II SA/Wa 220/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, WSA Ewa Kwiecińska, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi D. V. na decyzję Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemców oddala skargę. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2003 r. znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 kpa oraz art. 50 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 5140), po rozpoznaniu odwołania pana D.- dyrektora T. Sp. z o.o. ul. [...],[...] W. od decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. z upoważnienia Wojewody [...] odmawiającej udzielenia przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy na stanowisku dyrektora przez cudzoziemca, obywatela W., pana D. w T. Sp. z o.o. w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wskazał, iż Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., odmówił udzielenia przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca, obywatela W., pana D. z uwagi na nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów dotyczących zatrudnienia cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od tej decyzji D. złożył odwołanie w dniu 22 sierpnia 2003 r. oraz uzupełnienie tego odwołania w dniu 22 września 2003 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. nie znajdując podstaw do zmiany decyzji w trybie art. 132 kpa, odwołanie to przesłał na podstawie art. 133 kpa do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej, odnosząc się do stanu prawnego wskazał, iż Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W., wydając w imieniu Wojewody [...] negatywną decyzję w sprawie działał w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) i przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1766). W myśl § 3 cytowanego rozporządzenia wojewoda wydaje decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia dla cudzoziemca, który naruszył przepisy obowiązujące na terenie Polski. Kontrola inspektorów Kontroli Legalności Zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. dokonana w dniach od [...] marca 2003 r. do [...] kwietnia 2003 r. stwierdziła, że T.. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zatrudnia nielegalnie dwóch cudzoziemców. Nadto kontrola stwierdziła również, że cudzoziemiec pan D. pracował w Spółce na stanowisku dyrektora bez zezwolenia, czym naruszył przepisy art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Posiadane przez pana D. zezwolenie utraciło ważność w dniu [...] stycznia 2003 r. Ponadto pan D.pełnił w Spółce funkcję prezesa zarządu. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1765) zobowiązany jest posiadać zezwolenie. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wskazał ponadto, że obowiązujące na terenie województwa [...] kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców, ustalone w rozporządzeniu nr 53 Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2002 r. Nr 171, poz. 3768), opracowane zgodnie z art. 6c ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, określają, iż negatywnie rozpatrywane będą wnioski pracodawców, jeżeli zostaną stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej podniósł również, iż nieznajomość przepisów przez cudzoziemca nie może być usprawiedliwieniem do ich naruszenia. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył D.wnosząc o uchylenie decyzji, zarzucając jej niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na jej wydanie, w szczególności faktu, iż posiadał wizę ważną do[...] września 2003 r., natomiast wcześniej otrzymał odmowę wydania zezwolenia na pracę, co stanowi naruszenie art. 7 kpa. Skarżący twierdzi, iż złożone przez niego oświadczenie w trybie art. 75 kpa, które złożył wraz z wnioskiem o udzielenie przedłużenia zezwolenia na pracę przez cudzoziemca było, zgodnie z jego wolą i wiedzą, zgodne z prawdą, natomiast wpływ na treść jego oświadczenia miała zbyt słaba znajomość języka polskiego. Skarżący podnosił, iż nie zna na tyle dobrze języka polskiego, żeby zrozumieć oświadczenie, które było zredagowane językiem urzędowym. Bowiem, pomimo, iż ukończył studia w Polsce, ukończył wydział fizyki, to wymagany tam język był językiem technicznym, a nie urzędowym. Nadto podnosił, iż pomimo, że w trakcie kontroli ustalono zatrudnienie w jego firmie dwóch osób, które nie posiadały pozwolenia na pracę, bo takie zatrudnienie było podyktowane brakiem chętnych do zatrudnienia osób pochodzenia polskiego, natomiast on chcąc terminowo regulować zobowiązania podatkowe i ZUS musiał prowadzić działalność gospodarczą. Podkreślał również, iż prowadził działalność gospodarczą na terenie Polski uczciwie, regularnie płacił podatki i inne świadczenia, w tym również ZUS. Nadto skarżący ustosunkowywał się w skardze do wielu kwestii związanych z legalizacją jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie z uzasadnieniem zbieżnym jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, iż skarga nie jest zasadna. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2003 r. znak: [...] Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. wydaną z upoważnienia Wojewody [...] znak: [...] , gdyż skarżący naruszył przepisy dotyczące zatrudnienia cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co potwierdziła kontrola legalności zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. dokonana w dniach [...] marca 2003 r. do [...] kwietnia 2003 r. Kontrola stwierdziła również, iż sam skarżący pracował w Spółce na stanowisku dyrektora bez zezwolenia, czym naruszył przepis art. 50 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Posiadane przez skarżącego zezwolenie utraciło ważność w dniu [...] stycznia 2003 r. Sam skarżący w skardze nie kwestionuje wyników przeprowadzonej kontroli, zarzucając jednakże decyzji naruszenie artykułu 7 kpa. Organ, podejmując decyzję administracyjną jest związany rygorem procedury administracyjnej określającej obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi w szczególności przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a wiec podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ma również obowiązek wyczerpująco zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie stosownie do wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji organu w pełni wyjaśnia podstawę prawną i faktyczną podjętej decyzji. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w skardze należy zwrócić uwagę, iż pan D.w znacznej części podnosił problematykę związaną z legalizacją pobytu na terytorium RP, która to problematyka regulowana jest przepisami ustawy o cudzoziemcach. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest wykonywanie pracy przez cudzoziemca na terytorium RP objętym przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514), wydanymi do ustawy rozporządzeniami wykonawczymi oraz kryteriami udzielania zezwoleń, ustalonych na podstawie art. 6c cytowanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Związek legalnego pobytu cudzoziemca w Polsce z wykonywaną przez niego pracą polega na tym, iż na podstawie uzyskanego przyrzeczenia udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy, cudzoziemiec może w kraju swojego stałego zamieszkania uzyskać odpowiednią wizę bądź zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Posiadając wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony pracodawca otrzymuje dla cudzoziemca zezwolenie na wykonywanie pracy. Gdy cudzoziemiec w dniu składania wniosku posiada odpowiednią wizę lub zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, wtedy wojewoda nie wydaje przyrzeczenia lecz od razu zezwolenie na wykonywanie pracy. Podkreślić należy, iż skarżący pełnił funkcję członka zarządu nie posiadając wymaganego prawem zezwolenia. Sprawę posiadania zezwolenia na pracę przez cudzoziemca pełniącego funkcję statutową, regulują przepisy art. 2 ust. 1 pkt 22b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z § 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. 153, poz. 1765) mogli oni pełnić funkcje członków zarządu do 31 marca 2002 r. Sytuacja osobista i zdrowotna, jak również trudności językowe skarżącego nie mogą usprawiedliwiać naruszenia przez niego przepisów obowiązujących w zakresie zatrudnienia cudzoziemców. Z tych względów Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.