I SA/Wr 3300/03

I SA/Wr 3300/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędziowie Asesor WSA Marta Semiczek Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Protokolant Agnieszka Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi K. K. i J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Sygnatura akt I SA/Wr 3300/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Prezydent Miasta W. ustalił K. K. i J. K. podatek od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...]. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik stron zarzucił naruszenie prawa poprzez zastosowanie wadliwej stawki podatkowej, dołączając przy tym informację, że powierzchnia podlegająca opodatkowaniu jest faktycznie większa i wynosi [...], a nie - jak przyjęto w decyzji [...]. Dołączona informacja podatkowa wiązała się z ujawnieniem przez podatniczki powierzchni strychu i piwnic o wysokości [...]-[...] ([...],[...]nr). Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. - powołując się na art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "op") - zwróciło sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało bowiem, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone w wysokości niższej niż to wynika z przepisów prawa podatkowego. Ponieważ jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze posłużyło się wadliwie formą decyzji, a nie postanowienia (jak tego wymaga art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, zwanej dalej w skrócie "op"), przeto organ ten postanowił sprostować oczy wista omyłkę, wydając postanowienie z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze -wskazując na art. 215 § 1 w związku z art. 219 op - sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę w swojej decyzji nr [...]z dnia [...], polegającą na wydaniu decyzji, zamiast postanowienia (co wynika z art. 230 § 1 zdanie drugie op). Zgodnie z pouczeniem, podatniczki złożyły zażalenie na to postanowienie. Nie odniosły się jednak do treści tego aktu. Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, stwierdzając ponownie, że w sprawie zaistniały przesłanki do sprostowania oczywistej omyłki. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. podatniczki wniosły o stwierdzenie nieważności tego aktu oraz poprzedniego postanowienia Kolegium. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wyjaśniło przy tym, że po zwróceniu sprawy organowi pierwszej instancji, zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zakończone decyzją ustalającą wymiar podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego. 2 Sygnatura akt I SA/Wr 3300/03 samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na postanowienia wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno postanowienia uchybiającemu prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Skarga nie może być uwzględniona, gdyż kwestionowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego znajduje dostateczne podstawy w obowiązującym prawie. Należy przede wszystkim zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze niewadliwie skorzystało z możliwości, jakie stwarza organom podatkowym art. 215 op. Ponieważ w trakcie postępowania podatkowego organ odwoławczy stwierdził zaistnienie w sprawie przesłanek do dokonania tzw. wymiaru uzupełniającego, przeto - powołując się na art. 230 § 1 op - zwrócił w tym celu sprawę organowi pierwszej instancji. Dokonując jednak tej czynności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nazwało swój akt decyzją, mimo że w art. 230 § 1 zdanie drugie op przewidziano jednoznacznie formę postanowienia. Przedstawione okoliczności pozwalają twierdzić, że w nazwie wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze aktu doszło do popełnienia błędu, który - wobec nie-budzącego wątpliwości brzmienia art. 230 § 1 zdanie drugie - ma cechę oczywistej omyłki w rozumieniu art. 215 § 1 op. W takiej sytuacji w pełni uzasadnione było zastąpienie użytego w akcie organu drugiej instancji wyrazu "decyzja", określeniem "postanowienie", bez zmiany elementów konstytutywnych samego aktu. Skoro wszczęte skargą stron postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw, do postawienia organom podatkowym zarzutu naruszenia prawa według art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 tej ustawy - należało orzec, jak w sentencji wyroku. 3