II OSK 266/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, Sędziowie NSA Henryk Ożóg /spr./, Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A. S. i E. S. oraz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2675/02 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargi kasacyjne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] w oparciu o art. 3 pkt 17, art. 48, art. 52, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U z 2000r. , Nr 106, poz. 1126 ze zm.); dalej Prawo budowlane nakazał R. W., zam. [...] dokonać rozbiórki następujących obiektów zlokalizowanych na działce nr 54/3, obręb [...]: garażu jednostanowiskowego dobudowanego do budynku gospodarczego i ganku dobudowanego do budynku mieszkalnego. Według poczynionych przez organ ustaleń, obiekty te zostały wybudowane bez uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W oparciu o oświadczenia A. W. i A. A. organ przyjął, że garaż i ganek zostały wybudowane w sierpniu 1997r. W złożonym od tej decyzji odwołaniu do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie R. W. powołując się na art. 49 Prawa budowlanego podniósł, że nakaz rozbiórki wydano we wrześniu 2002r., tj. po upływie 5 lat od zakończenia budowy, które nastąpiło w sierpniu 1997r. Wnosząc o pozytywne rozpatrzenie sprawy wskazał na trudną sytuację mieszkaniową i ekonomiczną swojej rodziny. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1pkt 1 kpa i art. 48, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji podzielając zawartą w niej argumentację. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że od czasu zakończenia budowy do czasu podjęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie upłynął wymagany przepisem art. 49 Prawa budowlanego termin pięciu lat, gdyż zakończenie budowy przedmiotowych budynków miało miejsce w sierpniu 1997r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ich budowy zostało zaś doręczone skarżącemu w dniu 10 czerwca 2002r. o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy. R. W. wniósł na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie zarzucając wydanie jej po upływie 5 lat od zakończenia budowy objętych nakazem rozbiórki obiektów. Przywołując treść art. 49 Prawa budowlanego podkreślił, że budowa obiektów została zakończona w sierpniu 1997r., a decyzja o rozbiórce została wydana we wrześniu 2002r. Ponadto, w uzasadnieniu skargi R. W. opisał okoliczności wybudowania przedmiotowych obiektów wskazując na ich walory użytkowe. Stwierdził również, że posiada zgodę sąsiadów, którzy nie wnoszą żadnych zastrzeżeń w stosunku do tych obiektów. Poza tym przybudówka i pomieszczenie gospodarcze są umieszczone na mapkach geodezyjnych. Wniósł o pozwolenie na zalegalizowanie wybudowanych obiektów. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. W pismach procesowych z dnia 1 marca 2004r. i 17 kwietnia 2004r. uczestnicy A. S., E. S. i występująca we własnym oraz ich imieniu E. B., wnieśli o oddalenie skargi. Stanowisko swe uzasadnili przede wszystkim tym, że wybudowana przez R. W. przybudówka zasłania dopływ światła dziennego do pomieszczenia kuchennego, który jest jedynym w mieszkaniu, do którego dociera naturalne światło Wyrokiem z dnia 21 października 2004r., sygn. akt SA/Sz 2675/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję i decyzje ją poprzedzającą oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Przeprowadzona przez Sąd analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście zgromadzonego w aktach materiału dowodowego doprowadziła do stwierdzenia, że zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie, bowiem organy nadzoru budowlanego naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Postawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowi art. 49 Prawa budowlanego. Organy obu instancji zgodnie przyjęły, że będące przedmiotem nakazu obiekty tj. garaż i ganek, zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę w sierpniu 2002r. ( powinno być: 1997r. – uwaga Sądu) Odpowiadając na zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu od decyzji, a związane z powołaniem się na upływ 5-letniego okresu od momentu zakończenia budowy w kontekście postanowień art. 49 ust.1 Prawa budowlanego, zarówno Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] jak i Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyraziły