II SA/Gd 716/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lutego 2002r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. 3 II SA/Gd 716/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 15 lutego 2002r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania U. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 6 grudnia 2000r. Nr [...] o wymeldowaniu U. K. wraz z jej mężem Z. K. i dziećmi P. i K. K. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G., powołując się na przepis art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z wnioskiem o wymeldowanie U. i Z. K. z dziećmi wystąpili H. i B. K., wskazując, że wyprowadzili się oni dobrowolnie z przedmiotowego lokalu w dniu 15 października 2000r. W toku postępowania ustalono, iż Sąd Rejonowy w G. orzekł eksmisję małżonków K. z lokalu przy ul. [...] w G. Dostosowali się oni do wyroku eksmisyjnego i wyprowadzili się z tego lokalu. Dlatego też decyzją z dnia 6 grudnia 2000r. Prezydent Miasta [...] orzekł o ich wymeldowaniu. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Trafnie bowiem przyjęto, że zaistniały przesłanki ustawowe do wymeldowania małżonków K. z dziećmi z miejsca ich stałego pobytu, czyli że utracili oni uprawnienie do przebywania w tym mieszkaniu, co potwierdza wyrok eksmisyjny, oraz że opuścili mieszkanie zgodnie z nakazem wynikającym z tego wyroku. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego U. K., podnosząc że była przez wiele lat krzywdzona przez teściów, którzy domagali się jej wymeldowania. Skarżąca uważała, że wyroku Sądu należy dotrzymać i bała się, że jeśli się nie wyprowadzi to będzie musiała ponieść koszty egzekucyjne. Skarżąca i jej rodzina nie otrzymali żadnej pomocy ze strony władz miasta ani organów pomocy społecznej. Wymeldowanie dzieci będzie dla nich krzywdzące i pozbawi możliwości nauki. O ile skarżąca z dziećmi istotnie zerwali kontakty z teściami to jej mąż bywa w przedmiotowym lokalu i czasem nawet tam nocuje. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł ojej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 15 u.2 ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (D.U. 32/84 poz. 174 z późn. zmianami), zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Wspomnieć należy, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (sygn. akt K 20/01 publ. OTK-A 2002/3/), stwierdzającym sprzeczność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 9 u. 2 ustawy o ewidencji ludności, w części wymagającej przedstawienia przy zameldowaniu potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu ewentualna utrata tych uprawnień nie może być uznana za okoliczność istotną także dla wymeldowania na podstawie art. 15 u. 2 ustawy o ewidencji ludności. Zbyteczne jest zatem analizowanie prawidłowości poglądów organów administracji na kwestię uprawnień skarżącej i jej rodziny do przebywania w lokalu teściów. Okolicznością istotną pozostało natomiast to, czy skarżąca i jej rodzina faktycznie opuścili miejsce dotychczasowego stałego pobytu. Za bezsporny należy uznać fakt, że tak się stało. Skarżąca w skardze przyznała bowiem, że dostosowała się do wyroku nakazującego jej i mężowi eksmisję z mieszkania, w którym byli zameldowani. Było to zachowanie prawidłowe z punktu widzenia porządku prawnego i istotnie pozwoliło skarżącej uniknąć konieczności poniesienia kosztów postępowania egzekucyjnego. Ponieważ jednak zameldowanie ma charakter wyłącznie ewidencyjny i powinno odzwierciedlać stan faktyczny związany z zamieszkiwaniem w konkretnym lokalu, to prawidłowe było działanie organu administracji, który dokonał wymeldowania skarżącej i jej rodziny z lokalu przy ul. [...] w G. Nie ma znaczenia dla powyższej oceny to, czy mąż skarżącej bywa w poprzednim miejscu zamieszkania i jak pisze ona w skardze "odwiedza teściów" czy też nocuje tam po kilka dni. Zameldowanie na pobyt stały odzwierciedla bowiem, zgodnie z przepisami ustawy o ewidencji ludności miejsce stałego zamieszkania, a nie miejsce częstych nawet i długotrwałych odwiedzin. Na marginesie należy wskazać z cała mocą, że brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych by od faktu zameldowania uzależniać możliwość wykonywania przez obywateli polskich przysługującego im prawa do nauki lub opieki zdrowotnej. Ponieważ okolicznością, bezsporną było wyprowadzenie się skarżącej z lokalu bez wymeldowania, należało uznać, że została spełniona przesłanka wymeldowania z pobytu stałego wymieniona w art. 15 u. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zatem zgodna z prawem była decyzja organu I instancji orzekająca o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego przy ul. [...] w G. i organ II instancji zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. był obowiązany decyzje tę utrzymać w mocy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.