VII SA/Wa 1364/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński(spr.), Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi R. Spółdzielni Mieszkaniowej P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 roku, Nr [...] Burmistrz Gminy W. zmienił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2001 roku w części dotyczącej projektu budowlanego, zatwierdził zamienny projekt budowlany i wydał Towarzystwu Budownictwa Mieszkaniowego "[...]" SA pozwolenie na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z usługami (handel, basen, klub fitness) wraz z trzykondygnacyjnym garażem w konstrukcji żelbetowej monolitycznej zlokalizowanych w Gminie W. na terenie nieruchomości położonej przy ul. M. (C.) i K. na działkach o nr ew. [...],[...] z obrębu [...]. Jako podstawę prawną wydania swojej decyzji Burmistrz Gminy W. wskazał art.155 kpa, art.104 kpa i art.36a ust.1 ustawy z dnia 07 lipca 19994 roku Prawo budowlane (Dz. U Nr 89 poz.414 ze zm.). Od powyższej decyzji odwołanie złożyła R. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." podnosząc następujące zarzuty: a) naruszenia art.155 kpa poprzez nieuzyskanie zgody wszystkich stron postępowania w tym R. Spółdzielni Mieszkaniowej "P." na zmianę decyzji z dnia [...] września 2001 roku, b) możliwość pogorszenia przez planowaną inwestycję stanu środowiska, gdyż zabudowa będzie bardzo intensywna, a trzypoziomowy garaż podziemny o znacznym stopniu pogłębienia może zakłócić stosunki wodne na działce na której jest on budowany oraz na działkach sąsiednich, c) zmiany na skutek realizacji wydanej decyzji przeznaczenia istniejących na gruncie terenów zielonych, układów zielni i starodrzewu skutkiem czego winno być opracowanie planu zagospodarowania zieleni zgodnie z art. 42 oraz 43 ust.2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, d) wykraczanie uciążliwości związanych z realizacją inwestycji poza teren tej inwestycji, albowiem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że na obszarze inwestycji wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwość wykraczałaby poza teren inwestycji zaś parking na kilkaset samochodów jest taką inwestycją; wydane opinie dotyczące ochrony środowiska są niewystarczające aby ocenić wpływ planowanej inwestycji na środowisko co powoduje konieczność wydania w tym zakresie nowej specjalistycznej opinii, e) możliwość negatywnego wpływu realizowanej inwestycji na zdrowie ludzkie z uwagi na zwiększony ruch na ulicy C., f) braku wystarczającej ilość miejsc postojowych dla klientów lokali użytkowych; lokalizacja miejsc postojowych dla klientów sklepów, użytkowników basenu i fitness klubu nie daje gwarancji, że w przyszłości osoby te nie będą parkować w miejscach postojowych należących do skarżącej Spółdzielni lub blokować ulic C. i K. Decyzją z dnia [...] września 2002 roku Nr [...] ([...]) Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 roku. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że: a) zaskarżona decyzja nie narusza planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 roku, b) inwestor przedstawił decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 roku, z której wynika zgoda na usunięcie niektórych drzew znajdujących się na działce oraz opinię komunikacyjną Zarządu Dróg Miejskich w [...] z dnia [...] czerwca 2001 roku uzgadniającą projekt obsługi komunikacyjnej budynku wielorodzinnego, c) inwestycja w postaci garażu na [...] miejsc parkingowych nie jest inwestycją szczególnie szkodliwą i mogącą pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 poz.589 z 1998 roku), Odnośnie naruszenia art.155 kpa Wojewoda [...] wyraził pogląd, że stroną w sprawie było Towarzystwo Budownictwa Mieszkaniowego "[...]" i skoro to Towarzystwo wystąpiło o zmianę decyzji nie było potrzeby uzyskiwania jego zgody. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła R. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 roku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art.5 ust.1 pkt.9 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.) obiekt budowlany należy projektować i budować w taki sposób, by zapewnić poszanowanie występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą Spółdzielnię zarzutów: naruszenia stosunków wodnych na działce, na której ma być prowadzona inwestycja oraz zmiany istniejących na tej działce układów terenów zielonych, układu zieleni i starodrzewu stwierdzić należy, że ewentualne uchybienia w tym zakresie nie naruszają w żaden sposób własnych interesów skarżącej R. Spółdzielni Mieszkaniowej "P.". Zarzuty te nie mogą więc być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia przez planowaną inwestycję stosunków wodnych na sąsiednich działkach uznać należy za bezzasadny. Jest to twierdzenie oparte jedynie na przypuszczeniach skarżącej Spółdzielni. Nie został on w żaden sposób przez skarżącą Spółdzielnię uprawdopodobniony co obligowałoby organy administracji publicznej do szczegółowego odniesienia