II FSK 61/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie NSA Bogusław Dauter, Anna Kwiatek (spr.), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Małgorzaty K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2580/02 w sprawie ze skargi Małgorzaty K. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 7 października 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Małgorzaty K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Małgorzaty Kalin na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 7 października 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję (...) Urzędu Skarbowego w S. z dnia 11 czerwca 2002 r. określającą wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oraz zaległość podatkowa w tym podatku. Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, że zasadnie odmówiono Małgorzacie Kalin uznania prawa do weryfikacji zeznania podatkowego za 1998 r. dokonanej po przeprowadzonej kontroli podatkowej i na podstawie niekompletnej księgi przychodów i rozchodów, która zawierała inne dane zarówno co do przychodów, jak i kosztów ich uzyskania, niż księga przedłożona do kontroli i nie znajdujące oparcia w dokumentacji źródłowej. Zdaniem Sądu, prawidłowym było przyjęcie ustaleń faktycznych na podstawie przedłożonej w toku kontroli księgi podatkowej, uznanej za rzetelną i skorygowanej jedynie o niekwestionowane przez podatniczkę zawyżenie kosztów uzyskania przychodów. Brak porównywalności zapisów sporządzonej po kontroli księgi podatkowej z treścią księgi będącej przedmiotem kontroli i podstawą zeznania złożonego przez podatniczkę za 1998 r., pozwalał, zdaniem Sądu, na przyjęcie oceny braku wiarygodności księgi podatkowej złożonej wraz z korektą zeznania po zakończeniu kontroli podatkowej. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie lub zmianę powyższego wyroku zarzucając naruszenie art. 120, art. 125 par. 1, art. 187 par. 1 i par. 3, oraz art. 193 par. 1 - par. 7 Ordynacji podatkowej /Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926 ze zm./ poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że księga przychodów i rozchodów prowadzona jest zazwyczaj komputerowo i jeżeli w międzyczasie program komputerowy ulegnie zmianie lub uszkodzeniu, to wydruk tej samej księgi będzie wyglądał inaczej, lecz zachowanie pierwotnych cech dowodów księgowych pozwala na identyfikację korekty ze stanem pierwotnym, a więc jedynie brak wnikliwości w działaniu organów, usankcjonowany przez Sąd, był przyczyną nie rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z powodu niewskazania prawidłowych podstaw kasacyjnych bądź o jej oddalenie z braku usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."/, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada, oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej przyczyny zaskarżenia, determinują całkowicie zakres rozpoznawania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną oprzeć można na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/, przy czym skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie /art. 176 p.p.s.a./. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku został nieprawidłowo ustalony przez organy podatkowe, jednakże wskazane w skardze podstawy kasacji obejmują wyłącznie przepisy postępowania stosowane przez organy administracji podatkowej, nie wskazują żadnych przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zarzut oparty na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skierowany powinien być przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. Skoro powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 120, art. 125 par. 1, art. 187 par. 1 i 3 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej, odnosiły się wyłącznie do postępowania administracyjnego bez powiązania ich z przepisami prawa procesowego zastosowanymi przez Sąd I instancji i bez wskazania jako podstawy skargi kasacyjnej przepisów postępowania sądowego, powołanych skardze przepisów nie można uznać za podstawę skargi kasacyjnej określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Związanie granicami skargi kasacyjnej powoduje, że jeżeli brak jest zarzutów dotyczących naruszenia konkretnych przepisów procedury sądowej, to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami przyjętymi w zaskarżonym wyroku /por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. FSK 181/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 2 poz. 36/. W niniejszej sprawie oznacza to, iż treść zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej uniemożliwia badanie przez Sąd kasacyjny czy prawidłowe było uznanie rzetelności księgi podatkowej prowadzonej przez skarżącą w 1998 r. i zaakceptowanie dokonywanych w tym roku odpisów amortyzacyjnych jako kosztów uzyskania przychodów. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach ma oparcie w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ... /Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm./.