II SAB/Gd 49/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2005 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie zbycia mieszkania postanawia odrzucić skargę. Skarżący L. K. wniósł skargę na bezczynność Starosty, który według skarżącego mimo upływu ponad czterech miesięcy nie załatwił jego wniosku o sprzedaż mieszkania złożonego stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz.U. nr 4 z 2001 r., poz. 24 ze zm.). Starosta w odpowiedzi na skargę wniósł m.in. o odrzucenie skargi twierdząc, że skarga na jego bezczynność jest niedopuszczalna, gdyż nie dotyczy ona sytuacji wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Starosty o odrzucenie skargi jest zasadny. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje wówczas, gdy bezczynność ta dotyczy przypadków określonych wart. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy). W powołanym art. 3 § 2 pkt 1-4 wymienione są decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wcześniej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z tego wynika, że skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie jest dopuszczalna, gdy organ administracji nie ma obowiązku podjąć jednego ze wskazanych aktów lub czynności. Wobec tego należy rozstrzygnąć, czy organ, o którym mowa wart. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania (H'), załatwiając wniosek o nabycie mieszkania ma obowiązek podjąć jeden z aktów wymienionych wart. 3 § 2 pkt 1-4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub podjąć czynność wymienioną wart. 3 § 2 pkt 4 tego prawa. Powołany art. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania (...) mówi o zbyciu mieszkania po określonej cenie. W ten sposób ustawodawca nawiązał do sprzedaży, czyli do cywilnoprawnej, a nie administracyjnoprawnej metody kształtowania stosunków prawnych. Pozostaje to w zgodzie z charakterem całej ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., która dotyczy sprzedawania mieszkań. Jednocześnie żadne sformułowanie tego przepisu, ani żadnego innego w tej ustawie, nie przemawia za tym, aby przeniesienie własności mieszkania miało nastąpić w formie decyzji administracyjnej albo postanowienia. (Jak się wydaje skarżący również wyklucza taką formę działania organu administracji publicznej. Pisze bowiem w skardze oraz w piśmie z dnia 17 maja 2004 r., formułując oczekiwania co do działania Starosty, że organ ten powinien podjąć działania w celu wydzielenia geodezyjnego mieszkania przez niego zajmowanego, dokonania wyceny, wyliczenia bonifikaty i wyznaczenia terminu sporządzenia aktu notarialnego przeniesienia własności nieruchomości.) Z art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. wynika jedynie, że organ reprezentujący Skarb Państwa wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu. Decyzję taką wydaje się jednak tylko wtedy, gdy mieszkanie ma być sprzedane. Wydaje się ją dlatego, że niedopuszczalna była by (sprzeczna z art. 10 ust. 1 i art. 43 ust. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz.U. nr 46 z 2000 r., poz. 543 ze zm. które zakładają istnienie trwałego zarządu jedynie na nieruchomościach Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego) sprzedaż mieszkania przed wygaśnięciem trwałego zarządu. Decyzja ta nie jest zatem formą załatwienia sprawy zbycia mieszkania. Jest to konieczna czynność w razie, gdy organ reprezentujący Skarb Państwa, uwzględniając wniosek, zgodzi się zbyć mieszkanie. Czynności, których podjęcia oczekuje skarżący, (wydzielenie mieszkania przez mego zajmowanego, dokonania wyceny, wyliczenia bonifikaty i wyznaczenia terminu sporządzenia aktu notarialnego) nie mogą też być uznane za czynności, o których mowa wart. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie dotyczą one bowiem uprawnień skarżącego wynikających z przepisów prawa. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i z tego powodu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił ją.