zgodne stanowisko, że wobec wszczęcia postępowania w dniu 10 czerwca 2002r., tj. przed upływem 5 lat od zakończenia budowy, art. 49 § 1 w tej sprawie nie ma zastosowania. Sad stwierdził, że dokonana przez organy nadzoru budowlanego interpretacja art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Zgodnie z art. 48 tej ustawy, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Stosownie do art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Jeżeli właściciel obiektu budowlanego nie uzyska pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w ust.1 przepis art. 48 stosuje się odpowiednio (art. 49 ust.2). Brzmienie art. 48 oraz art. 49 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie precyzuje stany faktyczne obligujące organ do wydania nakazu rozbiórki obiektów lub ich części zrealizowanych w ramach samowoli budowlanej, jak i okoliczności, w których nakazu takiego nie orzeka się. Ten ostatni przypadek odnosi się do obiektów, od zakończenia budowy których upłynęło 5 lat pod warunkiem, że ich istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i w stosunku do których właściciel uzyska pozwolenie na użytkowanie. Art. 49 ust. 1 związany jest poprzez wyraźne odesłanie, z art. 48 cytowanej ustawy. Skoro rozbiórkę orzeka się w drodze decyzji (art. 48), to upływ 5 lat, o którym mowa w art. 49 ust. 1, obejmuje okres od momentu zakończenia budowy do dnia w którym miałaby zostać orzeczona rozbiórka. Mając powyższe na uwadze, za nieuzasadnioną należało uznać zaprezentowaną przez organy nadzoru budowlanego wykładnię wskazanych przepisów ustawy Prawo budowlane wedle której, wszczęcie postępowania w sprawie przerywa bieg 5-letniego okresu, o którym mowa w art. 49 ust. 1 tej ustawy. Rekapitulując przedstawione rozważania należało stwierdzić, że wskutek niewłaściwej interpretacji art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organy nie zbadały zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i nie rozważyły możliwości uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie wybudowanych obiektów. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie przesadzając ostatecznego wyniku sprawy uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W skardze kasacyjnej od tego wyroku pełnomocnik Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie zarzucił, w oparciu o art. 174 pkt 1 cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 49 ust. 1 w związku z art. 48 ustawy Prawo budowlane, w jej brzmieniu według tekstu jednolitego: Dz. U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm., to jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ drugiej instancji i wniósł o: 1) jego uchylenie w całości, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący stwierdził, iż stanowisko Sądu wyrażone w sprawie jest niezasadne. W przypadku spraw dotyczących samowoli budowlanej obiektu budowlanego lub jego części, dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i ustaleniu stanu faktycznego, w tym ustaleniu daty zakończenia robot budowlanych, możliwe było - w rozważanym stanie prawnym- określenie właściwego trybu postępowania i wydanie rozstrzygnięcia. Zatem organ I instancji, wszczynając postępowanie nie mógł jednoznacznie określić w jakim trybie rozstrzygnie przedmiotową sprawę, a tym samym uwzględnić upływ (w toku postępowania) ustanowionego w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego pięcioletniego terminu do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wszczął postępowanie przed upływem określonego w przepisie art. 49 Prawa budowlanego pięcioletniego terminu, w którym zgodnie z art. 48 tej ustawy, obowiązany był nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części. Przekroczenie terminów określonych w art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może stanowić o bezskuteczności rozstrzygnięć organów obu instancji, skoro wszczęto postępowanie wyjaśniające przed upływem pięcioletniego terminu od zakończenia robót budowlanych. Biorąc pod uwagę powyższe, jak też bardzo rygorystyczne brzmienie art. 48 Prawa budowlanego stanowiącego obowiązek nakazywania rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, zasadnym wydaje się rozważenie wykładni przepisu art. 49 ust.1 tej ustawy, według której zamiarem ustawodawcy przy stanowieniu treści tego przepisu