II SA/Lu 1547/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Ref.staż. Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. G. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : zarzutów i protestów do projektu planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Uchwałą Nr IX/40/03 z dnia 30 października 2003 r. Rada Gminy odrzuciła w całości protesty i zarzuty N.D. M.W., Z. i T.P., A.P., J.P. oraz K. i E.D. dotyczące przebiegu drogi powiatowej Nr 48123 oraz naruszenia własności w związku z ustaleniem rezerwy terenu pod realizację ciągu drogowego G.-O.-B. W uzasadnieniu Rada Gminy wskazała, iż trasa rezerwowana pod realizację ciągu drogowego jest zgodna z siecią dróg wojewódzkich byłego województwa zamojskiego (obecnie drogi powiatowe), których wykaz ogłoszono w Dz. U. z 1986 r. Nr 24, poz. 117. Nadto rezerwowana szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Powyższą uchwałę Rady Gminy zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie K.G., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący uchwałom tym zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: - art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), poprzez brak konkretnego wskazania lokalizacji, przebiegu i linii rozgraniczających drogi o nr 48123 w odniesieniu do poszczególnych działek, a ponadto powołanie się w uzasadnieniu uchwały Nr IX/40/03 (§ 2) na zgodność lokalizacji i przebiegu tej drogi z wykazem dróg byłego województwa zamojskiego, zawartym w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 5 maja 1986 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 117). Tymczasem w powoływanym rozporządzeniu (załącznik nr 12) przebieg drogi określony jest jako (G.) - granica województwa - O. - B. Tak określona trasa nie jest zgodna z przebiegiem określonym w rysunku projektu planu zagospodarowania. W planie droga nr 48123 biegnie nie w kierunku wsi G., lecz w kierunku wsi M.K. Nadto skarżący wskazuje, iż załącznik nr 12 nie precyzuje lokalizacji przebiegu drogi oraz że powoływane rozporządzenie utraciło moc obowiązującą; - art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), poprzez ustalenie w projekcie zmian planu zagospodarowania przestrzennego kategorii drogi o nr 48123 jako drogi powiatowej i ustalenie jej przebiegu oraz ustanowienie rezerwy terenu pod tę drogę. Dokonując zmiany kategorii i przebiegu drogi nie wzięto pod uwagę i przez to rażąco naruszono wymagania ochrony środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa ludzi - zwłaszcza mieszkańców domów bezpośrednio sąsiadujących z tak zaplanowaną drogą. Skarżący wskazuje, iż droga tej kategorii i w zaplanowanych liniach rozgraniczenia spowoduje: przekroczenie dopuszczalnych stężeń substancji zanieczyszczających powietrze w pasie obejmującym budynki mieszkalne, przekroczenie dopuszczalnego natężenia hałasu w środowisku w pasie o szerokości obejmującej zabudowania mieszkalne, które znajdują się w liniach rozgraniczających lub w bezpośrednim sąsiedztwie, powstanie wibracji o natężeniu zagrażającym zdrowiu i życiu mieszkańców przyległych domów, a także substancji budowlanej obiektów usytuowanych w strefie bezpośredniego oddziaływania oraz zaleganie silnie zanieczyszczonych mas powietrza w okolicach drogi. Istniejąca prognoza oddziaływania na środowisko jest niekompletna. Nie zajmuje się kwestią negatywnego oddziaływania we wskazanym wyżej zakresie. - całkowite pominięcie wymagań ochrony środowiska przyrodniczego, zawartych w dołączonej do planu prognozy oddziaływania na środowisko (art. 1 ust. 2 pkt 3 ZPU). Z rysunku planu wynika, że omawiana droga będzie przebiegała na odcinku dnem wąwozu o znaczących dla środowiska walorach, będącym okresowym korytem spływu wód opadowych z dużego terenu, którego ochrony wymagają tak przepisy ustawy jak i prognoza oddziaływania dołączona do planu; - art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. g ZPU, poprzez brak pisemnego uzgodnienia projektu planu z właściwym zarządem drogi, pomimo że aktualny sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego jak i gruntów przeznaczonych pod drogę ma bezpośredni wpływ na ruch drogowy lub samą drogę i jej przebieg; - art. 1 ust. 2 pkt 5 ZPU, poprzez nieuwzględnienie walorów ekonomicznych przestrzeni, przez którą ma być przeprowadzona droga. Nadto droga w zaplanowanym miejscu i zaplanowanej kategorii spowoduje konieczność dokonania wywłaszczenia szeregu gruntów zabudowanych domami mieszkalnymi, zaplanowania niezwykle kosztownych urządzeń ograniczających emisję hałasu i spalin, a przez to radykalnie zmniejszy się wartość nieruchomości. Tym samym dokonano rażącego naruszenia własności (art. 1 ust. 5 i art. 33 ZPU). - art. 40 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym przy opracowywaniu planów zagospodarowania przestrzennego należy uwzględniać potrzeby ochrony