II SA/Ka 2241/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Protokolant referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Skarga wniesiona została na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] (data tej decyzji po jej sprostowaniu postanowieniem z dnia [...] r.). Decyzją organu I instancji odmówiono zatwierdzenia przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę na parceli [...] w W. przy ul. [...]. Zamiarem inwestora było nadbudowanie nad istniejącym garażem pomieszczeń mieszkalnych. Swoją decyzję organ I instancji poprzedził nałożeniem na inwestora w drodze postanowienia opartego na art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst obowiązujący w czasie wydawanych w sprawie rozstrzygnięć Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) obowiązku dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przedłożenia planu zagospodarowania działki na aktualnym podkładzie geodezyjnym i udokumentowania prawa władania nieruchomością. W uzasadnieniu decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Starosta podał, że decyzja Burmistrza Miasta ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszcza realizację na tym terenie obiektów do wysokości 1,5 kondygnacji. Załączony do wniosku projekt budowlany- zdaniem tego organu - nie spełnia wymienionego warunku, a nadto plan zagospodarowania działki przedłożony zgodnie z nałożonym obowiązkiem nie został w pełni zwymiarowany co nie pozwala organowi na zbadanie zgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi. Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko organu I instancji. Dodatkowo wskazał on, że przedłożony projekt zagospodarowania działki nie spełnia wymagań § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. nr 140, poz. 906). W skardze wniesionej jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (art. 32, 33 i 34 ust. 10). Zaskarżonej decyzji zarzucił ponadto naruszenie wskazanych w niej przepisów, Ministra to § 3 pkt 14, rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140). Nadto skarżący zarzucił naruszenie decyzją Wojewody art. 7, 10, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa. Podnosi w tym kontekście, że decyzje dotyczące wykonania nadbudowy garażu o część mieszkalną nie mogą dotyczyć tego co już zostało wzniesione w oparciu o wcześniej wydane decyzje, dotyczące wybudowanego garażu. Garaż ten jest w całości zlokalizowany w skarpie, a widoczny jest tylko wjazd do niego. Podnosi wreszcie, że uzasadnienie decyzji obu instancji rażąco narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Nie wyjaśniono mu bowiem, poza ogólnym powołaniem się na § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, jakich konkretnie warunków nie spełnia przedłożony przez niego projekt, a wymieniony § 8 ust. 3 zawiera aż 9 punktów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazuje on, że projekt nie zawierał żadnych informacji o planowanej funkcji mieszkalnej w rozbudowywanej części garażu, a jest to skutkiem braków zawartych w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, a także brakach projektu architektoniczno-budowlanego. Jednocześnie wskazał on, że zgodnie z §§ 45, 48, 49, 53, 57 i 63 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych , jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie projektując pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi winno się wskazywać m.in. zaopatrzenie części mieszkalnej w podstawowe media (woda, energia elektryczna, gaz, ogrzewanie, gromadzenie nieczystości stałych i ciekłych, oświetlenie pomieszczeń światłem dziennym, a wreszcie kwestię wejść z zewnątrz do pomieszczeń mieszkalnych. Odnosząc się do kwestii zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wojewoda uznał, że należy zgodzić się z argumentami skarżącego, iż decyzja ustalająca te warunki odnosiła się do rozbudowy garażu o część mieszkalną, stąd błędne było wskazanie w zaskarżonej decyzji, iż projektowana nadbudowa obejmuje więcej niż 1,5 kondygnacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej zwanej ustawą Poppsa. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził bowiem - wbrew stanowisku skarżącego - naruszenia prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. W tym miejscu należy wyjaśnić skarżącemu, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W pierwszym rzędzie zgodzić się przyjdzie ze stanowiskiem skarżącego, co przyznał również w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], że błędnie organy obu instancji zinterpretowały niefortunnie sformułowany pkt 3 decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie ze wskazanym punktem omawianej decyzji projektowana inwestycja winna mieć 1,5 kondygnacji. Zapis ten należało rozumieć jako ustalenie wysokości dopuszczalnej projektowanej nadbudowy nad wcześniej zbudowanym garażem, a nie łącznej wysokości jaką uzyska przewidziany do nadbudowy obiekt po zakończeniu planowanej inwestycji - co przyjęły organy obu instancji. Zważyć jednak przyjdzie, że art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji - nakładał na organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu nie tylko z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale także miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym miejscu przyjdzie więc zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania działki uwagi na brak w nim zwymiarowania projektowanej inwestycji (m.in. uwidocznienia podstawowych odległości od granic działki) nie pozwolał na ocenę zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodzić się też przyjdzie z oceną dotyczącą braków przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego, zawartą w odpowiedzi na skargę Wojewody [...], a dotyczącą wymogów jakie winien spełniać projekt obiektu o funkcji mieszkalnej. W tej sytuacji, należy stwierdzić, że organy administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając przedłożony przez skarżącego projekt budowlany zawierający powyższe braki i udzielając pozwolenia na budowę naruszyłyby tym samym przepisy techniczno-budowlane zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Tym samym też decyzje te pozostawałyby w sprzeczności z cytowanym art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w jej ówczesnym brzmieniu. Na marginesie niniejszych rozważań wskazać wreszcie przyjdzie, że wątpliwości Sądu budzi także zgodność zamierzenia inwestycyjnego skarżącego z zapisami planu miejscowego dotyczącymi jednostki L 40 MN,- UH w której położona jest jego działka. Z tekstu obowiązującego w czasie wydawanych decyzji planu miejscowego wynika bowiem, że dla tej jednostki strukturalnej zdefiniowanej jako "Mieszkalnictwo o niskiej intensywności zabudowy z usługami handlu", przewiduje się "utrzymanie istniejącego osiedla zabudowy mieszkalnej z możliwością jej uzupełnienia na niezabudowanych działkach. Utrzymuje się istniejące usługi handlu". Skoro tak to należałoby rozważyć, czy posadowienie na działce o powierzchni 948 m² drugiego budynku mieszkalnego jest zgodne z cytowanymi zapisami planu. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151 Poppsa w związku z art. 97§1 cytowanej ustawy przepisy wprowadzające(...), skargę oddalił.