II OZ 422/05

Naczelny Sąd Administracyjny Izba Ogólnoadministracyjna w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA (del.) Stanisław Nowakowski po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt VII S.A./Wa 1561/04 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia 13 września 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia dokumentacji postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Opisanym wyżej postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia J. R. terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zwanej dalej P.p.s.a.). z tej przyczyny, iż nie dokonano równocześnie z wnioskiem czynności, której nie dokonano w terminie. J. R. wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygniecie, w którym wywodził, że nie zdawał sobie sprawy, iż należy dokonać czynności, której terminowi uchybiono wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. W jego ocenie należało najpierw uzyskać "pozwolenie" Sądu na dokonanie tej czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione ale z innych przyczyn niż wskazane w zażaleniu. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż stosownie do art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, jednakże strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym – bez swojej winy- może wnioskować o przywrócenie terminu (art. 86 § 1 ustawy). Pismo z wnioskiem przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miałaby być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z regulacją art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są: 1) wniesienie pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu 2) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu 3) dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania, której terminowi uchybiono. Skarżący wraz ze złożeniem wniosku nie dokonał jednocześnie uzupełnienia braków formalnych swojej skargi, a zatem nie spełnił jednej z przesłanek niezbędnych do przywrócenia terminu do wniesienia tej skargi. Był to zatem brak formalny tego wniosku i Sąd powinien był wezwać skarżącego do jego uzupełnienia. Wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej dotknięty jest bowiem brakiem formalnym, podlegającym uzupełnieniu (por. postanowienie SN 2002.01.30 III CZ 140/01 LEX nr 53309 oraz orzeczenie SN 1954.10.18, I CZ 238/54, OSNCK 1955/2/44). Orzecznictwo to aczkolwiek wydane na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczy tego samego zagadnienia i zachowało swój walor także po zmianie przepisów ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. P.p.s.a. wynika, że przepis ten obejmuje wszelkie formalne braki pisma procesowego, którym jest również wniosek z art. 86 § 1 P.p.s.a. o przywrócenie uchybionego terminu, o ile tylko ustawa nie przewiduje, że powinny one powodować odrzucenie pisma. Przeto przepisowi art. 49 § 1 P.p.s.a. podlega również przypadek niedopełnienia przez stronę wymogów z art. 87 tej ustawy, skoro ani ten przepis, ani żaden inny przepis P.p.s.a., nie przewidują z tego powodu odrzucenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Ponieważ skarżący, składając wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie uzupełnił jednocześnie tych braków, należało go wezwać w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. do uzupełnienia tego braku formalnego. Z tych też przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.