II SA/Wa 243/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Wojciech Wiktorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...]grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego - oddala skargę - Minister Edukacji Narodowej i Sportu decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia[...]lutego 2002 r. nr [...]odmawiającą I. K. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu decyzji Minister Edukacji Narodowej i Sportu podał, że po zbadaniu materiału dowodowego oraz analizie stanu faktycznego niniejszej sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji [...]Kuratora Oświaty. Wyjaśnił, że podstawą odmowy nadania p. I. K. stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego był brak akceptacji komisji kwalifikacyjnej, powołanej przez [...] Kuratora Oświaty pismem z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...]. W wyniku oceny punktowej uzyskał on tylko 38 punktów na 100 możliwych, co uniemożliwiło udzielenie jemu akceptacji przez komisję kwalifikacyjną na stopień nauczyciela dyplomowanego. Wobec tego, że organ podejmujący decyzję w sprawie nadania stopnia awansu zawodowego nauczycielowi jest związany stanowiskiem komisji kwalifikacyjnej, zatem [...]Kurator Oświaty zmuszony był odmówić p. I. K. nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Minister Edukacji Narodowej i Sportu rozpoznając odwołanie, również nie miał kompetencji do merytorycznego weryfikowania stanowiska komisji kwalifikacyjnej w zakresie odmowy akceptacji dla I.K. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego i dlatego też, wobec niespełnienia przez niego warunków określonych w art. 9b ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy - Karta Nauczyciela, utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie p. I.K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 2, art. 80 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w ten sposób, że organ ten nie wyjaśnił pełnego stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Podnosił, że w odwołaniu od decyzji [...]Kuratora Oświaty wnosił o udostępnienie i merytoryczną ocenę stanowiska komisji kwalifikacyjnej w przedmiocie odmowy akceptacji o nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Otrzymał tylko zdawkową informację w piśmie z dnia [...] marca 2002 r., że "po dokładnym i wnikliwym przeanalizowaniu przedstawionej dokumentacji, komisja oceniła jej wartość merytoryczną. Wnioskodawca nie otrzymał wymaganej ilości punktów i w związku z tym nie było podstaw do uzyskania akceptacji komisji kwalifikacyjnej." Podkreślił, że nie miał żadnych możliwości stwierdzenia, jakimi zasadami kierowali się członkowie komisji kwalifikacyjnej przy wydawaniu oceny o niespełnieniu przez niego wymagań niezbędnych do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. I.K. pod tym kątem Sąd uznał, że Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną odmowy nadania skarżącemu stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego stanowił przepis art. 9b ust. 1 powołanej ustawy - Karta Nauczyciela. Z treści tego przepisu wynikają trzy warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby organ mógł nadać nauczycielowi stopień nauczyciela dyplomowanego, m.in. uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej. Przesłanka ta nie została spełniona, bowiem komisja kwalifikacyjna powołana decyzją [...] Kuratora Oświaty z dnia [...]lipca 2001 r. nr [...]w składzie: przedstawiciel [...] Kuratora Oświaty jako przewodniczący komisji, wicedyrektor Zespołu Szkół [...] nr [...] w P. (pracodawca skarżącego) oraz trzech ekspertów z listy prowadzonej przez Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, po przeprowadzeniu głosowania przez każdego z członków komisji (w skali punktowej od 0 do 20 dla każdego z członków komisji) stwierdziła, że p. I. K. nie spełnia wymagań uzasadniających przyznanie awansu zawodowego na stopień nauczyciela dyplomowanego. Podkreślić należy, co wynika z załączonej dokumentacji, że prace komisji kwalifikacyjnej prowadzone były na warunkach i z zachowaniem zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 sierpnia 2000 r. - w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz. U. Nr 70, poz. 825). Postępowanie kwalifikacyjne członkowie komisji rozpoczęli od analizy formalnej załączonej do wniosku dokumentacji - zgodnie z § 7 powołanego rozporządzenia. W myśl § 9 ust. 3 rozporządzenia komisja kwalifikacyjna badała i oceniała tę dokumentację. Każdy z członków komisji oceniał stopień spełnienia przez skarżącego wymagań niezbędnych do uzyskania awansu na stopień nauczyciela w drodze głosowania przez każdego z członków w skali od 0 do 20 punków. W wyniku głosowania p. I.K. uzyskał 38 na 100 możliwych do uzyskania punktów (§ 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia). Z przebiegu pracy komisja kwalifikacyjna sporządziła protokół zawierający w szczególności wyniki głosowania przez każdego z członków komisji wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu zawartym w protokole komisja dokonała analizy tej dokumentacji i jej ocenę. Nietrafne są więc zarzuty zawarte w skardze, które generalnie sprowadzają się do naruszenia art. 7 kpa, bowiem organ wyjaśnił wszystkie okoliczności warunkujące podjęcie zaskarżonej decyzji, a także naruszenie art. 77 § 1 i art. 80, ponieważ organ w sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy oraz organ uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa. W tym stanie sprawy uznając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bez naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.