II SA/Ka 3291/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik ( spr.) Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2004 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. nr [...] , w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich o d d a l a s k a r g ę Decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. pozbawił W.L. uprawnień kombatanckich przyznanych mu przez [...] w K. z tytułu udziału w walkach o utrwalenie władzy ludowej w okresie od [...] r. do [...] r. Wydanie powyżej wskazanej decyzji poprzedziło zawiadomienie W. L. o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego i wezwanie o dostarczenie wszelkich wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów, mogących przyczynić się do ustalenia okoliczności mających wpływ na uzyskane uprawnienia kombatanckie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że uprawnienia kombatanckie przyznane zostały wyłącznie z tytułu działalności w latach [...] w "charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej", a dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy W.L. nie pozwala na przyjęcie, iż podczas pełnienia służby [...] we wskazanym okresie, brał on udział w walkach z oddziałami wymienionymi w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. W tej sytuacji art. 25 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy nakazywał rozstrzygnąć jak w decyzji. W ocenie organu nie był on obowiązany do wyjaśnienia czy istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z innego tytułu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. L. wnosił o jej pozytywne rozpoznanie dołączając dokumenty w postaci zaświadczenia nr [...] w K., z którego treści wynikało zaliczenie do działalności kombatanckiej okresu walki o utrwalanie władzy ludowej ([...]) od [...] r. do [...] r., zaświadczenia [...] z dnia [...] r. potwierdzającego pełnienie przez W. L. służby w jednostce przeprowadzającej w okresie od [...] r. do [...] r. doraźne akcje przeciwko [...], pismo Archiwum [...] Nr [...] z dnia [...] r. wydane na prośbę W.L., z którego treści wynikało, iż brak jest imiennego wykazu [...], którzy powrócili z akcji specjalnej w dniu [...] r., a nadto dwa oświadczenia z dnia [...] r. potwierdzające odbywanie [...] wspólnie z W. L. w tej samej [...] i czynny udział W. L. w walkach z [...] w okresie od [...] r., do [...] na terenach Ł. Oświadczenia te podpisane były nazwiskami S.D. i E.G. Nadto, w aktach sprawy znajduje się pismo W. L. z datą wpływu dnia [...] r. do Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, w którym to piśmie W.L. wyjaśnił, iż był wysłany z grupą [...] na akcję w okolice B. i Ł., gdzie brał udział w walkach z [...]. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] z dnia [...] r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 129 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. z 1997 r. Nr 142 poz. 950 z późn. zm.), zwaną dalej ustawą o kombatantach, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Wydanie decyzji z dnia [...] r. poprzedziło postępowanie dowodowe, w ramach którego przeprowadzony został dowód z dwóch pism: pisma nr [...] z dnia [...] r. Archiwum Straży Granicznej, z którego treści wynikało, iż potwierdza się pełnienie przez W. L. służby [...] w okresie od [...] r. do [...] r. w tym od [...] w [...] w B., a nadto, iż nie odnaleziono dokumentów, które potwierdzałyby, że W. L. w okresie pełnienia służby brał udział w [...] i [...] i pisma nr [...] z [...] r., Centralnego Archiwum [...], z którego treści wynikało, iż [...], w którym pełnił służbę W. L. brali udział w walkach z [...] i [...]. Mając na względzie przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz dotychczasowo zgromadzony materiał w sprawie, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał zaprezentowane przez siebie w decyzji własnej z dnia [...] r. ustalenia prowadzące do konkluzji, że odwołującemu się, któremu dotychczasowe uprawnienia kombatanckie przyznano z tytułu utrwalania władzy ludowej, uprawnienia te nie przysługują z żadnego innego tytułu, a pozbawienie uzyskanych uprzednio uprawnień jest zasadne. Na powyższą decyzję W.L. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie zostało umorzone postanowieniem NSA Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 4 marca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 3659/01. W dniu [...] r. W. L. skierował do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...], z którego wynikało, iż pojawiły się nowe istotne okoliczności, nieznane organowi w momencie podejmowania decyzji ostatecznej. Nowe okoliczności stanowić miało zdjęcie W.L. w [...] w E. z okresu, gdy walczyć miał z [...] oraz fakt, iż utrzymano uprawnienia kombatanckie S. D., odbywającemu wraz z W. L. służbę w tej samej [...]