II FSK 401/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Renaty i Andrzeja M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 września 2004 r. 1/III SA 2298/03 w sprawie ze skargi Renaty i Andrzeja M. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 31 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy objęcia restrukturyzacją niektórych należności publicznoprawnych - oddala skargę kasacyjną; (...). Wyrokiem z 29 września 2004 r. 1/III SA 2298/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Renaty i Andrzeja M. na decyzję Izby Skarbowej w O. z 31 lipca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy objęcia restrukturyzacją niektórych należności publicznoprawnych. Z uzasadnienia wyroku wynikało, że zaskarżoną decyzją Izba, po rozpatrzeniu odwołania podatników, utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 14 maja 2003 r., (...), odmawiającą objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym ich zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące I, II, IV, V, VIII, IX, XI 1994 r. oraz I, IV-XI 1995 r. w łącznej kwocie 221.404,70 zł i w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. i 1995 r. w łącznej kwocie 768.506,95 zł. Skarżący, Andrzej M. zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 17 maja 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "F.". Przedmiot działalności określono jako sprzedaż detaliczną i hurtową artykułów przemysłowych, pośrednictwo handlowe, skup i sprzedaż złomu stalowego, transport ciężarowy. Działalność została rozpoczęta w dniu 27 kwietnia 2001 r., a zgłoszona do Urzędu Skarbowego w O. w dniu 2 października 2001 r. Skarżąca Renata M. zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28 września 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą pn. "R.", określoną jako udzielanie korepetycji; od 27 listopada 2002 r. określenie przedmiotu zostało rozszerzone na handel hurtowy wyrobami hutniczymi i armatury przemysłowej. Działalność została rozpoczęta w dniu 1 października 2001 r., a zgłoszona do Urzędu Skarbowego w O. w dniu 2 października 2001 r. Na potwierdzenie prowadzenia działalności gospodarczej w 2001 r. i 2002 r. oraz osiągania z tego tytułu przychodów, niewskazanych w stanie faktycznym na dzień 14 listopada 2002 r. w deklaracjach VAT-7 lub zeznaniu rocznym za 2001 r., Skarżący przedstawili dokumenty, z których wynikało, że w 2001 r. Andrzej M. dokonał zakupu towaru w postaci 6 sztuk książek o wartości 185,90 zł i osiągnął z tytułu jego sprzedaży przychód w miesiącu lipcu 2001 r., tj. przed zgłoszeniem działalności w Urzędzie, w kwocie 63 zł /2 książki/ oraz w miesiącu grudniu 2001 r. w kwocie 117 zł /3 książki/. W 2002 r. Skarżący wykonał jedną usługę pośrednictwa handlowego o wartości 500 zł, wykazując w ewidencji przychodów osiągnięcie przychodu z tego tytułu w miesiącu grudniu 2002 r. W 2001 r. Skarżąca Renata M. nie osiągnęła przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. W 2002 r. uzyskała przychód w miesiącach listopadzie i grudniu w kwocie odpowiednio 900 i 540 zł. Składając wniosek o restrukturyzację Skarżący wskazali na złą sytuację finansową; cały ich majątek został zajęty na poczet zobowiązań wobec Urzędu. Nie mają zdolności kredytowej, nie mogą też być partnerami dla dostawców towarów i usług będących przedmiotem obrotu handlowego, gdyż nie mogą tych zobowiązań niczym zabezpieczyć. Wszelkie przychody osiągnięte z działalności gospodarczej wraz z wykazanymi środkami byłyby natomiast natychmiast zajęte i wyegzekwowane przez komornika. Egzekucja toczy się również z otrzymywanych przez nich wynagrodzeń, rodzina utrzymuje się z alimentów w wysokości 2.400 zł jakie płaci Skarżący Andrzej M. oraz z kwot pozostałych po egzekucji w sumie ok. 1.000 złotych. Według wnioskodawców restrukturyzacja zaległości byłaby szansą na rozwinięcie na dużą skalę działalności handlowej wyrobami hutniczymi, którą to działalność prowadzili już w przeszłości z bardzo dobrym skutkiem, tym bardziej, że utrzymane zostały wszelkie kontakty z dostawcami. Planują rozszerzenie działalności o skup i przetwórstwo złomu oraz recykling pojazdów samochodowych. Wzrost osiąganych przychodów pozwoli na utworzenie nowych miejsc pracy. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu w 2001 r. Andrzej M. nie wykazał przychodów z działalności gospodarczej. W złożonych w Urzędzie deklaracjach dla podatku od towarów i usług za okres od X 2001 r. do XI 2002 r. nie wykazał sprzedaży ani zakupów. Sprzedaż opodatkowana stawką 22 procent o wartości netto 500 zł wykazał w deklaracji VAT-7 za grudzień 2002 r., a przychód z tego tytułu ujawnił w zeznaniu o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za 2002 r. PIT-28. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej, których przedsiębiorstwa tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Organ odwoławczy odrzucił argumenty Skarżących, iż tracą zdolność do konkurowania na rynku w zakresie prowadzonej faktycznie działalności gospodarczej. Wskazał, że brak przychodów z tytułu udzielania korepetycji w 2001 r. nie jest konsekwencją posiadania przez Skarżącą zaległości podatkowych i prowadzonej w związku z nimi egzekucji, ponieważ do prowadzenia działalności w ww. zakresie nie są potrzebne duże nakłady, które zmuszałyby Skarżącą np. do zaciągania kredytów bankowych. Organ drugiej instancji stwierdził również, że Skarżąca nie wskazała okoliczności, które mogłyby wpłynąć na utratę przez nią zdolności do konkurowania na rynku jako korepetytora, nie określiła również w jaki sposób restrukturyzacja zaległości podatkowych mogłaby wpłynąć na rozwój działalności w tym zakresie. We wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego wskazała jedynie, że pragnie rozwinąć na dużą skalę działalność handlową wyrobami hutniczymi, którą rozpoczęła z dniem 27 listopada 2002 r. Organ orzekający zauważył, że pomoc przeznaczona na restrukturyzacją zaległości przedsiębiorców powinna być udzielona w celu przywrócenia długookresowej zdolności konkurowania na rynku, a nie na rozszerzeniu zakresu już istniejącej działalności gospodarczej. Izba Skarbowa odnosząc się do działalności prowadzonej przez Andrzeja M. stwierdziła, że brak jest dowodów na to, że Skarżący podjął jakiekolwiek kroki w celu podjęcia działalności w zakresie wynikającym z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Odmówiła uznania, że Skarżący traci zdolność do konkurowania na rynku, skoro w ogóle działalności gospodarczej w pierwszym zakresie nie podjął, zakładając z góry, że organ egzekucyjny będzie utrudniał podjęcie czynności zmierzających do jej rozwoju. Organ odwoławczy podkreślił, że katalog okoliczności wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. jest katalogiem otwartym, wskazującym okoliczności, które w szczególności mogą cechować przedsiębiorcę ubiegającego się o restrukturyzację. Natomiast organ restrukturyzacyjny rozpatrujący sprawę konkretnego przedsiębiorcy odnosi je do warunków konkretnej sprawy, uwzględniając rodzaj i charakter prowadzonej przez niego działalności. Izba Skarbowa stwierdziła w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że Skarżących nie można uznać za przedsiębiorców, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Izba Skarbowa przychyliła się do stanowiska organu I instancji, iż podnoszony przez Skarżących fakt braku możliwości uzyskania bankowych kredytów na zakup surowców i maszyn oraz uzyskania poręczeń lub gwarancji, spowodowany istniejącymi zobowiązaniami wobec Urzędu Skarbowego w O. nie stanowi sam w sobie przesłanki do objęcia postępowaniem restrukturyzacyjnym wskazanych zaległości, ponieważ pomimo tego faktu Skarżący dotychczas prowadzili i nadal prowadzą działalność gospodarczą z powodzeniem. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez niezgodne ze stanem faktycznym nieuznanie za przedsiębiorcę Skarżących i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazali, że są małymi przedsiębiorcami w regionie objętym strukturalnym bezrobociem i wskutek prowadzonej egzekucji nie mają możliwości utrzymania się na rynku i rozwoju działalności, nie mają również szans na otrzymanie kredytów lub pożyczek na rozwój działalności. Także z powodu prowadzonej egzekucji od 2003 r. firmy Skarżących tracą zdolność utrzymania się na rynku w powiecie olsztyńskim, ponieważ z braku środków na działalność gospodarczą, nie mogą w nią inwestować. Zdaniem Skarżących również stwierdzenie braku konieczności ponoszenia dużych nakładów na potrzeby udzielania lekcji na godziny nie przemawiało za odmową restrukturyzacji. Nakłady potrzebne na prowadzenie działalności są wystarczająco duże i bez kredytów lub pomocy państwa nie mogą rozwinąć i utrzymać się na rynku. Zrestrukturyzowanie długów stanowi jedyną szansę na utrzymanie i rozwój ich dwóch przedsiębiorstw. Bez inwestycji w rodzinne firmy zmuszeni będą zlikwidować działalność. Nie godzą się także ze stanowiskiem Izby Skarbowej, że działalność ich prowadzona jest z powodzeniem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i potrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie była zasadna. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący zgodnie z wymogami art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej; dokonano jego szczegółowej analizy i oceny, mieszczącej się w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji Podatkowej. Badając w takim zakresie decyzję będącą przedmiotem skargi, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa kwalifikującego decyzję do wycofania z obrotu prawnego. Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia stanowiska Skarżących dotyczącego naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./, zgodnie z którym restrukturyzacją objęci są przedsiębiorcy, znajdujący się w trudnej sytuacji ekonomicznej, których przedsiębiorstwa tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. W ocenie Sądu przy rozstrzyganiu sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie wskazane przez Skarżących okoliczności faktyczne, przemawiające ich zdaniem za objęciem postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległości podatkowych, a ocena tych okoliczności nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Organy orzekające prawidłowo odniosły wskazane okoliczności do warunków konkretnej sprawy, uwzględniając rodzaj i charakter prowadzonej przez skarżących działalności. Celem restrukturyzacji jest uzdrowienie sytuacji przedsiębiorcy, poprzez jego oddłużenie. Zdaniem Sądu nie jest zasadne objęcie restrukturyzacją zaległości podatkowych przedsiębiorców, którzy prowadzą niewielką działalność polegającą na korepetycjach, czy też handlu książkami i pośrednictwie handlowym o nieznacznych obrotach. Z akt sprawy wynikało, że charakter i rozmiar prowadzonej przez Skarżących działalności w latach 2002-2003 świadczy o tym, że była to działalność sporadyczna, nie stanowiąca źródła utrzymania. Także podnoszona w skardze okoliczność zasilenia szeregu bezrobotnych, czy też likwidacji działalności w sytuacji odmowy objęcia restrukturyzacją nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, ponieważ głównym źródłem utrzymania Skarżących jest wynagrodzenie ze stosunku pracy. Zgodnie z przepisami rozdz. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, pomoc przeznaczona na restrukturyzację zaległości przedsiębiorców może być udzielona wyłącznie przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej w celu przywrócenia długookresowej zdolności konkurowania na rynku, a nie na rozszerzenie zakresu istniejącej działalności gospodarczej lub wznowienie zlikwidowanych działalności, prowadzonych w latach poprzednich. W skardze kasacyjnej od opisanego wyroku Renata i Andrzej M. wnieśli o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucili: - art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez błędną jego interpretację jakoby zakazującą restrukturyzacji zaległości przedsiębiorców z uwagi na rodzaj, rozmiar i obroty prowadzonej działalności, a także poprzez nieuwzględnienie intencji ustawodawcy wyrażonej w wyjaśnieniach Ministra Finansów i uzasadnieniu do ustawy restrukturyzacyjnej, - art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców poprzez jego niezastosowanie wobec Skarżących pomimo spełnienia przez nich przesłanek przemawiających za restrukturyzacją ich zaległości i uzasadniających udzielenie im pomocy publicznej, - art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, co następuje: Stanowisko Sądu wyrażone na str. 6 wyroku jakoby objęcie restrukturyzacją zaległości przedsiębiorcy - zależało od rodzaju, rozmiaru i charakteru prowadzonej działalności gospodarczej nie ma umocowania w ustawie restrukturyzacyjnej - w szczególności takiego zakazu brak w art. 1 ust. 2 tej ustawy. Nie można odmówić restrukturyzacji przedsiębiorcy wyłącznie z tego powodu, że jego działalność jest niewielka lub sporadyczna. Zarzut "sporadyczności" działalności nie ma w ogóle umocowania w ustawie restrukturyzacyjnej. Ustawa nie precyzuje także, że restrukturyzowana działalność gospodarcza powinna być głównym źródłem utrzymania przedsiębiorcy, co Sąd uznał za kolejną przesłankę pozwalającą na skorzystanie z dobrodziejstwa ustawy restrukturyzacyjnej. Wbrew ocenie Sądu, o czym mowa na str. 6 wyroku, ustawa restrukturyzacyjna dotyczy przedsiębiorców niezależnie od rodzaju branży czy rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej. Z uzasadnienia do ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców wynika, że jej celem było stworzenie warunków zadłużonym i osłabionym przedsiębiorcom /takim jak Skarżący/ do odzyskania aktywności gospodarczej. Przy czym ustawodawca objął restrukturyzacją jak najszerszy krąg przedsiębiorców - nawet następców prawnych - co wynika z zapisu art. 2 pkt 1 ustawy oraz pisma Ministra Finansów stanowiącego komentarz do ustawy restrukturyzacyjnej /w załączeniu/ - aby także i oni skorzystali z jej dobrodziejstwa. Oboje Skarżący, zarówno przed, jak i na dzień wejścia w życie ustawy byli przedsiębiorcami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, gdyż: - prowadzili działalność gospodarczą /handel i pośrednictwo handlowe oraz udzielanie lekcji na godziny/, - utracili zdolność do konkurowania na rynku w zakresie swej głównej działalności - handlu stalą, - nie mieli możliwości uzyskania w banku żadnego kredytu, poręczeń czy gwarancji wobec zalegania w podatkach, a więc nie mieli zdolności kredytowej, - byli zadłużeni z tytułu działalności gospodarczej /zaległości znane z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku VAT - zgodnie z ustawą na dzień 30 czerwca 2003 r./. Niezależnie od powyższego, wbrew stanowisku Sądu, Skarżący nie występowali o restrukturyzację w celu rozszerzenia zlikwidowanej działalności lecz zgodnie z intencją ustawodawcy - aby odzyskać na rynku zdolność funkcjonowania i konkurowania. Bez oddłużenia Skarżący nie mogą doprowadzić do finału wielu transakcji, pomimo iż posiadają liczne kontakty handlowe /poprzednią działalność prowadzili z sukcesem lecz potrzebują oddłużenia/, gdyż ich dług /wciąż narastający o odsetki/ wobec Skarbu Państwa powoduje, że wszystko co wypracują - organ egzekucyjny zabiera na spłatę ich zaległości podatkowych. Odmowa wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego w konsekwencji prowadzi do nierównego traktowania podmiotów wbrew zapisowi z art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, że restrukturyzacji nie podlegają takie jak Skarżący podmioty, co nastąpiło wskutek interpretacji rozszerzającej przepisów - niezgodnej z brzmieniem ustawy i z intencją ustawodawcy. Odpowiadając na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: Skarga kasacyjna Renaty i Andrzeja M. nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ można ją oprzeć wyłącznie na dwu podstawach: - naruszeniu /przez wsa/ prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/, - naruszenie /przez wsa/ przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Art. 176 ustawy wymaga aby, poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych, skarga kasacyjna zawierała ich uzasadnienie. Zarzucając naruszenie prawa materialnego, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, autor skargi winien zatem wskazać na czym polegała błędna