było uznanie, że nie można wydać nakazu rozbiórki, jeżeli od dnia zakończenia budowy do dnia wszczęcia postępowania przez organy nadzoru budowlanego upłynęło pięć lat. Natomiast w przypadku, gdy przed dniem, w którym upłynąłby pięcioletni termin od dnia zakończenia budowy zostanie wszczęte postępowanie przez organ nadzoru budowlanego, organ ten jest uprawniony do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł także pełnomocnik A. S. i E. S. oraz E. B. wnosząc o jego uchylenie w całości, wstrzymanie wykonania wydanego wyroku i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił natomiast naruszenie prawa materialnego: art. 49 Prawa budowlanego przez nieuzasadnione przyjęcie, iż wydane przez organ I instancji decyzje były sprzeczne z tą regulacją prawną oraz nie mające uzasadnienia dowodowego stwierdzenie, iż art. 49 Prawa budowlanego nie pozwala na dokonanie rozbiórki zakwestionowanych przez organ administracji obiektów budowlanych. Zdaniem skarżących interpretacja tego przepisu dokonana przez organy administracji jest prawidłowa i nie pozwala na objęcie ochroną wynikającą z tego przepisu garażu i ganku posadowionych przez R. W. samowolnie na działce nr 54/3. Dalej należy stwierdzić, że wszczęcie postępowania w sprawie rozbiórki nastąpiło 10 czerwca 2002r. i ten dzień należy uznać za mający znaczenie dla biegu terminu przewidzianego w art. 49 Prawa budowlanego – co uczyniły również organy administracji. Jednocześnie należy wskazać na uchybienie terminu organu I instancji, który długotrwale prowadził postępowanie wyjaśniające. Od dnia 10 czerwca 2002r. do dnia 3 września 2002r. Dziwnym zbiegiem okoliczności postępowanie zostało zakończone akurat z początkiem września 2002r. Ten fakt nie powinien pozostać bez znaczenia dla zasadności stosowania art. 49 Prawa budowlanego. Dalej należy stwierdzić, iż strona skarżąca kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące daty wybudowania ganku i garażu. Zdaniem strony skarżącej oba te obiekty zostały wybudowane w 1998r., a nie w 1997r. Złożone do akt sprawy oświadczenia A. W. i A. A. zostały sfałszowane i nie mogą stanowić dowodu na okoliczność kiedy ganek i garaż zostały wybudowane. Strona skarżąca uważa, iż oświadczenie w formie pisemnej – bez potwierdzenia kto i kiedy je sporządził nie mogą stanowić dowodu na okoliczność kiedy kwestionowane obiekty zostały wybudowane. W tej materii organy administracyjne orzekające w sprawie jak i sąd I instancji dokonały nadużycia przyjmując, za bezspornie ustalone, iż obiekty te zostały wybudowane w 1997r. Takie przyjęcie bez przeprowadzenia dowodu bezpośredniego z pouczeniem o obowiązku mówienia prawdy przez świadków A. W. i A. A. – stanowi nadużycie i tych ustaleń nie można uznać za udowodnione. Należy stwierdzić w tej sytuacji, że R. W. poza fałszywymi oświadczeniami, nie wiadomo przez kogo spisanymi, nie potwierdzonymi, nie mającymi mocy dowodowej, które pojawiły się zdaniem strony skarżącej po wydaniu decyzji – nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na datę wybudowania ganku i garażu. Innych dowodów nie zgromadził również organ administracji, nawet bezpodstawnie pominął dowody z oświadczeń uczestników postępowania oraz powołanych przez nich świadków. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż wobec nieustalenia kiedy powstały kwestionowane budynki nie można domniemywać, iż powstały one w sierpniu 1997r. Stąd nie można do niniejszej sprawy stosować art. 49 Prawa budowlanego w interpretacji przedstawionej przez sąd I instancji. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest również okoliczność, iż nie ma możliwości użytkowania ganku oraz garażu, gdyż w znacznym stopniu utrudniają one korzystanie z nieruchomości przez pozostałych współwłaścicieli. Okres prowadzenia postępowania administracyjnego oraz okres postępowania sądowego nie może mieć wpływu na bieg terminu wynikającego z art. 49 Prawa budowlanego. Znaczenie dla zakończenia biegu tego terminu powinno mieć wszczęcie postępowania w sprawie usunięcia samowoli budowlanej, gdyż to pozwala uniknąć ewentualnego późniejszego przewlekania postępowania przez którąś ze stron postępowania, czy też organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). W skardze kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 49 ust. 1 w związku z art. 48 Prawa budowlanego