się do tego zarzutu. Nadto zauważyć należy, że kwestia zakłócenia stosunków wodnych i ich negatywnego wpływu na stosunki wodne na sąsiednich działkach jest przedmiotem regulacji ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 29 ust.3 tejże ustawy jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja jest inwestycją szczególnie szkodliwą dla środowiska. Katalog inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska wymieniony był w obowiązującym w dacie wydawania decyzji rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 poz.589 z 1998 roku). Zarówno budynek jak i garaż w świetle przepisów tego rozporządzenia nie należą do inwestycji wymienionych w tym rozporządzeniu. Brak jest więc podstaw do żądania od inwestora dodatkowych opinii dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Zarzut negatywnego wpływu realizowanej inwestycji na zdrowie ludzkie z uwagi na zwiększony ruch na ulicy C. także nie może być brany pod uwagę jako podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji. Żaden przepis prawa budowlanego nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę (jak również zmiany takiego pozwolenia) od zachowania na dotychczasowym poziomie ruchu ulicznego na ulicy, przy której inwestycja ma być realizowana. Wspomniany wcześniej przepis art.5 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane nie chroni tego rodzaju interesów osób trzecich. Jest to interes o charakterze faktycznym, a nie prawnym. Nadto zauważyć należy, że twierdzenie skarżącej Spółdzielni, iż zwiększenie ruchu ulicznego może spowodować negatywny wpływ na zdrowie ludzkie ma charakter czysto hipotetyczny. Istnieje cały szereg czynników, które mogą sprawić, że zwiększenie ruchu ulicznego nie spowoduje zwiększenia zagrożenia dla życia ludzkiego np. poprawa stanu technicznego pojazdów poruszających się po drogach, lepsza organizacja ruchu drogowego, poprawa umiejętności kierowców itp. Również zarzut braku wystarczającej ilości miejsc postojowych dla klientów lokali użytkowych i możliwość parkowania na miejscach postojowych należących do skarżącej Spółdzielni lub blokowania ulic C. i K. ma charakter czysto hipotetyczny. Racjonalne ustosunkowanie się do tego zarzutu jest niemożliwe. Odniesienie się do niego musiałoby również przybrać charakter hipotetycznych rozważań. Zarzut ten również nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.155 kpa stwierdzić należy, iż każda decyzja administracyjna powinna zawierać podstawę prawną jej wydania. Wskazanie podstawy prawnej decyzji polega na wskazaniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego będących podstawą jej wydania. Wskazanie przez Burmistrza Gminy W. jako podstawy materialnoprawnej wydanej decyzji art.36a ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane było prawidłowe. Powołanie natomiast jako podstawy procesowej wydanej decyzji art.155 kpa było nieprawidłowe. Zgodzić należy się z twierdzeniem skarżącej Spółdzielni, że zamiana decyzji w trybie art.155 kpa wymaga zgody wszystkich zainteresowanych stron postępowania. Zgodzić należy się również z twierdzeniem, iż skarżąca Spółdzielnia była stroną postępowania w sprawie zmiany pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2001 roku. Błędem organów administracji publicznej było jednak nie błędne zastosowanie przepisu art.155 kpa poprzez nieuzyskanie zgody skarżącej Spółdzielni na zmianę decyzji lecz samo zastosowanie tego przepisu do zmiany decyzji administracyjnej dokonywanej w oparciu o przepis art.36a ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Prawidłową procesową podstawą prawną wydania decyzji administracyjnej w tym trybie jest bowiem art.163 kpa. Zgodnie z treścią tego artykułu organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w przypadkach gdy przewidują to przepisy szczególne. Takim przepisem szczególnym jest właśnie art.36a ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zmiana decyzji w trybie tych przepisów nie wymaga zgody stron postępowania. Strona niezadowolona z takiej decyzji może ją kwestionować jedynie poprzez wykorzystanie służących jej zaskarżenia. Powołanie przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie art.155 kpa zamiast art.163 kpa uznać należy za błąd jednakże błąd ten nie jest na tyle istotny, by mógł on mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak już bowiem wcześniej wspomniano przepis art.163 kpa nie uzależnia zmiany decyzji od zgody stron postępowania. Podstawowe znaczenie dla możliwości zmiany decyzji Burmistrza Gminy W. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2001 roku ma materialnoprawna podstawa zmiany tej decyzji tj. art. 36a ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Warunki do zmiany decyzji określone w tym przepisie zostały natomiast spełnione. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97§1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271 ze zmianami) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.