środowiska poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W rozumieniu powyższej ustawy i przepisów wykonawczych drogi należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla każdej inwestycji mogącej pogorszyć stan środowiska należy sporządzić raport oddziaływania na środowisko; - art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ZPU, poprzez nie zawiadomienie wszystkich właścicieli nieruchomości, których interes prawny może być naruszony zmienionymi ustaleniami planu a także nie powiadomienie tychże właścicieli o terminie sesji Rady, na której miał być rozpatrywany projekt planu. W ocenie skarżących obowiązkiem Rady było zawiadomienie wszystkich właścicieli nieruchomości sąsiadujących z projektowaną trasą, a nie tylko tych, którzy wnieśli zarzuty. Brak takich powiadomień stanowi nie tylko naruszenie zasad określonych w art. 18 ZPU, ale także art. 10 k.p.a. gwarantujących udział w postępowaniu osobom posiadającym interes prawny. Zatem niezależnie od potraktowania wniesionego środka jako zarzutu czy protestu na Radzie Gminy spoczywał obowiązek indywidualnego powiadomienia właścicieli nieruchomości sąsiadujących z drogą. - art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 107 k.p.a. - brak uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwał, które odpowiadałoby wymogom, jakie powinno spełniać uzasadnienie rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), w szczególności brak odniesienia się do okoliczności podnoszonych w zarzutach; - art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838), gdyż rezerwacja terenu pod przyszłą drogę nie tylko nie uwzględnia interesu użytkowników terenów sąsiednich, ale wręcz pomija ten interes. W uzasadnieniu skargi skarżący uzupełnił powyższe zarzuty o kwestie legitymacji do zaskarżania przedmiotowej uchwały. W jego ocenie Rada Gminy błędnie potraktowała wniesiony zarzut jako protest. Skarżący jest bezpośrednim sąsiadem projektowanej drogi. Ustalona planem lokalizacja narusza szereg norm z zakresu ochrony środowiska a tym samym prawo własności (art. 140 KC). Nadto w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego obowiązkiem rady gminy rozpatrującej zarzuty do projektu planu jest nie tylko ocena zgodności projektu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ale także ustalenie czy ewentualne naruszenie porządku prawnego nie stanowi zarazem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty. W odpowiedzi na skargę na uchwałę Nr IX/40/03 z dnia 30 października 2003 r. Rada Gminy wskazała, iż trasa drogi powiatowej nr 48123 (obecnie 2119 L) relacji M.K.-G.-B.-O. do projektu planu zagospodarowania przestrzennego gminy przyjęta została zgodnie z mapą własności gruntów Starostwa Powiatowego i wnioskiem Zarządu Dróg Powiatowych . Trasa projektowanej drogi nie przebiega obok działki nr 153 K.G., wobec czego protest uznany został za bezprzedmiotowy w części dotyczącej usytuowania drogi. Ustosunkowanie się do zagrożeń powodowanych przebiegiem tej klasy drogi będzie możliwe po opracowaniu projektu budowlanego drogi i wymaganego prawem "raportu oddziaływania na środowisko". Zarząd Dróg Powiatowych uzgodnił projekt planu bez uwag w dniu 9 czerwca 2003 r.. Ze względu na fakt, że K.G. zaskarżył uchwałę Rady Gminy do NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, a Rada Gminy nie jest władna do ustalania sieci dróg powiatowych, postanowiono w uchwale z dnia 30 grudnia 2003 r. wyłączyć niezrealizowany odcinek drogi (kwestionowany przez skarżących w tej i innych sprawach) do odrębnego rozpatrzenia po rozstrzygnięciach sądu administracyjnego i zarządcy drogi. Protesty innych skarżących dotyczące lokalizacji drogi powiatowej nr 2119 L uchwałą Nr IX/40/03 z dnia 30 października 2003 r. postanowiono z przyczyn wyżej wskazanych odrzucić w całości. Zarzuty dotyczące naruszenia własności z powodu rezerwacji terenu pod budowę drogi będą możliwe do rozpatrzenia po opracowaniu projektu budowlanego drogi. Postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 2002 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. K.G. zaskarżył uchwałę Rady Gminy nr IX/40/03 z dnia 30 października 2003 r. odrzucająca w całości protesty i zarzuty wskazanych w uchwale osób. Powyższa uchwała nie dotyczy jednak skarżącego, bowiem z niewiadomych względów Rada Gminy nie rozpatrzyła jego środka kwestionującego projekt zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aczkolwiek miała taki obowiązek, nawet jeśli środek ten uznała za nie za protest nie zasługujący na uwzględnienie (art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W związku z bezczynnością organu gminy skarżącemu służą jednak odrębne środki prawne. Wobec powyższego skarżący nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę Rady Gminy. W tych warunkach skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.