż powodem odmowy uznania choroby zawodowej był stopień ubytku słuchu . Organy administracji publicznej nie przywołały tego argumentu w uzasadnieniach swoich decyzji . Stwierdzić zatem należy , że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) oddalił skargę jako niezasadną .