II SA/Ka 2505/03

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Małgorzata Korycińska Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: referent stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 roku, sprawy ze skargi W. P. na uchwałę Rady Miejskiej w M. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę Rada Miasta M. podjęła w dniu [...] uchwałę w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy [...] w M. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] do[...] . W dniu [...] do Zarządu Miasta wpłynęło pismo W. P. oznaczone jako zarzut i protest. Zarzut ten dotyczył projektowanych w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego dróg oraz przeznaczenia działek będących własnością innych osób, a znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie jego działki, pod zabudowę mieszkaniową. Zaskarżoną uchwałą z dnia[...], Rada Miasta M. uwzględniła zarzut skarżącego w części dotyczącej przebiegu planowanego układu komunikacyjnego i odrzuciła zarzut skarżącego dotyczący zmiany przeznaczenia działek sąsiednich na działki budowlane. Jako podstawę materialnoprawną przytoczono art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), a w jej uzasadnieniu wskazano, że zmiana przeznaczenia działek sąsiednich nie wpłynie w żaden sposób na możliwość dalszego prowadzenia działalności rolniczej przez skarżącego, a ponadto, że jest zgodna z oczekiwaniami właścicieli tych działek. Uchwała ta została zaskarżona przez skarżącego w ustawowym terminie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. Wskazał, że jako właściciel gospodarstwa rolnego, które stanowi wyłączne źródło jego utrzymania, nie będzie mógł prowadzić tego gospodarstwa w sposób dotychczasowy w przypadku wprowadzenia projektowanych zmian w planie zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził, iż w przypadku zabudowy sąsiednich działek naruszony zostanie jego interes prawny, albowiem uniemożliwi mu pełną ochronę roślin uprawnych. Ochrona ta z kolei unormowana jest w przepisach ustawy z dnia 12 lipca 1995 roku o ochronie roślin uprawnych. Dalej wskazał, że przyszli użytkownicy domów mieszkalnych, które powstaną w bezpośrednim sąsiedztwie jego gospodarstwa mogą mieć pretensje i składać skargi na prowadzoną działalność rolniczą z uwagi na uciążliwości spowodowane stosowaniem tak środków ochrony roślin, jak i nawozów naturalnych. Dodatkowo wskazał w skardze, czego wcześniej nie uczynił w zarzucie, że nie zgadza się także, aby część działki stanowiącej jego własność i wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Równolegle z wniesieniem skargi przez skarżącego, pismem z dnia [...], Kółko Rolnicze w M. poparło skargę skarżącego, jako swojego członka. Poza poparciem argumentów skargi, stwierdzono w tym piśmie, że zaskarżona uchwała narusza prawa i interesy zawodowe, materialne i socjalne skarżącego. Wskazano ponadto na sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy [...] w M. z naruszeniem przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 1983 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o społeczno-zawodowych organizacjach rolników, a to z uwagi na okoliczność, że projekt ten nie był konsultowany z tymi organizacjami. Na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] Zarząd Kółka Rolniczego wniósł o potraktowanie pisma z dnia [...] jako oddzielnej skargi. W tym stanie rzeczy zarządzeniem z dnia 6 stycznia 2004 roku połączono sprawę ze skargi W. P. i sprawę ze skargi Kółka Rolniczego w M. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargi Przewodniczący Rady Miasta M., działając w imieniu tej Rady, wniósł o ich odrzucenie. Wskazał, że zaskarżona uchwała podjęta został z zachowaniem przepisów proceduralnych i materialnych. Podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, a ponadto powołał się na przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zgodnie z którym tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania. Stwierdził dodatkowo, że w przedmiotowym projekcie planu zagospodarowania nie ustalono zasad tymczasowego zagospodarowania terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę Sąd badał, czy zaskarżona uchwała wydana została zgodnie z obowiązującymi w dacie jej uchwalenia przepisami prawa. Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów wówczas obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Badając zgodność zaskarżonej uchwały z tymi przepisami Sąd nie dopatrzył się naruszenia jej przepisów, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności tej uchwały. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa formalnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W istocie bowiem zarzut skarżącego sprowadzał się do braku jego zgody na zmianę przeznaczenia terenów rolnych sąsiadujących z jego nieruchomością pod zabudowę mieszkaniową. Zmiana taka stanowić miała naruszenie jego interesu prawnego. Analizując treść i granice tego zarzutu należałoby w pierwszej kolejności rozważyć, czy tak sformułowany zarzut w istocie stanowi o naruszeniu interesu prawnego, czy też tylko o naruszeniu interesu faktycznego. W tym drugim przypadku mielibyśmy bowiem do czynienia z protestem, o jakim mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Do złożenia zarzutu legitymowany był bowiem tylko ten, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdyby przyjąć, że stanowisko skarżącego było protestem, wtedy musiałoby dojść do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej w myśl przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przytoczona jednak przez skarżącego argumentacja, w szczególności w zakresie oddziaływania prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego i jego wpływu na tereny sąsiednie, pozwala w ocenie Sądu przyjąć, że zmiana zagospodarowania działek sąsiednich może naruszać także interes prawny skarżącego, zaś uprawnienie do jego ochrony w takim przypadku wynikał z art. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sama jednak możliwość, czy też przypuszczenie, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego, przewidujący zmianę przeznaczenia terenów rolnych pod budownictwo mieszkaniowe, utrudni lub też uniemożliwi prowadzenie przez skarżącego gospodarstwa rolnego w dotychczasowym rozmiarze, nie może stanowić o niezgodności zaskarżonej uchwały z przepisami prawa. Słusznie bowiem zauważa organ uchwałodawczy, że projektowana zmiana planu pozostaje bez wpływu na możliwość dalszego wykorzystania terenów należących do skarżącego w dotychczasowy sposób. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że treść projektowanych zmian leży w granicach zgodnego z przepisami prawa władztwa planistycznego gminy, a ponadto, że nie narusza interesu prawnego skarżącego w sposób mogący mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Odnośnie skargi Kółka Rolniczego w M. Sąd wydał odrębne postanowienie, na mocy którego skarga ta została odrzucona. Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił skargi, a zatem podlegała ona oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).