. We wniosku o wznowienie postępowania wniesiono o przesłuchanie dwóch świadków, a to S.D. i E. G. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Kierownika do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydanym na podstawie art. 149 § 1 oraz art. 145 § 1 k.p.a. wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o utrzymaniu w mocy decyzji własnej o pozbawieniu uprawnień kombatanckich. W toku postępowania przeprowadzono dowód z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 1 października 2002 r. ( sygn. akt II SA/Ka 2843/00 ), ze zdjęcia W. L. w [...], a wnioskowany dowód z przesłuchania świadków ograniczono do przesłuchania świadka S.D. wobec faktu, iż drugi wnioskowany przez W.L. świadek zmarł [...] r. W to miejsce został przeprowadzony dowód z oświadczenia E. G. złożonego w dniu [...] r. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach, odmówiono uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazanej decyzji omówiony został w sposób szczegółowy zebrany materiał dowodowy, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności przytoczonych we wniosku o wznowienie postępowania, a po szczegółowej analizie całości okoliczności uznano, iż brak jest wiarygodnych dowodów na okoliczność udziału strony w walkach z [...]. Dołączone bowiem do wniosku o wznowienie postępowania zdjęcie nie jest dowodem na udział w walkach z [...], świadek S. D. nie pamiętał z jakimi [...] walczył, a jak wynikało z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie S.D., nie przywrócono mu uprawnień kombatanckich wobec gołosłowności twierdzeń skarżącego. W dniu [...] r. W.L. zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją odmawiającą uchylenia poprzednich decyzji własnych w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich. We wniosku strona podniosła, iż w rzeczywistości nie walczyła z [...] lecz ze "zwyczajnymi [...]", które były niewątpliwie resztkami [...], a związanie rozkazem pozbawiało stronę wyboru. W uzupełnieniu osobistego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, pełnomocnik strony, podtrzymując żądanie W.L., podniósł, iż organ naruszył podstawowe reguły postępowania administracyjnego i nie wyjaśnił w sposób należyty czy W. L. walczył w okolicach Ł. z [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych orzekając na mocy art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach utrzymał w mocy decyzję własną o odmowie uchylenia decyzji własnej i stwierdził, iż strona nie przedstawiła dowodów na udział w walkach z [...], a zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż [...], w której odbywał [...] W. L. została skierowana do podjęcia akcji przeciwko [...]. Od powyższej decyzji W. L. skierował skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, uważając ją za wadliwą. W uzasadnieniu powołał się na wywody zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zwłaszcza eksponujące walkę z [...], twierdząc, iż w byłym [...] każdemu wystawiano jednakowe zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę, organ administracyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane dotychczas przez Kierownika do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w wydanych w toku postępowania decyzjach. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 14 września 2004 r. skarżący złożył do akt wyciąg z orzeczenia Komisji A nr [...] z dnia [...] r., z którego wynikało rozpoznanie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( p. art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zaś sądownictwo administracyjne stało się dwuinstancyjne, przy czym w pierwszej instancji orzekają wojewódzkie sądy administracyjne (p. art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Stosownie do brzmienia art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ( Dz. U. Nr 72, poz. 653 ), sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez tutejszy sąd. W drugim rzędzie należy podnieść, że wedle treści art. 1 prawa o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują kontrolę zgodności z prawem wykonywania administracji publicznej. W świetle brzmienia jej art. 145 § 1 badają czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich stanowił przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 ze zm.). Z brzmienia tego przepisu wynika, że pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 – 1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż te, które są wymienione w art. 1 ust. 2, art. 2 oraz 4 tej ustawy, natomiast uprawnienia kombatanckie zachowują osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936 – 1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Zaskarżona decyzja, a w ślad za nią poprzedzające je decyzje własne organu administracji, nie naruszają powołanych jako ich podstawa prawna przepisów prawa materialnego. Oceniając działanie organu administracji w zakresie obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego należy zauważyć, iż rozstrzygnął on sprawę dysponując pełnym materiałem dowodowym zebranym przy uwzględnieniu wniosków skarżącego, a nadto zebranym w toku postępowania, z urzędu. Zebrane dowody zostały poprawnie ocenione i przyjęte za podstawę dokonanych ustaleń faktycznych. Te zaś organ administracji zasadnie rozważył, w konsekwencji czego wydał słuszną i prawidłowo umotywowaną decyzję, nie uchybiającą procedurze. Trzeba zatem uznać, iż przeprowadzenie tego postępowania nastąpiło zgodnie ze standardami postępowania administracyjnego, wyznaczonymi przez art. 7 i 77 k.p.a. W ramach kontroli zgodności z prawem można jedynie zwrócić uwagę na fakt, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] roku o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich organ administracji stwierdził, iż nie jest obowiązany do wyjaśnienia czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu art. 1, art. 2 i 4 ustawy o kombatantach, z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgadza się, gdyż jeśli z materiału zebranego w sprawie wynikałoby, że osobie, której przyznano uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu wymienionego w art. 25 ust. 2 pkt 2 wymienionej ustawy, przysługują takie uprawnienia na innej podstawie prawnej, to administracyjny organ orzekający nie mógłby pozbawić tej osoby uprawnień kombatanckich bez należytego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w postępowaniu weryfikacyjnym. Uchybienie to jednak zostało w pełni sanowane w drodze toczącego się postępowania zmierzającego do wyjaśnienia tych właśnie okoliczności. Poprawnie oceniając zebrany materiał dowodowy również w tym zakresie organ orzekający ustalił, że skarżący innego tytułu do owych uprawnień nie wykazał. Dotychczasowe uprawnienia kombatanckie zostały przyznane skarżącemu w [...]r. przez [...], podlegały zatem ocenie z punktu widzenia obecnie obowiązujących przepisów. Słusznie więc doszło do wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Uprawnienia, o jakich mowa, nabył skarżący z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej odbywając [...] w czasie od dnia [...] do [...], co wynika z treści zaświadczenia [...] z dnia [...] r. Zaświadczenie to wydane zostało na podstawie dokumentów jednoznacznie wskazujących jako podstawę dla uzyskania uprawnień kombatanckich służbę w [...] skierowanej do doraźnej akcji przeciwko "[...]". Okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącego w sposób nie budzący wątpliwości w złożonej przez niego deklaracji członkowskiej, w oświadczeniu świadka S. D. z dnia [...] r., oświadczeniu świadka E. G. z tej samej daty i zaświadczeniu [...]. Ocena okoliczności podnoszonych przez skarżącego, a kwestionujących ów zapis nie pozwala na inną interpretację uzyskanego dotychczas tytułu. W ocenie bowiem organu administracji publicznej, skoro W.L. brał udział w walkach z [...] w okresie od [...] r. do [...] r., a zatem dotychczasowe uprawnienia kombatanckie nabył wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej, to zgodnie z powołanym wyżej przepisem należało pozbawić go tych uprawnień. Jeżeli zaś nie wykazał działalności kombatanckiej, bo nie udowodnił udziału w walkach z oddziałami wymienionymi w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy, to nie przysługują mu uprawnienia kombatanckie wynikające z przepisów powołanej ustawy. W razie wszczęcia postępowania w kierunku pozbawienia uprawnień ciężar dowodu spoczywa na organie, a natomiast w przypadku dochodzenia uprawnień – na zainteresowanym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy na organie administracji publicznej ciążył zatem obowiązek wykazania, że skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944 – 1956 w charakterze "uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej", zaś na skarżącym ciążył obowiązek wskazania dowodów ( lub przynajmniej sformułowania stosownych stwierdzeń ) na jedną z wymienionych w art. 25 ust. 2 pkt 2 zdanie drugie ustawy okoliczności uzasadniających zachowanie nabytych uprawnień kombatanckich, a mianowicie : a) uczestnictwa w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936 – 1939, lub b) uzyskania uprawnień kombatanckich " z tytułów określonych w ustawie", lub c) pełnienia jako żołnierz z poboru służby wojskowej w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Skoro skarżący powoływał się na pełnienie służby w Wojsku Polskim w okresie po [...] r., a nadto podawał różne wersje w zakresie celów działania swojej [...], w której odbywał służbę, przy czym twierdził, iż : - walki w tym czasie toczył z [...] ( deklaracja członkowska z [...] r.). - brał udział w walkach z [...] ( wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] r.), - brał udział w walkach z [...] w okolicach B. i Ł.( pismo z dnia [...] r.). - w rzeczywistości nie były to [...] tylko zwyczajne [...] ( wniosek z dnia [...] ), słuszne jest uznanie, iż powyższym twierdzeniom odebrano walor wiarygodnego dowodu. Pomimo tych niekonsekwentnych twierdzeń skarżącego o walkach z "różnymi [...]", zasadnie organ administracji publicznej przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia, czy skarżący spełnił ustawową przesłankę zachowania uprawnień kombatanckich opisaną w treści art. 1 ust. 2 pkt 6 i w tym zakresie przesłuchał świadka wskazanego przez skarżącego, a także dokonał sprawdzenia w Centralnym Archiwum [...] i Archiwum Straży Granicznej. Przeprowadzone dowody jednoznacznie wykazały, iż skarżący w ramach [...] brał udział w [...]. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał zatem, by walczył z [...], nie wykazał też innej działalności uznawanej za działalność kombatancką, przeto uprawnienia uzyskane wyłącznie z powodu walki o utrwalenie władzy ludowej musiały zostać uchylone, zaś brak innego tytułu sprzeciwiał się ich zachowaniu. Nie ma wpływu na ewentualne zachowanie przez skarżącego uprawnień okoliczność, że udział w walkach, które obecnie są określane jako zwalczanie [...] odbywał w ramach [...] i jako [...] nie miał swobody wyboru co do uczestnictwa w tych walkach. Nie miałby też znaczenia dla utraty uprawnień kombatanckich fakt, gdyby oddział, w którym skarżący służył, niezależnie od zwalczania [...], walczył także z prawdziwymi [...] lub z [...]. Z punktu widzenia wymagań stwarzanych przez ustawę o kombatantach fakt udziału w walkach z podziemiem poakowskim ( nawet nie w pełni dobrowolny i mający miejsce w ramach służby wojskowej ) powoduje utratę uprawnień kombatanckich uzyskanych z tytułu utrwalania władzy ludowej ( vide wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2000 r. sygn. akt VSA 423/00). Dokument złożony natomiast przez skarżącego na rozprawie w dniu 14 września 2004 r., nie dowodzi żadnej z okoliczności mogących sugerować odmienny pogląd. Wynikające z dostępnej wiedzy historycznej fakty potwierdzają słuszność poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powszechnie bowiem znane jest, iż [...] będąca [...] działała tylko na określonym obszarze Polski, na terenach [...] obejmując swoim zasięgiem tereny W., L., ziemię [...], a także [...] G., R., [...], nigdy nie przekroczyła jednak granicznej rzeki P., a co zatem idzie, twierdzenia skarżącego o walkach z [...] w okolicach Ł. tym bardziej należało uznać za wątpliwe. Z przytoczonych powodów kwestionowaną decyzję przyszło uznać za odpowiadającą prawu, a subiektywne odczucie skarżącego, iż został on pokrzywdzony, nie mogło zostać wzięte pod uwagę. Należy zwrócić uwagę, że uprawnienia wynikające z powoływanego wcześniej aktu prawnego nie mają charakteru praw podmiotowych, a są dobrodziejstwem nadawanym osobom spełniającym kryteria ściśle sprecyzowane przez ustawodawcę. Uprawnienia kombatanckie są szczególnym wyróżnieniem za zasługi dla Polski, a przywileje przyznawane w związku z ich posiadaniem są ponadstandardowe w stosunku do świadczeń, do jakich mają prawo obywatele, którzy tych uprawnień nie posiadają. Przyznanie uprawnień musi więc mieć za podstawę albo działalność, z którą ustawa łączy te uprawnienia, bądź też cierpienia zadane ofiarom represji w miejscach i z przyczyn określonych w tej ustawie ( vide wyrok NSA w Warszawie z 10 października 2001 r. sygn. akt V SA 214/01. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku. su.