II SA/Lu 177/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal Sędzia, WSA Ewa Ibrom (spr.), protokolant referent stażysta Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.B. na uchwałę Rady Powiatu z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] r. Rada Powiatu podjęła uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na nieodpłatne przekazanie na rzecz C. – Diecezji prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej, położonej w J.L., przy ul. [...] w celu realizacji zadań wynikających z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (uchwała nr [...]). Uchwałę tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J.B., domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. Skarżący zarzucił, że przyjęta w uchwale forma darowizny jest sprzeczna z przepisami. Podniósł, że jako radny powiatu zwracał na tę okoliczność uwagę, ale uchwała została przegłosowana większością głosów i przyjęta w proponowanym brzmieniu. Zarzucił również, że Wydział Prawny i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wezwania Rady Powiatu do usunięcia naruszenia prawa i nie stwierdził nieważności uchwały. Skarżący wyjaśnił ponadto, że po podjęciu przez Radę Powiatu w dniu [...] r. uchwały zmieniającej zaskarżoną uchwałę wystosował do Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego pismo wskazujące na niezgodność z prawem obu uchwał. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Powiatu wyjaśnił, że zaskarżona uchwała została zmieniona uchwałą z dnia [...] r., przewidującą odpłatną formę przekazania nieruchomości, a ponadto w marcu 2004 r. C. dokonał zwrotu na rzecz Powiatu darowanej mu nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 87 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz.1592 z późn. zm.) stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie natomiast do przepisu art.90 a tej ustawy, do skarg na uchwały rady powiatu, wnoszonych na podstawie art.87 ustawy, nie stosuje się przepisu art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), który dopuszczalność zaskarżenia uchwał organów samorządu terytorialnego uzależnia od pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że złożenie takiej skargi nie musi być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skarga taka musi być jednak poprzedzona wezwaniem do usunięcia wskazanego naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego. Brak w przepisie art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wymogu pisemnego wezwania oznacza, że forma wezwania jest dowolna. Wezwanie to może w tej sytuacji nastąpić także ustnie. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że w jakikolwiek sposób wzywał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, zgodnie z przepisem art.87 ust.1 ustawy o samorządzie powiatowym. Na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. skarżący wyjaśnił, że nie występował na piśmie do Rady Powiatu o usunięcie naruszenia, lecz jedynie jako radny, bezpośrednio po głosowaniu, wnosił o zmianę uchwały. Okoliczność ta nie znajduje jednak potwierdzenia w protokole nr [...] sesji Rady Powiatu odbytej w dniu [...] r. (k.36 – 53). W protokole tym brak jakiegokolwiek stwierdzenia wskazującego na kwestionowanie przez skarżącego uchwały, nie zawiera on także jego wniosku o zmianę uchwały. Nie ma w tej sytuacji żadnych postaw do uznania, że skarżący dopełnił wymogu uprzedniego wezwania organu samorządu terytorialnego do usunięcia naruszenia. Należy również zwrócić uwagę, że wezwanie to – zgodnie z art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym – pochodzić musiałoby od skarżącego jako osoby, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, a nie od skarżącego jako radnego. Nawet zatem gdyby skarżący jako radny czynnie uczestniczył w dyskusji nad uchwałą i poddawał w wątpliwość jej zgodność z prawem, nie można byłoby uznać, że nastąpiło wezwanie do usunięcia naruszenia, poprzedzające wniesienie skargi do sądu. Wymogu wezwania nie spełnia też pismo skarżącego, skierowane do Wydziału Prawnego i Nadzoru Urzędu Wojewódzkiego z dnia 19 grudnia 2003 r., zawiadamiające o podjęciu przez Radę Powiatu uchwał sprzecznych z prawem (k.9-10). Ubocznie zauważyć należy, że ani w tym piśmie ani w skardze do Sądu nie wskazuje skarżący, jaki interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone uchwałą nr [...] Brak uprzedniego wezwania Rady Powiatu do usunięcia naruszenia powoduje niedopuszczalność skargi, a w konsekwencji jej odrzucenie na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów i na podstawie przepisu art. 58 § 1 oraz § 3 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu. .