II OSK 23/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Maria Czapska – Górnikiewicz (spr. ), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1624/03 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki rozpoczętej rozbudowy budynku gospodarczego 1) uchyla zaskarżony wyrok; 2) uchyla zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...]marca 2003 r. wydaną przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego; 3) zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz W. P. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 440,00 zł (czterysta czterdzieści złotych), w tym kwotę 430,00 (czterysta trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; II OSK 23 / 05 U Z A S A D N I E N I E. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2002 r. nakazującą G. i W. P. na mocy art. 48 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę rozpoczętej rozbudowy budynku gospodarczego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że bezsporny jest fakt rozpoczęcia realizacji przez skarżącego w 2001 r. budowy budynku gospodarczego, który miał stanowić łącznik pomiędzy istniejącymi już budynkami gospodarczymi bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższe ustalenia wynikają zarówno z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 30.08.2002 r., a podpisanego i niekwestionowanego przez inwestora, jak i z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 28. 09. 2004 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W. P. oświadczył, iż rozbudował tzw. łącznik bez pozwolenia na budowę, a stawiał go w 2001 r., przy czym określił go "murkiem akustyczno-oporowym" służącym ochronie, ale sięgającym od jednego budynku do drugiego i posiadającym zarówno otwory okienne, jak i wjazd. W ocenie Sądu I instancji rozstrzygnięcie organu znajduje swe uzasadnienie w przepisie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a to skutkuje oddaleniem wniesionej skargi na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Skargę kasacyjną wniósł W. P. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: - nieważność postępowania przez pozbawienie skarżącego obrony swych praw w wyniku połączenia przedmiotowej sprawy z innymi sprawami bez uprzedzenia skarżącego i uniemożliwienia obrony, co doprowadziło do niezrozumienia istoty sprawy i licznych przekłamań ( art. 183 ustawy ppsa), - naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 29, art. 48 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że na budowę muru wewnętrznego potrzebne jest zezwolenie, a w związku z brakiem takiego zezwolenia obligatoryjne jest orzeczenie rozbiórki, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie istoty sprawy i błędne przyjęcie, iż budowę rozpoczęto w 2001 r., a nie w 1994 r. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. II OSK 23 / 05 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W okolicznościach rozpoznawanej sprawy uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) stanowi, iż właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Dopuszczalna jest więc sytuacja rozbiórki części obiektu i to obiektu będącego w budowie. W przypadku objęcia nakazem rozbiórki części obiektu konieczne jest dokonanie dokładnego opisu tej części. Brak takiego opisu stanowi o naruszeniu dyspozycji przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Należy zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonania w postępowaniu egzekucyjnym. Będąca przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja nie czyni zadość temu wymogowi. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września 2002 r., w której "po rozpatrzeniu sprawy samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego: nakazano G. i W. P. na mocy art. 48 ustawy Prawo budowlane "rozbiórkę (demontaż) przedmiotowej rozbudowy budynku gospodarczego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Tak zredagowany nakaz może budzić uzasadnione wątpliwości co do zakresu jego realizacji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż obiekt określany przez stronę skarżącą jako "murek..." stanowi rozpoczęcie realizacji inwestycji będącej łącznikiem pomiędzy istniejącymi już budynkami gospodarczymi. Jak przyznał sam skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej realizację tego "murku" rozpoczął w 2001 r. i taki też stan faktyczny przyjął Sąd I instancji. Tenże "murek" znajduje się jednak na fundamencie, który zdaniem strony skarżącej został zrealizowany w 1994 r. Tak więc przy istnieniu dwu budynków gospodarczych, "fundamentu" oraz "murku" istotnym jest sprecyzowanie tej części obiektu, którą zostaje objęty nakaz rozbiórki. Z przytoczonych wyżej względów należało dojść do wniosku, że skarga kasacyjna oparta jest na uzasadnionej podstawie, gdyż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 48 ustawy Prawo budowlane, ponieważ została nim oddalona skarga na decyzję wydaną z naruszeniem dyspozycji tegoż przepisu. Nie jest natomiast trafny zarzut skargi kasacyjnej oparty na przepisie art. 183 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie nie można uznać, że skarżący był pozbawiony możliwości działania, przez to, że jak określił nastąpiło połączenie przedmiotowej sprawy z innymi bez uprzedzenia skarżącego i uniemożliwienia jemu obrony, a co w efekcie doprowadziło do niezrozumienia istoty sprawy. Stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło połączenie spraw do wspólnego rozpoznania, a jedynie w jednym dniu nastąpiło rozpoznanie kilku skarg wniesionych przez skarżącego na kilka decyzji i to spraw mających odrębne sygnatury akt sądowych. Skarżący uczestnicząc osobiście w rozprawie przed Sądem I instancji wniósł o rozpoznanie przedmiotowej sprawy, co do której Sąd dopatrzył się nieprawidłowości w zawiadomieniu skarżącego o terminie rozprawy. Osobisty udział skarżącego w rozprawie oraz zgłoszony przez niego wyraźny nie budzący wątpliwości co do swej treści wniosek o rozpoznanie sprawy czyni bezzasadnym zarzut oparty na art. 183 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania ze skargi kasacyjnej, które obejmują koszty zastępstwa procesowego skarżącego reprezentowanego przez adwokata, Sąd orzekł na mocy art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28. 09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).