II OSK 287/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.), Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Izabella Kulig-Maciszewska, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1165/03 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. L. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z ustawowym podatkiem od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2004 r. (sygn.7/IV SA 1165/03 ), po rozpoznaniu sprawy A. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę - oddalił skargę, W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił przebieg postępowania w sprawie i wyjaśnił, że po wyroku NSA z dnia 24 maja 2002 r. (sygn. IV SA 1951/00) Prezydent Miasta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie zakończone własną decyzją nr [...] z dnia [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę zakładu szklarskiego - I etap, o cześć usługową i mieszkalną - w poziomie 1 piętra, w [...] przy ul. [...]. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...], stwierdził, że decyzja nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu i odmówił jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Rozbudowa zakładu szklarskiego nie narusza interesów prawnych właścicieli sąsiedniej nieruchomości nr [...].Ochrona ich interesów nie może pozbawiać inwestora możliwości zabudowy własnej działki. Inwestor wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, uzgodnienia i opinie a przyjęte w projekcie rozwiązania nie naruszają przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A. K. wniósł odwołanie, podnosząc ze decyzja jest stronnicza, uniemożliwia racjonalną zabudowę jego działki, obecny budynek nie jest rozbudową bo stary warsztat został rozebrany, wybudowano więcej niż pozwalała decyzja z dnia [...]. Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje I instancji. Wyjaśnił, że postępowanie zostało wznowione zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku NSA, ewentualne zastrzeżenia co do zgodności realizacji inwestycji z wydanym pozwoleniem mogą być rozstrzygane przez organy nadzoru budowlanego a wydana decyzja otwiera drogę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym. W skardze do sądu A. K. ponowił wcześniejsze argumenty odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną. Wyjaśnił, że w odwołaniu było więcej zarzutów i okoliczności niż we wniosku o wznowienie postępowania, ale było one ogólnikowe i nie poparte konkretnymi dowodami. Także w skardze brak zarzutów, które poddawałyby w wątpliwość postępowanie wznowieniowe. Większość zarzutów i stwierdzeń nie może być rozpatrzona w tym postępowaniu bo przekraczają przedmiot postępowania lub z uwagi na ogólny charakter i ocenny charakter nie mogą stanowić odniesienia do innych przesłanek określonych w art. 145 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i decyzja I instancji prawa nie naruszały. Sam fakt niebrania udziału w postępowaniu nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Pełnomocnik A. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 32 ust. l i art. 35 ust. l i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, że wskazane decyzje nie naruszają prawa w sytuacji gdy zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszaniem wskazanych przepisów, polegającym na wydaniu pozytywnej decyzji mimo braku opinii inspektora sanitarnego co do możliwości rozbudowy zakładu szklarskiego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że jedną z przyczyn uznania za prawidłową decyzji zezwalającej na rozbudowę zakładu szklarskiego było przedstawienie przez inwestora, wraz z projektem budowlanym, pozytywnej opinii Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] (postanowienie z dnia 16 maja 1996 r., [...]). Postanowienie to było zaskarżone przez H. K. najpierw w drodze odwołania a następnie skargi do sądu administracyjnego. NSA wyrokiem z dnia 23 października 1997 r.(II SA/Lu 1351/96)uchylił postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, stwierdzając że postępowanie związane z wydaniem tych postanowień było przeprowadzone wadliwie. Przytoczona zatem jako podstawa decyzji pozytywna opinia Inspektora Sanitarnego przestała istnieć i nie mogła być skutecznie powołana jako załącznik do złożonego w dniu 29 grudnia 1999 r. wniosku o pozwolenie na rozbudowę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za słuszny. Zaskarżona decyzja i decyzja I instancji zostały uznane za zgodne z prawem. Podstawą uznania zasadności decyzji o odmowie uchylenia - we wznowionym postępowaniu - decyzji nr [...] z dnia [...] było to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść tylko decyzja odpowiadająca co do istoty decyzji dotychczasowej. Podstawą takiej oceny było m.in. stwierdzenie że wskazana decyzja spełniała wszelkie wymogi prawem wymagane. O uznaniu zgodności z prawem przedmiotowej decyzji m.in. zadecydowało to, że inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, uzgodnienia i opinie. Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynikać jednak może, że jedyną, złożoną przez inwestora, pozytywną opinią Państwowego Inspektora Sanitarnego jest opinia z dnia [...], [...]. Od opinii tej wniesiono odwołanie a postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 1997 r. (II SA/Lu 1351/96). Przedłożenie zatem opinii z dnia 16 maja 1996 r. przy wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę warsztatu w 1999 r. wymagało zbadania w postępowaniu wznowieniowym, czy w istocie inwestor dochował warunków wynikających ze wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydania decyzji Dz.U. Nr 89,poz. 414 ze zm., obecnie Dz.U. z 2003 r., Nr 207,poz.2016 ze zm.). Wskazany przepis art. 32 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego stanowią że pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim" ...uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.." Z kolei przepis art. 35 ust.l pkt 2 Prawa budowlanego nakłada na właściwy organ , przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązek sprawdzenia "... posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń;". W świetle powołanego wyżej wyroku NSA z dnia 23 października 1997 r. kwestia, czy inwestor w istocie przedłożył w dniu 29 12 1999 r. przy wniosku o wydanie pozwolenia na rozbudowę zakładu szklarskiego tylko wskazaną opinię i czy - w tej sytuacji - dopełnił wymogów niezbędnych dla uznania prawidłowości pozwolenia wymagała zbadania. W tej sytuacji zaskarżony wyrok, uznający, bez odniesienia do powyższej kwestii, zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, naruszał przepisy wskazane w skardze kasacyjnej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm. ) , należało orzec jak w sentencji.