II OSK 618/05

Sygn.akt II OSK 618 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr), Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1692/04 w sprawie ze skargi [...] Zakładu Elektroenergetycznego S.A na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1692/04, w sprawie ze skargi [...] Zakładu Elektroenergetycznego S. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2002 r., którą Wojewoda Śląski stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z dnia 24 stycznia 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla [...] Zakładu Elektroenergetycznego S.A. w B. pozwolenia na przebudowę napowietrznej linii średniego napięcia 20 kV wraz z ustawieniem słupów na terenie S., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 12.09.2002 r. T. K. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia 24 stycznia 2002 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, uzasadniając to tym, że nie wyraził zgody na przebieg linii energetycznej przez jego działkę nr 567, który został zmieniony w zatwierdzonym projekcie budowlanym w stosunku do przebiegu ustalonego w decyzji Nr 115/2001 z dnia 8 listopada 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] października 2002 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa, stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z dnia 24 stycznia 2002 r., gdyż jak wskazano w uzasadnieniu decyzji linia energetyczna zgodnie z jej przebiegiem ustalonym w załączniku do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinna przebiegać przez działkę nr geod. 566, a nie przez działkę nr geod. 567, jak to wynika z projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią składową zatwierdzonego projektu budowlanego. Niezgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu "w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego stanowi o rażącym naruszeniu prawa oraz zawiera wadę powodującą z mocy prawa nieważność przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę". [...] Zakład Elektroenergetyczny S.A. w odwołaniu od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2002 r. podniósł m.in., że działka nr 567 należąca do T. K., była ujęta w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w decyzji o pozwoleniu na budowę, jako jedna z wielu, przez które przechodzi linia energetyczna. Powyższego nie kwestionował T. K. , mając możliwości wnoszenia odwołania od jednej i drugiej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w całości akceptując zaskarżone rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie. Organ odwoławczy jedynie zwrócił uwagę na to, że w decyzji I instancji zamiast art. 156 § 1 pkt 7 kpa powinien być powołany pkt 2 tego przepisu, jednak to uchybienie nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] Zakład Elektroenergetyczny S.A. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (pismo z dnia 18.02.2003 r.). W uzasadnieniu skargi wskazano na błędnie powołany przepis art. 156 § 1 pkt 7 kpa i powołany art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, z których żaden "nie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r. uznał skargę za zasadną, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 80 kpa. Ponadto uzasadnienia decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Organ nie rozważył także możliwości ewentualnego stwierdzenia nieważności wadliwej decyzji tylko w części dotkniętej kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 kpa. T. K., reprezentowany przez radcę prawnego J. O., wniósł od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako ppsa, w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, polegające na przyjęciu, że stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2003 r. powinno nastąpić w części. Wskazując na powyższe, w skardze kasacyjnej, wnosi się o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut zamieszczony w skardze kasacyjnej dotyczy tylko jednego z powodów, które podał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd I instancji jako motywacje swojego rozstrzygnięcia. Nie można jednak zgodzić się i z tym zarzutem, gdyż w sprawie dotyczącej inwestycji liniowej, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie można stwierdzać nieważności całej decyzji, skoro z wnioskiem takim wystąpił tylko jeden z właścicieli nieruchomości, przez którą przebiega inwestycja i ewentualna wadliwość, dotyczy tylko części kwestionowanej decyzji. Ponieważ wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] stycznia 2002 r. miało miejsce na wniosek T. K., to postępowanie to powinno od samego początku być ograniczone terytorialnie do tej części decyzji, która dotyczy nieruchomości wnioskodawcy, co wynika z wykładni art. 157 § 2 kpa. Bowiem przymiot strony ma T. K. w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym nieruchomości stanowiącej jego własność lub współwłasność. Przy decyzjach dotyczących inwestycji liniowych takie rozgraniczenie interesów prawnych poszczególnych stron postępowania jest możliwe a nawet konieczne. W przeciwnym bowiem razie, przyjmując taki pogląd, jak to przedstawiono w skardze kasacyjnej, stwierdzałoby się nieważność całej decyzji, chociaż istnieją tylko przesłanki do częściowego stwierdzenia jej nieważności. Powyższe rozważania w niniejszej sprawie mają jednak charakter czysto teoretyczny, gdyż z materiałów sprawy nie wynika, aby była podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. nawet w części tej, która dotyczy nieruchomości T. K. Zgodnie z art. 133 § 1 ppsa, sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, miało miejsce w tej sprawie. Wniosek T. K. z dnia 12.09.2002 r. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, a w szczególności jego uzasadnienie, nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Po pierwsze należy wskazać, iż w aktach administracyjnych, wśród wielu innych, znajduje się kopia oświadczenia T. K., w którym wyraża "zgodę na przebudowę linii 20 kV przebiegającej po terenie działki Nr 567", co przeczy temu co napisał w ww. wniosku. Po drugie, w sentencji decyzji Nr ]...[z dnia 8 listopada 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i w sentencji decyzji Starosty B. z dnia 24 stycznia 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, są wymienione działki nr geod. 566 i 567 jako przeznaczone pod omawiana inwestycję. Podobnie jest zaznaczona trasa przebiegu przedmiotowej linii energetycznej na mapkach (planach) stanowiących załączniki do powyższych decyzji. W świetle powyżej opisanych faktów trafne jest więc zaskarżone orzeczenie, w którego uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jako że ma to miejsce w drodze postępowania nadzwyczajnego, powinno być rozstrzygnięciem wyjątkowym, opartym na nie budzących żadnych wątpliwości przesłankach i tylko w takim zakresie, w jakim wadliwością jest dotknięta kwestionowana decyzja. Pamiętając również o tym, że nie każda wada decyzji, musi stanowić rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Biorąc powyższe po uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji.