IV SA/Gl 577/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.A. na akt Wójta Gminy J. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły p o s t a n a w i a odrzucić skargę Dnia [...] Wójt Gminy J. odwołał skarżącą z funkcji dyrektora gimnazjum w J. Organ oparł swoje działanie na przepisie art. 38 ust.1 pkt 2 ustawy o z dnia 7 września 1991 systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 1996r. nr 67, poz. 329 ze zm.), a jako powody swojej decyzji podał: permanentne lekceważenie zwierzchnika służbowego w osobie Wójta Gminy, wynoszenie spraw zawodowych na forum publicznym – "[...]", "[...]" i uniemożliwianie pracy organowi kontroli – Kuratorowi Oświaty, a także nieprawidłowości finansowe wskazane w protokole przeprowadzonej kontroli. Nie zgadzając się z ta decyzją skarżąca pismem z dnia [...] wezwała Wójta Gminy J. do usunięcia naruszenia prawa polegającego – jej zdaniem – na bezprawnym odwołaniu jej z funkcji dyrektora gimnazjum. W piśmie tym wskazała, iż w niniejszej sprawie nie występują żadne szczególne okoliczności, o których mowa w art. 38 pkt.2 ustawy o systemie oświaty, a przywołane w odwołaniu przyczyny są bezzasadne. Wobec braku odpowiedzi organu skarżąca pismem z dnia [...] ponownie wezwała Wójta Gminy do usunięcia naruszenia prawa, przytaczając kolejne argumenty na bezprawność jego działania, a także wskazując na możliwość zaskarżenia aktu odwołania do sądu administracyjnego. Na to pismo Wójt Gminy J. udzielił skarżącej odpowiedzi pismem z dnia [...] nr [...], uznając jej żądanie za niezasadne. Wobec powyższego skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na akt odwołania jej z funkcji dyrektora gimnazjum, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności w związku z naruszeniem art. 38 ustawy o systemie oświaty, negując jego podstawę faktyczną i prawną. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy J. postulował jej odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, a nadto wskazując na brak legitymacji czynnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom organu przynależność materii zaskarżonego aktu (odwołanie ze stanowiska dyrektora szkoły, dla której organem prowadzącym jest gmina) do spraw z zakresu administracji publicznej, choć budząca kontrowersje w doktrynie (patrz: notka W. Sanetry do wyroku SN z dnia 19 lutego 1997 r., sygn. II RN 3/97 i glosa J. Hopmplewicza, OSP z 1998 r. nr 3, poz. 51) została przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. OPS 6/96 (ONSA z 1997 r. nr 2, poz. 48) – tak też NSA w wyroku z dnia 19 marca 2003r. sygn.akt SA/Rz 1725/02, (Pr.Pracy 2003/7-8/60). To czyni skargę dopuszczalną przedmiotowo i podmiotowo. Jednakże pomimo pewnych uchybień w działalności zaskarżonego organu, sprawa niniejsza nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, albowiem istotnie skarga D.A. jest spóźniona. Zgodnie z art. 52§4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w myśl art. 53§2 w tym przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie pierwsze wezwanie Wójta Gminy J. zostało wystosowane przez skarżącą [...]. Zobowiązany do odpowiedzi na to wezwanie w ciągu trzydziestu dni organ nie odpowiedział jednak ignorując pismo skarżącej. Wobec braku reakcji, skarżąca winna w terminie 60 dni, a zatem najpóźniej do [...] wnieść do tut. Sądu skargę. Nie uczyniła tego jednak, ponownie wzywając w to miejsce organ do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...]), podczas gdy brak reakcji organu winien spotkać się ze skarga na bezczynność. Ponowne wezwanie nie przedłuża terminu zaskarżenia aktu. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu [...]. Należy zatem skargę D.A. uznać za spóźnioną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58§1 pkt.2 powołanej wyżej ustawy. Na marginesie trzeba zauważyć, że skoro zaskarżony akt nie zawierał właściwego pouczenia, skarżąca może domagać się w terminie 7 dni przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając się na powołanych wyżej przepisach orzekł jak w sentencji postanowienia.