IV SA/Wr 543/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S.-B. na decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę J. S.-B. wniosła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę "na odmowę przez Prezydenta Miasta Ś. W. M. udostępnienia członkom Komisji Rewizyjnej dokumentów związanych z rozstrzygnięciami dotyczącymi zobowiązań podatkowych mieszkańców gminy w tym umorzeń podatków od osób fizycznych". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ś. wyjaśnił, iż "Podzespół Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w Ś. przeprowadzał kontrolę decyzji Prezydenta Miasta Ś. dotyczących umorzeń podatku od nieruchomości. W trakcie kontroli Pani J. S.-B. kolejno wnosiła: pismo z prośbą o podanie podstawy prawnej dot. udostępniania danych podatników, zapytanie Nr [...] z dnia [...] r. oraz interpelację Nr [...]. W odpowiedzi /pisma: [...] z dnia [...] r., [...] z dnia [...] r. oraz [...] z dnia [...] r./ wyjaśniono zasady przestrzegania tajemnicy skarbowej, zawarte w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia – Ordynacja podatkowa oraz przedstawiono opinię prawną. Stanowisko organu podatkowego w kwestii udostępniania Komisji Rewizyjnej akt podatkowych jest następujące: Zgodnie z treścią art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej tajemnicę skarbową stanowią indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników. Wprowadzone pojęcie tajemnicy skarbowej nie tylko ogranicza możliwości wykorzystywania danych zawartych w aktach objętych tą tajemnicą, lecz także uprawnia do udostępnienia tych danych jedynie podmiotom ściśle określonym przez prawo, a wymienionym w art. 298 i 299 Ordynacji podatkowej. Artykuły te nie wymieniają ani radnych ani żadnej z Komisji Rady jako upoważnionych do wglądu w akta objęte tajemnicą skarbową. W myśl art. 299 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organy podatkowe pomimo istnienia tajemnicy skarbowej, o której mowa w art. 293 § 1 tej ustawy, obowiązane są udostępniać wynikające z akt podatkowych w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Takim przepisem jest art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./ w myśl, którego udostępnianiu podlega informacja o majątku publicznym. Przepisy tajemnicy skarbowej należy tak interpretować, aby znaleźć miejsce dla bezkolizyjnej realizacji konstytucyjnego uprawnienia dostępu do informacji publicznej. Wskazówkę daje przepis art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie tajemnic ustawowo chronionych /do tej grupy należy tajemnica skarbowa/. Przepis art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej definiuje w sposób podstawowy zakres tajemnicy skarbowej; indywidualne dane podatników zawarte w deklaracji oraz w innych dokumentach składanych przez podatników. Chodzi tutaj o dane o podatniku, na przykład o posiadanych przedmiotach opodatkowania, jego sytuacji ekonomicznej, stanie zadłużeń innych niż podatkowe, stanie rodzinnym itp. Bez naruszenia tajemnicy skarbowej wolno udostępnić wynikające z decyzji /aktów administracyjnych/ dane o stosowanych ulgach podatkowych ze wskazaniem podatników i kwot. W art. 16a ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych został określony obowiązek sporządzania, przez organ podatkowy, wykazu podatników będących przedsiębiorcami, którym umorzono zaległości podatkowe w kwocie wyższej niż 100 złotych, jak również obowiązek podawania takiego wykazu do publicznej wiadomości. W wykazie podaje się imię i nazwisko /nazwę/ podatnika, wysokość umorzonej kwoty oraz przyczyny umorzenia. Wyżej wymieniony wykaz został udostępniony Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w Ś.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; W art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. Nr 112 poz. 1198 ze zm./ zawarto definicję informacji publicznej. Według tego przepisu "Informacja publiczna to informacja o sprawach publicznych". Z przepisu tego wynika, że podlegająca udostępnieniu informacja publiczna, to każda informacja o sprawach publicznych, przy czym ustawodawca nie sprecyzował w omawianej ustawie pojęcie "sprawy publicznej". Omawiana ustawa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5 ustala w sposób przykładowy zakres przedmiotowy pojęcia informacji publicznej. W art. 3 ust. 1 tej ustawy wskazano, że prawo do informacji publicznej obejmuje, między innymi, uprawnienia, do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskaniu informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla interesu publicznego. Według art. 14 udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji /art. 16 ust. 1/. Podmiotowi, któremu odmówiono prawo dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, prawo do prywatności oraz tajemnicę inną niż państwowa, służbowa, skarbowa lub statystyczna, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnieniu takiej informacji /art. 22 ust. 1/ przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji /art. 16 ust. 1/. W niniejszej sprawie skarżąca żąda od Prezydenta Miasta Ś. udzielenia informacji dotyczącej umorzeń podatków od osób fizycznych. W piśmie z dnia [...] r. Prezydent podał przyczynę nie udzielenia informacji objętej wnioskiem. Jak już wyżej wskazano odmowa udzielenia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następuje w drodze decyzji do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego /art. 16 ust. 1 i 2 cyt. ustawy./. Pismo z dnia [...] r. o którym mowa wyżej: nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa. Z jego treści można jednak wyprowadzić minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania pisma jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Wprawdzie negatywne rozstrzygnięcie tej decyzji nie zostało wyrażone expressis verbis jednakże z istoty omawianego pisma daje się ono w sposób nie budzący wątpliwości wyprowadzić. Tak też zdaje się traktować wspomniane pismo skarżąca. Jeżeli więc w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją to w myśl art. 127 § 1 kpa służy od tego aktu odwołanie. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ "Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /§ 1/. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie" /§ 2/. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić. Można dodać, iż odwołanie od decyzji administracyjnej składa się w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Termin ten nie zostanie więc przez skarżącą zachowany, jeśli zechce skorzystać z odwołania w niniejszej sprawie. Przed negatywnym skutkiem spóźnienia terminu można się jednak bronić wnosząc o jego przywrócenie.