II SA/Ka 1982/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędzia WSA Włodzimierz Kubik( spr.) Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant referent stażysta Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2004 r. sprawy ze skargi Z.Z., E. S., A.S. i M.M. następcy prawnej zmarłego A.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] r. Starosta Powiatu M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. K. pozwolenia na budowę stacji auto-gaz na działce nr ew. [...] w Ż. przy ul [...]. Powyższa decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek wcześniejszej decyzji kasacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] r. Odwołanie od opisanej decyzji organu I instancji wnieśli właściciele sąsiednich działek, a to Z.Z., E. i A.S. oraz A.M.. Wnieśli oni o wnikliwe zbadanie zatwierdzonego projektu budowlanego. Podali, że dostrzeżone przez organ II instancji w decyzji z dnia [...] r. liczne uchybienia dotyczące projektu jak i udzielonego pozwolenia na budowę stacji auto – gaz, spowodowały iż utracili oni zaufanie do służb architektoniczno-budowlanych Starostwa. Z załączonego do akt sprawy projektu (część rysunkowa projektu zagospodarowania działki - przyp. Sądu) wynika, że strefa zagrożenia wybuchem obejmuje częściowo ich działki, co jest sprzeczne z decyzją Burmistrza Miasta Ż. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. W decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wyraźnie jest bowiem mowa o ograniczeniu uciążliwości tylko do działki inwestora. Wskazali, że decyzja Burmistrza utraciła ważność [...] r. Podnieśli wreszcie, powołując się na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 1991 r. że w projektowanej zabudowie działki należy uwzględnić uzasadniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podał on, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami wynikającymi z planu miejscowego, inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskał wymagane prawem uzgodnienia z innymi organami i wreszcie przedłożył kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Ż. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Inwestor usunął także w terminie nieprawidłowości w przedłożonym projekcie, do czego zobowiązał go Starosta postanowieniem z dnia [...] r. W tym stanie rzeczy w świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) organ był zobowiązany wydać przedmiotową decyzję. Odnosząc się do zarzutu, iż strefa zagrożenia wybuchem obejmuje działki sąsiednie, Wojewoda wskazał, że zgodnie z pkt 2 ppkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 98, poz. 1067 ) minimalna strefa zagrożenia wybuchem dla zbiorników naziemnych o pojemności do 10 m³ obejmuje obszar w promieniu 1,5 m od wszystkich króćców zbiornika, zaś zgodnie z § 133 wyżej wymienionego rozporządzenia odległość stanowiska tankowania pojazdów oraz zbiorników gazu płynnego od budynków mieszkalnych powinna być nie mniejsza niż 30 m, przy czym odległość ta może być zmniejszona o połowę, przy zastosowaniu ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co ma miejsce w przypadku zatwierdzonego projektu. Nadmienił, że rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko (Dz. U. 93, poz. 589) nie zalicza budowy stacji auto-gaz do inwestycji szczególnie szkodliwych albo mogących pogorszyć stan środowiska. W świetle powyższego zarzut o uciążliwości inwestycji dla sąsiednich działek jest niezasadny. Niezasadny jest także, zdaniem Wojewody, zarzut iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana po upływie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w dniu [...] r., a więc w okresie ważności decyzji Burmistrza. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnej skardze, Z. Z., E. i A. S. oraz A. M. podnieśli, że ich zdaniem działka o szerokości 20 m nie może zostać wykorzystana na realizację tak niebezpiecznej inwestycji. Uznali, że ich interes prawny jako właścicieli sąsiadujących z terenem inwestycji nieruchomości został poważnie naruszony bowiem usytuowanie zbiorników z gazem zostało ustalone "na granicy dopuszczonej odległości" od ich budynków. Wyrazili także wątpliwości co do prawidłowości ustalenia dojazdu i wyjazdu z projektowanej stacji samochodów tankujących paliwo gazowe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie skarżącego Z.Z. złożonym w przeddzień rozprawy w dniu [...] r. podnosi on, że zatwierdzony projekt jest w dalszym ciągu niekompletny i nie zawiera uzupełnień jakie wskazał Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] r. W szczególności strefa zagrożenia wybuchem znacznie zachodzi na działki sąsiednie, projekt zagospodarowania działki, nie uwzględnia zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kwestii przeznaczenia części działki na projektowaną drogę DK IV, nadto podnosi braki zatwierdzonego projektu budowlanego, a to: zbyt małą długość ściany oddzielenia przeciwpożarowego i brak w projekcie stosownych obliczeń jej odporności ogniowej. Nadto podniesione zostały zastrzeżenia odnoszące się przestrzegania zatwierdzonego projektu w trakcie jego realizacji. Już po zamknięciu rozprawy, a przed ogłoszeniem wyroku na adres Sądu wpłynęło jeszcze jedno pismo skarżących Z.Z. oraz E. i A. S., a także pismo pełnomocnika uczestnika postępowania G. K., treść tych pism nie uzasadniała potrzeby przeprowadzenia co do zawartych w nich argumentów rozprawy, nie wnosiły one bowiem żadnych nowych okoliczności i dowodów do sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej zwanej Popsa. Skarga musiała odnieść skutek. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a także przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Dodać tutaj należy, iż stosownie do przepisu art. 134 § 1 Poppsa sąd rozstrzygał w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z tych też względów, skład orzekający w niniejszej sprawie wziął pod uwagę także nie podnoszone przez skarżących, a dostrzeżone braki postępowania. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, że art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej decyzji - nakładał na organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z : miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z tego obowiązku organy obu instancji nie wywiązały się należycie. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek szczegółowych informacji o zapisach planu miejscowego dotyczących jednostki strukturalnej w której jest położona działka inwestora, brak jest także wyrysu z tego planu ilustrującego przebieg projektowanej drogi DK IV przez działkę inwestora. Sąd nie może zaakceptować też poglądu uznającego za wystarczające wywiązanie się z ustawowego obowiązku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z planem miejscowym, poprzez wystąpienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o zbadanie zgodności z prawem decyzji Burmistrza Miasta Ż. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organy orzekające w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są bowiem powołane do badania zgodności z planem miejscowym zamiaru inwestora, a nie do badania takiej zgodności projektu zagospodarowania działki. Do tego ostatniego badania są z ustawy powołane właśnie organy administracji architektoniczno-budowlanej, o czym wyraźnie stanowił obowiązujący w czasie wydawania decyzji art. 35 ust. 1 pkt 1a) Prawa budowlanego. Organy orzekające w sprawie nie wywiązały się również w sposób należyty z ustawowego obowiązku nałożonego na nich dyspozycją art. 35 ust 1 pkt 1 b) Prawa budowlanego - zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. We wspomnianej decyzji jest bowiem mowa o wynikającym z planu warunku w przypadku podejmowanej na działce działalności gospodarczej do ograniczenia uciążliwości do własnej działki. Mowa jest także o przeznaczeniu części działki pod projektowaną drogę Dk IV. W tej ostatniej kwestii zważyć przyjdzie, że tylko na dwóch znajdujących się w aktach sprawy kopiach części graficznej planu zagospodarowania działki została naniesiona projektowana droga przewidziana w planie miejscowym. Co szczególnie istotne takiej informacji nie zawiera projekt zagospodarowania działki stanowiący załącznik do postanowienia z dnia [...] r. Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. administratora drogi wojewódzkiej nr [...] przy której położona jest działka inwestora. Postanowienie to tymczasem opiniuje pozytywnie zjazd publiczny z terenu stacji auto-gaz do wymienionej drogi wojewódzkiej, tymczasem zaś z planu miejscowego wynika, ze zjazd ten będzie przebiegał w obszarze projektowanej w tym planie drogi Dk IV. W tym miejscu przyjdzie też wskazać, że zatwierdzony projekt zagospodarowania działki nie zawiera rozwiązań dotyczących układu komunikacyjnego, co w przypadku przedmiotowej inwestycji wydaje się konieczne. Obowiązek rozstrzygnięcia tej sprawy w projekcie wynikał z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Brak ten jest istotny, bowiem zgodnie z postanowieniem Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich zjazd ze stacji do drogi publicznej winien odpowiadać wymogom § 77 i 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430). Część graficzna projektu zagospodarowania działki nie spełnia także wymogu wynikającego z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 140, poz. 906) nie został on bowiem opatrzony informacją czy został sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej czy też na mapie jednostkowej. W tym drugim przypadku winien on być opatrzony informacją o przyjęciu tej mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wreszcie zaskarżona decyzja nie spełnia w stopniu zadawalającym warunku nałożonego decyzją Burmistrza, ograniczenia uciążliwości projektowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego do terenu własnej działki. Nietrafny jest zarzut skarżących dotyczący tej kwestii, a związany z naniesioną w części graficznej projektu zagospodarowania działki strefy zagrożenia wybuchem. Strefa ta została bowiem określona w sprzeczności z obowiązującymi w tej materii wyżej już wymienionymi regulacjami prawnymi. Należy też zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody i uczestnika postępowania (inwestora), iż strefa ta nie wykracza poza granice działki inwestora. Zauważyć jednak przyjdzie, że zatwierdzony projekt nie zawiera informacji o wszystkich wymiarach i wzajemnych odległościach obiektów. W szczególności brak na nim zwymiarowania odległości w stosunku do sąsiednich działek, a ilustrujących spełnianie wymogów o jakich jest mowa w § 133 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 98, poz. 1067). Brak takiej informacji nie pozwala Sądowi na ocenę naruszenia przedmiotową decyzją uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich działek. Należy w tym miejscu przytoczyć w całości wskazaną przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji tezę z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 1991 r. (sygn. akt IISA 1129/91 opubl. ONSA z 1993 r. z. 1, poz. 11), że "w projektowanej zabudowie działki należy uwzględnić uzasadniony interes właścicieli sąsiednich nieruchomości, a w tym przede wszystkim warunek takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich, także w bliżej nieokreślonym czasie" Teza ta, mimo że została sformułowana w innym nieobowiązującym już stanie prawnym, zachowała swoją aktualność również pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i zachowuje także aktualność w obecnym stanie prawnym po nowelizacjach tej ustawy w 2003 i 2004 r. Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w przypadku zakończenia już budowy przedmiotowej stacji, Wojewoda uchyli decyzję I instancji i umorzy postępowanie przed tym organem z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W dalszej kolejności sprawę należy przekazać do właściwości Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., który przeprowadzi postępowanie w oparciu o art. 51 ustawy Prawo Budowlane w jej aktualnym brzmieniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 Poppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego nie podjęto rozstrzygnięcia z uwagi na brak stosownego wniosku skarżących, o jakim jest mowa w art. 210 § 1 Poppsa.