wskazując, iż przepis art. 49 Prawa budowlanego należy interpretować w ten sposób, że nie można wydać nakazu rozbiórki, jeżeli od dnia zakończenia budowy do dnia wszczęcia postępowania przez organy nadzoru budowlanego upłynęło pięć lat. Natomiast w przypadku, gdy przed dniem, w którym upłynąłby pięcioletni termin od dnia zakończenia budowy zostanie wszczęte postępowanie przez organ nadzoru budowlanego, organ ten jest uprawniony do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Z powyższego wynika zdaniem strony skarżącej, że wszczęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w sprawie rozbiórki przerywa bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 49 Prawa budowlanego. Podobne stanowisko zawiera również skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika A. S., E. S. i E. B., w której stwierdzono, że interpretacja tego przepisu dokonana przez organ I i II instancji jest prawidłowa, zaś sąd I instancji niezasadnie przyjął, że wydane przez organ I instancji decyzje były sprzeczne z tą regulacją. Stosownie do art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Natomiast w myśl art. 48 tej ustawy właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Artykuł 49 nie ma zatem charakteru samodzielnego, jego stosowanie jest możliwe wyłącznie w sytuacjach, w których spełnione są przesłanki ustawowe określone w art. 48, a nadto upłynął pięcioletni okres liczony od zakończenia budowy obiektu budowlanego. Przepis ten wprowadza tzw. przedawnienie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wynika z niego, iż decyzja administracyjna nakazująca rozbiórkę może zostać wydana jedynie przed upływem pięciu lat od dnia zakończenia budowy, chyba że istnienie obiektu budowlanego narusza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko wyrażone w skargach kasacyjnych, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego przerywa bieg pięcioletniego terminu, określonego w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Stanowisko takie jest nieuprawnione. Brak bowiem w tym zakresie stosownej regulacji w przepisach Prawa budowlanego. Przepis art. 49 Prawa budowlanego nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych, a zatem w drodze jego wykładni nie sposób wyprowadzić reguły, o jakiej mowa w skargach. Słuszne jest również wskazanie Sądu I instancji, że organy administracji powinny zbadać zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i rozważyć możliwość uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie wybudowanych obiektów. W rozpoznawanej sprawie jednakże nie ma pewności kiedy obiekty, wobec których orzeczono rozbiórkę zostały wybudowane. Z protokołu czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 11 lipca 2002r. wynika bowiem, że B. S. zam. [...] i E. S. zam. [...] oświadczyli, że ganek został wybudowany w 1998r,. a garaż w 1999r. Natomiast z pisemnego oświadczenia budujących je: A. A., z dnia 16 czerwca 2002r. wynika, że obiekty te zostały wybudowane w 1997r., a z oświadczenia A. W., że w sierpniu 1997r. Zastosowanie art. 49 ust.1 Prawa budowlanego natomiast może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2004r. FSK 568/04 (ONSAiWSA 2005/4/67) stwierdził, że "nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania naruszył sąd pierwszej instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonych decyzji". W niniejszej sprawie zaś niejasne jest, jak stwierdzono, kiedy wybudowano obiekty, wobec których orzeczono rozbiórkę, a skarżący: A. S., E. S. i E. B. w podstawach skargi kasacyjnej zarzucili jedynie naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa). Ponadto skarżący wskazali na uchybienia organu administracyjnego I instancji, który ich zdaniem zbyt długo rozpoznawał sprawę. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić trzeba, iż uchybienia organu administracyjnego nie mogą być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach wyznaczonych przez skargę kasacyjną wniesioną od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, kończącego postępowanie w sprawie. (art. 171 § 1 ppsa ). Bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostaje zaś argument skarżących, ze ganek i garaż w znacznym stopniu utrudniają korzystanie z nieruchomości przez pozostałych współwłaścicieli. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.