II GSK 135/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II SA/Ke 657/05 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. O. na czynność materialno-teczniczną Prezydenta Miasta S. z dnia 11 stycznia 2005 r. w przedmiocie naliczenia opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 16 września 2005 r., sygn. akt II SA/Ke 657/05, odrzucił skargę S. O. na czynność materialno-teczniczną Prezydenta Miasta S. z dnia 11 stycznia 2005 r. w przedmiocie naliczenia opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarżący nie wywiązał się z obowiązku, wynikającego z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), wezwania Prezydenta Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjętą czynnością organu z dnia 11 stycznia 2005 r. będącą przedmiotem zaskarżenia. Sąd wyjaśnił, iż wskazane przez skarżącego pismo z dnia 14 stycznia 2005 r. nie mogło być uznane za powyższe wezwanie, wobec czego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący S. O. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 52 § 1 i 3 oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. polegające na błędnej ich wykładni i niewłaściwym zastosowaniu. Skarżący w uzasadnieniu postawionego zarzutu wyjaśnił, że po zaznajomieniu się z pismem organu z dnia 11 stycznia 2005 r. odnoszącym się do opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wniósł pismo, w którym wskazał prawidłowe wyliczenia tychże opłat, żądając wydania zezwoleń. Pismo to stanowiło, pomimo formalnego braku w postaci właściwego jego oznaczenia, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Błąd w określeniu (nazwy) rodzaju pisma nie powinien, na co zwrócił uwagę skarżący, wpływać na jego prawidłową kwalifikację prawną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem formalnym skutecznego złożenia skargi jest wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługują one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Jeżeli ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia obowiązkiem podmiotu wnoszącego skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest dokonanie przewidzianego przepisem art. 52 § 3 p.p.s.a. wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które stanowi przesłankę dopuszczalności skargi. Odnosząc tę ogólną zasadę do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, iż skarżący nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku wezwania Prezydenta Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa związanego z podjętą czynnością materialno-techniczną naliczenia opłat za korzystanie przez skarżącego z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, zaliczaną do czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. uchwała pięciu sędziów NSA z 23.06.1997 r., OPK 1/97), przez co Sądowi I instancji nie można postawić uzasadnionego zarzutu naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania - art. 52 § 1 i 3 i art. 53 § 2 p.p.s.a. Ma rację skarżący twierdząc, iż nieoznaczenie rodzaju pisma, czy też nawet jego oczywiście błędne określenie nie może mieć zasadniczego wpływu na jego właściwą kwalifikację oraz przypisanie mu przez sąd prawidłowego charakteru. Posługując się powyższą regułą, należy jednakże mieć na względzie, iż można ją odnosić jedynie do sytuacji, gdy z treści pisma strony wynika, jaki jest jego rodzaj. Nie jest bowiem możliwe (dopuszczalne) przypisanie pismu treści innej niż w nim wyrażona. Z tego względu nie może odnieść zamierzonego efektu podjęta w skardze kasacyjnej próba przypisania przez skarżącego pismu domniemanej intencji, która nie znajduje odzwierciedlenia w jego treści i z tego pisma w żadnym razie nie wynika. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezskutecznie skarżący próbuje w skardze kasacyjnej dowieść, że skierowane do organu rozpoznającego złożone wnioski o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych pismo z dnia 14 stycznia 2005 r. mogło stanowić wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, rozumianego na gruncie rozpoznawanej sprawy jako dokonanie przez organ naliczenia opłat za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w sposób zdaniem skarżącego nieprawidłowy w zakresie przyjętej ich wysokości oraz metody obliczenia. Zauważyć należy, iż pismo odnosi się do dwóch grup zagadnień: 1) przekazania organowi informacji o dokonaniu opłat w drodze samoobliczenia; 2) zwrócenia uwagi na bezczynność organu w zakresie odpowiedzi na wniesione pismo z dnia 30 grudnia 2004 r. połączonego z żądaniem wydania stosowanych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Biorąc pod uwagę wskazaną powyżej treść, uznać należy, iż brak jest w piśmie skarżącego jakiegokolwiek nawiązania do czynności naliczenia opłat podjętej przez organ w dniu 11 stycznia 2005 r. W całości trzeba się więc zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, który uznał, że pismo to, kwestionując bezczynność organu w przedmiocie wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i wyrażając z tego powodu niezadowolenie, nie zawiera treści, którą można by utożsamiać z wymaganym elementem wezwania, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. tj. zakwestionowaniem prawidłowości wyliczenia opłat przez organ połączonym z żądaniem usunięcia stwierdzonego naruszenia prawa. Tak więc, zarówno brak określenia przez skarżącego rodzaju wniesionego pisma - mającego charakter kwalifikowany z ustaloną ustawowo nazwą, ale przede wszystkim jego zawartość treściowa nie mająca bezpośredniego związku z przedmiotem zaskarżenia tj. czynnością obliczenia opłaty nie pozwalają uznać, że skarżący spełnił obligatoryjny wymóg wniesienia skargi po uprzednim wezwaniu organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sad Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.