wykładnia zastosowanego przez Sąd, przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, przepisu prawa materialnego i jaka - jego zdaniem - powinna być wykładnia prawidłowa. Skarga kasacyjna Renaty i Andrzeja M. dalece tym wymaganiom nie odpowiadała. W istocie została poświęcona polemice z oceną stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organy podatkowe i uznaną przez WSA za mieszczącą się w granicach zakreślonych przepisami o postępowaniu podatkowym. W odniesieniu do tej oceny skarżący nie sformułowali zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu... Stan faktyczny, do którego zastosowane zostały przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./, wskazany już wyżej, przedstawiał się następująco: - Andrzej M. działalność gospodarczą zgłosił do ewidencji takiej działalności 17 maja 2001 r. W ramach jej prowadzenia w 2001 r. zakupił 6 książek za 185 zł, w lipcu 2001 r. sprzedał 2 książki za 63 zł, w grudniu tego roku 3 książki za 117 zł. W grudniu 2002 r., czyli po wejściu w życie ustawy "restrukturyzacyjnej" wykazał usługę pośrednictwa handlowego o wartości 500 zł; w 2003 r. zadeklarował przychody za analogiczne usługi w kwotach 300 zł i 250 zł; - Renata M. rejestracji działalności gospodarczej dokonała 28 września 2001 r. przychody zadeklarowała dopiero w listopadzie i grudniu 2002 r. - za udzielanie korepetycji - odpowiednio 900 zł i 540 zł. Żadne ze skarżących w ramach zarejestrowanych jw. działalności nie deklarowało podjęcia jakichkolwiek czynności związanych z handlem stalą, o czym mowa w skardze kasacyjnej. Art. 1 ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. stanowił, że: "Restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą /podk. Sądu/ zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji". Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy przedsiębiorca w rozumieniu art. 1 ust. 2 to przedsiębiorca określony w art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej /Dz.U. nr 101 poz. 1178 ze zm./. Nie mogło zatem być przedmiotem wątpliwości co do tego, kto jest przedsiębiorcą w ogóle. Przedmiotem oceny organów restrukturyzacyjnych było czy konkretny przedsiębiorca był objęty restrukturyzacją na podstawie zacytowanego art. 1 ust. 2 ustawy. Zarzutu niewłaściwego dokonania tej oceny jw. w skardze kasacyjnej nie podniesiono. Dokonując oceny, uznanej przez WSA za prawidłową, organy restrukturyzacyjne kierowały się słusznym przeświadczeniem, że umorzenie jakichkolwiek zobowiązań publicznoprawnych każdego "przedsiębiorcy" nie było autonomicznym celem restrukturyzacji, a tylko środkiem do normatywnie założonego celu, a mianowicie przywrócenia działającemu na rynku przedsiębiorcy /podk. Sądu/ zdolności do konkurowania na tym rynku. Sądząc po treści uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor był tego w pełni świadomy. W związku z powyższym umorzenie w trybie restrukturyzacyjnym zaległości podatkowych z lat 1994-1995 przedsiębiorcy, który na rynku jw. zaczął występować w latach 2001 - Andrzej M. i 2002 - Renata M., a więc zaległości nie powstających w związku z "byciem" przedsiębiorcą w momencie złożenia wniosku o restrukturyzację sprzeciwiałoby się celom ustawy. Jak wynikało z przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, akt administracyjnych sprawy, na podstawie których - po myśli art. 133 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny, w złożonym wniosku o restrukturyzację żadne ze skarżących nie wiązało żądania umorzenia zaległości z faktem prowadzenia - w momencie złożenia wniosku - działalności gospodarczej, w toku której zadłużenia powstały; siłą rzeczy nie wskazali na formę prawną tej działalności. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców /Dz.U. nr 141 poz. 1177 ze zm./, niezależnie od tego, że art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu (...) nie przewiduje jako podstawy kasacyjnej naruszenia przez sąd prawa materialnego przez jego niezastosowanie, nie został przez autora skargi uzasadniony w ogóle. Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.